Morgunblaðið - 11.05.2019, Side 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 11. MAÍ 2019
✝ Guðríður Krist-jánsdóttir
fæddist í Skógar-
nesi 16. október
1933.
Hún var einka-
barn hjónanna
Kristjáns Kristjáns-
sonar, f. 1897, d.
1981, og Kristínar
Sigrúnar Sigurð-
ardóttur, f. 1893, d.
1981. Eiginmaður
hennar var Jakob Trausti Skúla-
son f. 23. mars 1933, d. 11. júlí
2015. Þau giftust 28. nóvember
1954. Foreldrar Trausta voru
Skúli Sveinsson, f. 1895, og Hall-
fríður Ásgeirsdóttir, f. 1896.
Þau eignuðust fjögur börn, níu
barnabörn og 18 barnabarna-
börn: 1) Kristín Sigurbjörg, f.
1954. Eiginmaður: Hallgrímur
Sigurðsson. Börn þeirra: a) Þór-
hildur Heba. Eiginmaður: Per
Ole Larsen, börn þeirra eru Jón-
as Valbjörn og Kristín Katla. b)
Norma Valdís, sonur hennar er
Eiginmaður Eyrúnar er Jón
Grétar. Maki: Georg Óskarsson.
Dóttir þeirra er b) Elísabet Alda.
Guðríður ólst upp í Skógarnesi
í Miklaholtshreppi. Þar gekk hún
í farskóla. Hún lauk gagnfræða-
prófi frá Reykholtsskóla 1951. Í
Reykholti kynntist hún Trausta,
eiginmanni sínum. Enn fremur
lauk hún námi frá Húsmæðra-
skólanum Hverabökkum. Trausti
og Guðríður hófu búskap í
Skógarnesi árið 1954. Framan af
bjuggu þau félagsbúi með for-
eldrum Guðríðar. Trausti og
Guðríður stunduðu hefðbundinn
búskap í Skógarnesi.
Guðríður var formaður Kven-
félagsins Liljunnar um skeið, sat
í sóknarnefnd og var í sveitar-
stjórn Eyja- og Miklaholtshrepps
í nokkur ár. Fyrir nokkrum ár-
um festu þau hjón kaup á íbúð í
Borgarnesi. Þar dvöldu þau á
veturna en í Skógarnesi á sumrin
meðan heilsan leyfði. Guðríður
var einnig virk í félagsstarfi þar,
sinnti m.a. formennsku í Félagi
eldri borgara og tók þátt í starfi
Kvenfélags Borgarness. Í vetur
dvaldi hún á Dvalarheimilinu
Brákarhlíð.
Útför Guðríðar fer fram frá
Borgarneskirkju í dag, 11. maí
2019, klukkan 13.
Hallgrímur Hrafn;
eiginmaður: Sigur-
jón Jónasson. Börn
þeirra: Kári Steinn,
Jónas Jökull og Þór-
ey Sif. 2) Gísli Krist-
ján, f. 1955, d. 2014.
Ekkja hans er Sig-
ríður G. Ólafsdóttir.
Börn þeirra: a)
Svanhildur Heiða,
sonur hennar er
Sigurður Stefán.
Eiginmaður: Michael Weaver.
Börn þeirra: Óðinn Kristjón og
Ísak Logi. b) Trausti, eiginkona
hans er Kristín. Börn þeirra: Ar-
on Fannar, Gísli Kristján og Kar-
en Júlía. c) Bergrós. 3) Hall-
fríður, f. 1959. Eiginmaður:
Sigurþór Ólafsson. Börn þeirra
eru a) Ólafur Unnar. Eiginkona
hans er Ásdís. Börn þeirra: Alex-
ander Máni, Sigurþór Nökkvi og
Unnar Orri. b) Kristín Ósk. Börn
hennar eru Sölvi Snær, Adrían
Elí og Indía Lind. 4) Elva, f. 1968.
Dóttir hennar er a) Eyrún Gyða.
