Svava - 01.03.1899, Síða 16

—400—
og- þrefaldn samvhund, eru fylsta sönnun þessa. Þessi
vönáull evkur séreðli sitt, eftir því sem hnnn þokast
fiamai' í röð hinna lifandi vera, og eftir þeim framförum
sem tangalceifið tekur.
Hver eru’þá frumefni þessa samsetnings sálarinnár?
Menn hafa reynt að skýra þetta frá sjónarmiði lífeðlis*
fræðilegrar starfsemi taugastofnsins, með því að flytja
uiður hið andlega og' siðferðislega eðli og gera það að
cinföldu líkamseðli, að afurð líkamans. Þetta er auðsýni-
lega öfgar. Yitanlega eru monn lmeygðir fyrir að trúa
því, að sérhverju sálarásigkomulági fylgi lífeðlisfrmðilegt
lieilastarf, og það hlýtur einnig svo að vera. En það
er ekki nauðsynlegt að sálin talci þátt í hverri starfsemi
taugasiofnsins; undþgefni getur má ske átt sér stað, áu
þess að vera eðliseining, en er þá líldega tvær samtíma
stefnur mjög maighrotimiar aðferðar.
Hver er þá starísemi heilans samkvæmt þessu? I
þessu tilliti kemur Sabatier með nýjar dirfskufullar skoð-
anir. Heilinn er safnhur. Venjuleg fjöður, segir hnnii)
er safnhúr hreifinga; fjöður í úri safnar þannig saman
aili því er hendin, sem dregur úrið upp, veitir henni,
skilar svo þessari hreifingU oða afii aftur srnát-t og smátt a
skcmmri eða lengri tíma. Það eru til safnbúr fyrir luta,
Ijóssveiflur, rafinagu og ses'ulmagn; það oru til safnbúr