Svava - 01.03.1899, Qupperneq 15

-^$99—
af því það ev gætt því starfsfjori sent aldrei fivílír; elikf
af því að það er óskiftairlegt, en af því það inniheldui'
og saraeinar ýms frumefni; ekki af þvf að þessi frumefní
sóu ævarandi, cn af því þau cndnriiýjnst. Það, sera er
stöðugt í fmmgerfinu, er hlutföllin, innbyrðis sambönd-
iii, jafivægi frurahlutanna og kraftanna. Þess vegna
hefir það- getað tekið frainþrdán, þess vegna hafa :íður
Terið til ófúllkomnari frumgerfi íi jörðunui. Odauðleiki
þess er ævarándi starfsfjör, suin því ekki fyrirmunar fram-
farir.
Þetta er það sem 1 frumgervishylfinu býr,. á meðau
það heldur áfram að vera frjófgunarhylfi. tfndir eins
og það tekur hreytingu tií að verða vöðva- eða tauga-
hyífí, sleppir það sínnm upprunalegn eiginleifeum til þess
að tileinka sór aðra. Það hefir ekki lengur beinlíniv
ofau fynr sér, skifting vinnunuar byrjar, það er ok ki
lengur ódauðlegt.
Ýið erum þannig félag eða flokkur af hylfum, sem
eru bundin traustri innbyröis sameiningu. Manneskjan
er samansetningur, eiuing bennar er fólgin í mlnu sam-
bandi binna ýmsu liluta. Það, sem menn kalla óg-ið, sál-
in, er fyrrum vaí álitjn að vera óaðskiljanleg eining, ev
því vöndull, hópur. Krankleiki ég-sins, breytingarnar
sera það ev undirorpið, tilbrigðin, sem benda á tvöfalds