Nú er elsku besta amma mín
komin í faðm afa. En tómarúmið
í Skógarnesi og hjarta mínu er
sem endalaust. Það sem yljar
mér er allar þessar dásamlegu
minningar sem ég hef átt með
þeim í gegnum árin, hlýjan,
hugulsemin, góðmennskan,
hnyttnin, þessi opni faðmur og
allt sem þau hafa kennt mér.
Amma mín var ekkert venju-
leg kona og vissulega ekki gerð
úr því sama og við hin, þvílíkur
klettur. Það er mikið af ömmu í
okkur öllum í ættinni, enda ein-
tómir kvenskörungar þar á ferð,
fullir af þrótti og röggsemi. Ég
veit það líka að hún amma var
alla tíð alveg óskaplega stolt af
okkur öllum og þótti óendanlega
vænt um okkur, talaði alltaf um
hjartagullin sín. Hún kallaði
okkur líka hjartadrottningar og
hjartakónga. Við héldum flest
að hún kallaði engan annan en
okkur sjálf þessum nöfnum, en
vorum öll hjartakóngarnir og
hjartadrottningarnar hennar.
Hvað ég er þakklát fyrir árið
sem við mamma bjuggum í
Skógarnesi þegar ég var lítil
stelpa. Ég fann nokkrar myndir
frá þeim tíma og var ég skæl-
brosandi á hverri einustu þeirra,
hjálpandi afa að raka á sér
skeggið og sitjandi uppi á eld-
húsborði að hjálpa ömmu við
bakstur. Á þessum tíma tók ég
því sem sjálfsögðum hlut að eiga
ömmu og afa í sveitinni, en það
er held ég það dýrmætasta sem
ég hef nokkurn tímann átt.
Hvíldu í friði, amma mín,
minning þín lifir í okkur öllum.
Eyrún Gyða.
Samfélagið í Miklaholtshreppi
æsku minnar var dæmalaust
gott, andi hjálpsemi og góðra
samskipta sveif yfir mýrunum
og mótaði okkur á yngri árum.
Þegar fólk varð fyrir áföllum
eða átti erfitt var lagt í púkk,
hjálparhöndin rétt fram og lítið
um það talað. Á þessum tíma
var búið á flestum bæjum, upp-
bygging á mörgum sviðum og
samvinna milli sveitarfélaga
m.a. í skólamálum til fyrir-
myndar.
Gott samfélag mótast af fólki
og afstöðu þess til annarra og
lífsins, fólkið í Miklaholtshreppi
sýndi mikla samfélagslega
ábyrgð og allir höfðu eitthvað
fram að færa. Meðal þeirra sem
voru fremstir í hópi jafningja
var Guðríður í Skógarnesi, höfð-
ingskona sem lét til sín taka og
gott af sér leiða. Guðríður var
besta vinkona móður minnar
Maríu í Hrísdal, reyndist henni
útlendingnum stoð og stytta,
hvatti hana til þátttöku í sam-
félaginu og studdi þegar ágjöf
lífsins var mikil. Móðir Guðríð-
ar, Kristín í Skógarnesi og
amma Margrét í Hrísdal voru
líka aldavinkonur, ég og Sig-
urbjörg dóttir Guðríðar erum
vinkonur og Guðmunda og Þór-
hildur dætur okkar Sibbu eru
það líka, sem sagt fjórar kyn-
slóðir vinkvenna.
