Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 31

af þessu ; Imn inótniælti ekki einu sínui býsmim þeim
er um hana voru sögð; hún lét jafnvel ekki í ljósi neina
reiði. Hún hræddist liann. Það leit svo út sem hún
ætlaði að veiða að ejalti fyrir orðum hans; en ekki sýndi
húu nein merki sárrar gremju. Þetta sá jarlinn sór tiL
óumræðilegs lmgarangurs.
’Farið eftir ráðum mínum, herra minn', mælti Adam
Eamsay. ‘Borgið mér og látið mig svo fara—kaupið af
mér leyndarmálið. Enginn annar mun þá nokkurn
tfma fá að vita það. Borgið mér, og mun ég þá fara,
þér getið átt um það við konu yðar þegar ég er farinn.
Herra minn', bæiti hann við alvarlegur í bragði, ‘þér hafíð
heilbrigða skynsemi. Iíaldið þér að lafði Arden mundi
ekki neita því sem ég hef sagt, ef hún gœti það. Ef
hún er ekki Hestir Blair, hvers vegna bregst hún þá
ekki reið við og skipar mérburt frá augliti sfnu‘.
Jarlinn þrýsti henni að hjarta sér í einhverju ofboði
angistar og kvíða. ‘Drottinn rninn, ef tíundi parturinn
af þessu skyldi vera sannur.
’Aliee', hvíslaði hann að henni, ‘livað á ég að gera? ‘
Hún vafði hvftu handleggjunum enn þá fástar um háls
honurn; hún lyfti upp fagra andlitinu, og svo gerði hún
játningu sína í fám orðurn.
’Borgaðu lionum og láttu haun svo fara'. Ilér vav