Svava - 01.03.1899, Blaðsíða 43

—427—
tínia er liún hafði, sein Hestir litla Carrol, verið að reika
um hlíðarnar og alt fram að þeirri stund, er hún hafði
háð harða baráttu við samvizku sína, áður en hún giftist
honum, Svo leit hún upp til hans með grátþrungnum
augum. ‘Og nú‘, sagði hún, —‘nú ‘.
’Eg hef ekki hreytt skoðun minni1, sagði hann.
‘Þetta er sorgleg saga—brióstumkenuanleg saga ; en samt
sem áður or það sannfæi'ing mín að þú sért sek. Ég
sannfærðist um það af vitnaleiðslunni sem ég las um, þó
ég hefði þá ekki minstu liugmyud um að sú vitnaleiðsla
mundi koma mér neitt við. Ef þú gætir gefið mér eiu-
hverja upplýsing, ef þú gætir sýnt mér fram á hvernig
mögulegt hefði verið fyrir nokkuru annan en þig að
fremja glæpinn, þá væri alt öðru máli að gegna‘.
’O, Leo, Leo, ég er saklaus ' ‘ hrópaði hún í örvænt-
ingar-vóm ‘trúðu mér! Kveinstafir mínir munu fylgja
þér alla þína æfi! Þú ætlar þá að reka mig saklausa
burt frá þér! ‘ Hún ætlaði að taka höndunum um kné
hans, en hanu færði sig fjær henni. ‘Lofaðu mér að
kyssa þig eiuu sinni', sagði hún, ‘lofaðu mér að minsta
kosti að kveðja þig‘.
’Kei‘, svaraði hann stillilega, ‘óg ætla okki að kyssa
þig framar, Hestir—aldrei framar. Ég bið drottinn að
vernda þig og gefa þér náð til að iðrast'.