Núna við andlát Guðríðar í
Skógarnesi er margs að minn-
ast. Hún, eins og við öll, var sér-
stök, reykti pípu og engan hef
ég hitt sem hafði jafn smitandi
hlátur. Þau hjón Guðríður og
Trausti voru fyndin og skemmti-
leg ekki síst þegar þau sögðu
sögur af sjálfum sér og hvort
öðru. Trausti sagði mér frá því
að í einni af mörgum Vegamóta-
ferðum hefði hann farið til Ein-
ars í Holti og Guðríður í versl-
unina. Eftir að samtali þeirra á
verkstæðinu lauk keyrði Trausti
af stað heim og skildi Guðríði
eftir á Vegamótum. Þegar hann
uppgötvaði að hann hefði skilið
Guðríði eftir snéri hann við og
hafði sína konu með heim frekar
en að verða einn í kotinu. Fjar-
an í Skógarnesi var undraland
fullt af gersemum og fegurð og í
gönguferð með móður minni
veiddi Guðríður lax í fjöruborð-
inu í innkaupanetið sem hún
hafði með ef ske kynni að eitt-
hvað ræki á hennar fjörur. Á
saumanámskeiðinu sem ég hélt
fyrir konur í Miklaholtshreppi
sagði Guðríður mér að hún ætl-
aði að sauma sér pils sem gerði
hana „høj og slank“ og hló dátt.
Það er skarð fyrir skildi með-
al okkar Miklhreppinga við and-
lát Guðríðar í Skógarnesi, odd-
vita í sinni sveit, fyrirmyndar
kvenna og annarra sem áttu
samleið með henni. Ég minnist
hennar með hlýju og virðingu og
votta börnum hennar og fjöl-
skyldum þeirra mína innilegustu
samúð.
Hinn glaði hlátur Guðríðar
Kristjánsdóttur í Skógarnesi er
endanlega þagnaður.
Unnur G. Kristjánsdóttir.
Ævintýraheimur æsku minn-
ar var Skógarnes. Það réði ríkj-
um Guðríður frænka mín sem
við nú kveðjum. Stutt var úr
Söðulsholti að Skógarnesi þar
sem Guðríður hafði tekið við
ættaróðalinu ásamt Trausta,
ættuðum af Suðurnesjum.
Gömlu hjónin Stína Sigrún og
Kristján, foreldrar Guðríðar,
bjuggu áfram í skjóli þeirra við
mikið ástríki. Ekkert kynslóða-
bil þekktist á þeim bænum.
Amma Anna, Stína á Þverá og
Guðríður voru systkinadætur.
Þetta þótti mér sérstakt því ald-
ursmunur var allnokkur, eða
rúm 30 ár hjá ömmu og Guðríði.
Í Skógarnesi er ótrúlegt
dýralíf og fjölbreytni náttúrunn-
ar mikil. Ekkert fannst okkur
bræðrunum skemmtilegra en að
fá að fara í Skógarnes og leika
okkur með Sibbu, Gilla og Hall-
fríði. Stundum var fyllt í bíl með
strákunum frá Þverá. Systkinin
sýndu okkur fjöruna og búin
sín, fylgst var með selveiðinni,
tínd voru svartbaksegg og
kríuegg. Sérstakt ritúal var þeg-
ar eggin voru skyggnd; amma
og afi settu ekki fyrir sig að
borða stropuð, jafnvel gráunguð
egg, ekkert fór til spillis. Sel-
kjötið var óspart nýtt, þó að
veiðarnar hafi verið stundaðar
vegna skinnanna sem í þá daga
var góð búbót. Áfram hélt síðar
selkjöt að berast frá Skógarnesi
suður og frægar voru veislurnar
þegar Stóra-Hraunssystkinin
„átu með hljóðum“.
Frelsið var mikið í Skógar-
nesi. Frændsystkini okkar
fengu í arf og var kennt það
áræði, samhliða gætni sem
þurfa að fara saman á sjávar-
jörð. Að baða sig í sjónum var
öruggt því þau kunnu á sjáv-
arföllin. Þau þekktu líka bestu
staðina til eggjaleitar. Í minn-
ingunni var eilíft sólskin og
sumar. Heimsóknir Skógarness-
fólksins til okkar í Söðulsholt
eru hins vegar vetrarminning.
Þá var spiluð vist fram á rauða
nótt og við Hlynur bróðir spil-
uðum bítlamúsík af segulbandi á
loftinu fyrir systkinin. Yngri
systkini mín, Anna Katrín og
Árni Páll voru nær yngstu syst-
urinni Elvu í aldri. Hlátursrokur
Guðríðar eru sem gleðihljómur í
minningunni. Trausti hægari
með lúmskan húmor.
