Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 23

■407—
erið á vagmnmn, og ég þekki vagnstjói’ann. Látið mjg
koma fram fvrir þau, og sjáið svo sjálfir hvort ég segi
satt eða ekki, sláið þér mig elcki fyrr en þérvitið þetta1.
Það var ótrúlegt, það var alveg ómögulegt, að niað-
ur þessi væri að tala um konuna haus; uin liina fögru,
tignarlegu konu, er prinzar og aðalsmenn smjöðruðu
fyrir; konuna sem var svo drotningarleg í framgöngu og
yndisleg í viðmóti, að hún bar langt af öðrum konuni
hvar sem hún fór. Að hann væri að ta)a um hana var
óhugsandi. Samt sem áður var eittlivað sem neyddi
iiaun til að hlusta á manninu.
’Hún kom til fundar við mig‘, hélt svikarinn áfram,
‘og þá er hún kornst að raun um hver ég var, reyndi hún
ekki að mótmæla neinu. Það var ekki annað eftir en að
semja um verðið er óg setti upp. Hún bað mig um
-frest, og gaf ég henni viku til að hugsa sig um‘.
’Ef það er satt‘, mælti Arden lávarður í höstum
róm, ‘hví ertu þá hér kominu áður on vikan er liðin, og
hvers vegna heíirðu svikið hana?‘
Spurningin virtist vekja hann af sinuuleysi því,
sem óðum var að koma yfir hann.
’Eg hef ekki s'úkið haua. Eg hef einuugis sagt vð-
ur það‘, mælti hann.