Svava - 01.03.1899, Qupperneq 20

—404.
sér, að þetta sálavlega fruvnefni sem látið lieíir lílcam-
aun fullkomnast, geti einnig búið til frummynd, eða
frumgerfi, sem er ofar vorum skilningi og þekkingu, og
sem er enn betri hsefíleikum gœtt tjl að samansafna því
sálarlega? H\-ar ætti þetta þá að eiga sér stað 2 í heil-
anum. Reynslan lej'fir oss ekki að álíta þetta óhugs-
nndi.
Hín ósýnilega, veglausa yindblá, er heimili Ijóstitr-
ingsins, sveiflua hitans, rafmagnsins og segulaflsins. Get-
ur þá ekki verið til Ijósvaki fyrir líffœrakerfl andans'?
Bé það satt, að viljinn, að hugurinn geti haft áhrif á lík-
ami sem eru í fjarlægð. ef innblástur úr fjarlægð, fjar-
skynjan in, yrði nægilega sönnað, þá er maður kominn
mjög nærri þeirri skoðun, sem viðurkennir tilveru sér-
stalis sálarlegs miðdepils, er undir vanalegum kringum-
stæðum sé ósýnilegur og óþreifanlegur. Án þess að
minnast á fyrirbrigði sem enn eru ekki rökskýrð, má þó
minna á það, að þekst hafa deyjandi menn, sem, onda
þótt líkami og blóð þeirra væri að leysast sundur hafa
sýnt ótruflaða hugsun og siðferðislegt þrek, er virtist
að ögra eyðileggingu líkamans. Það er ekkert undar-
legt. í því, að aðskilnaðurinn eigi sér stað á dauða-augna-
blikinu, segir Sabatier, og að hiu jarðnesku líkamalífl'æri
séu ekki annað en safn samkynja efna er sálin hefir yfir-