Sorg þeirra Guðríðar og
Trausta var mikil er Gilli féll frá
í blóma lífsins. Það tók mjög á.
Gestagangur var alla tíð mik-
ill í Skógarnesi. Allt fram á
miðja síðustu öld voru sam-
göngur á þessum slóðum á hest-
um, annaðhvort með fjöllum eða
á fjörum. Flóar og mýrar voru
ófærur. Kristján gamli þekkti
svæðið eins og lófa sinn og veitti
ferðafólki leiðsögn. Trausti
lærði af honum og margir nutu
ósérhlífni hans. Vinsældir hesta-
mennsku á síðustu áratugum
juku síðan aftur á gestagang og
umstang á heimilinu. Það var
líka alla tíð mikið rennerí af
skyldmennum í Skógarnesi.
Stóra-Hraunssystkinin og af-
komendur þeirra og afkomend-
ur Magnúsar í Miklaholti voru
nánast eins og heimilisfólk
löngum stundum. Öllu þessu
stýrði Guðríður af myndugleik
og allir voru velkomnir. Við
systkinin og foreldrar okkar
nutum slíkrar gestrisni ætíð og
þökkum við fyrir það, um leið og
Guðríður er nú kvödd að leið-
arlokum.
Blessuð sé minning frænku
minnar Guðríðar Kristjánsdótt-
ur frá Syðra-Skógarnesi.
Þórólfur Árnason.
Við sem vorum svo lánsöm að
dvelja á sumrin hjá Guðríði í
Skógarnesi og Trausta, manni
hennar, fáum seint fullþakkað
hve vel þau reyndust okkur.
Með lífríki sjávarins til suðurs,
hvítan sand og kletta, en mófugl
og mýrlendi til norðurs, var
Syðra-Skógarnes ævintýraland
hverju barni sem þar fékk að
dvelja. Um þetta ævintýraland
var ómetanlegt að njóta leið-
sagnar Guðríðar og Trausta,
sem létu sér annt um líðan okk-
ar, svöruðu hverri spurningu og
hlustuðu af áhuga á kappsfullar
frásagnir okkar úr fjöruferðum,
fuglaskoðun og umstangi kring-
um stórgripi og fiðurfé. Ekki
fannst þeim öllu skipta hvort
sögurnar væru í fullu samræmi
við lögmál náttúrunnar. Mestu
skipti hvernig við hefðum upp-
lifað þau undur og stórmerki
sem við höfðum frá að segja.
Með aldraða foreldra, fjögur
börn og krakkagrislinga af möl-
inni mæddi oft meira á Guðríði
en lítill frændi áttaði sig á, að
ekki sé að auki minnst á alla þá
gesti sem mín félagslynda
frænka tók opnum örmum og
gerði vel við. Gilti þá einu hvort
þeir hefðu komið í eigin boði,
sérstaklega ef þar var á ferð
fjörmikið sagnafólk eins og nóg
virtist af í okkar málglöðu Skóg-
arnesætt. Skarpgreind og
mannglögg lét Guðríður þó ekki
segja sér hvað sem var. Og þar
varð hennar hægláti bóndi
gjarnan fyrri til, því sjaldnast
mátti hann heyra orði hallað á
nokkurn mann, alltaf sannfærð-
ur um að hver maður hlyti að
eiga sér eitthvað til málsbóta ef
grannt væri skoðað.
Guðríður og Trausti litu svo á
að þeim hefði verið treyst fyrir
Skógarnesi, landið væri hluti af
þeim, og þau hluti af landinu.
Fyrir bragðið varð margur
spekúlantinn frá að hverfa með
þá einu lexíu að enn var til fólk
á Íslandi sem tók átthagana
fram yfir allt annað. Fólk sem
heldur kaus að fá frið til að lifa
áfram við þá nægjusemi sem
það hafði tamið sér frá fyrstu
tíð. Slíku hugarfari var dýrmætt
að kynnast.
Garðar Sverrisson.
Guðríður
Kristjánsdóttir
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
INGEBURG GUÐMUNDSSON,
Hrafnistu, Hafnarfirði,
áður til heimilis að Austurvegi 16,
Grindavík,
lést á hjúkrunarheimilinu Hrafnistu,
Hafnarfirði, sunnudaginn 28. apríl.
Útför hennar fer fram frá Grindavíkurkirkju mánudaginn 13. maí
klukkan 14.
Guðmundur Karl Tómasson Kristrún Bragadóttir
Haraldur Tómasson Guðný Birna Sæmundsdóttir
Róbert Tómasson Linda B. Guðjónsdóttir
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabarn
Ástkær eiginkona mín, móðir og stjúpmóðir
okkar,
INGVELDUR GEIRSDÓTTIR
blaðamaður,
lést á krabbameinsdeild Landspítalans
föstudaginn 26. apríl.
Útför hennar fer fram í Grafarvogskirkju
þriðjudaginn 14. maí klukkan 13.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþakkaðir.
Kristinn Þór Sigurjónsson
Ásgeir Skarphéðinn Andrason
Sigurjón Þór Kristinsson
Kristín Þórunn Kristinsdóttir
Gerður Freyja Kristinsdóttir
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
HREINN BJARNASON
kaupmaður,
Laugarnesvegi 87, Reykjavík,
lést á Landakoti miðvikudaginn 1. maí
Útför hans fer fram frá Áskirkju
miðvikudaginn 15. maí klukkan 13. Blóm vinsamlega afþökkuð.
Anna B. Agnarsdóttir
Lilja Hreinsdóttir Guðlaugur Þór Þórarinsson
Björk Hreinsdóttir Björn G. Aðalsteinsson
Þóranna Hrönn, Gunnar Már, Elín Margrét,
Anna María og Bjarki Valdimar
Ástkær eiginmaður, faðir, tengdafaðir, afi
og langafi,
SIGURJÓN GUÐMUNDSSON
pípulagningarmeistari,
Reynimel 84,
lést miðvikudaginn 8. maí.
Útförin fer fram frá Neskirkju fimmtudaginn
16. maí klukkan 13.
Blóm og kransar vinsamlega afþakkað, þeim sem vildu minnast
hans er bent á Styrktarsjóð krabbameinssjúkra barna
Svanfríður Jónasdóttir
Sverrir Örn Sigurjónsson
Guðmundur Kristinn Sigurjónsson
Hafsteinn Sigurjónsson
Marta Kristín Sigurjónsdóttir
tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
SIGRÍÐUR VILHELMÍNA ELÍASDÓTTIR,
áður til heimilis á Þiljuvöllum 25
í Neskaupstað,
lést á hjúkrunardeild Fjórðungssjúkrahússins í Neskaupstað
þriðjudaginn 7. maí. Jarðarförin fer fram frá Norðfjarðarkirkju
fimmtudaginn 16. maí og hefst athöfnin klukkan 14.
Þeim sem vilja minnast hennar er vinsamlegast bent á að leyfa
Fjórðungssjúkrahúsinu í Neskaupstað að njóta þess.
Kristinn Ívarsson Steinunn Lilja Aðalsteinsdóttir
Klara Ívarsdóttir
Erla Ívarsdóttir Hermann Ö. Steingrímsson
og fjölskyldur
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vinarhug við andlát og útför eiginmanns
míns, föður okkar, tengdaföður og afa,
TÓMASAR ÞÓRIS GARÐARSSONAR,
Heiðargerði 20, Akranesi,
sem lést á Heilbrigðisstofnun Vesturlands,
Akranesi, 2. apríl.
Lára Valgerður Jóhannesdóttir
Róbert Steinar Tómasson Ragna Björg Guðmundsdóttir
Jóhannes Ásgeir Eiríksson
Garðar Örn Tómasson Berglind Erla Engilbertsdóttir
Guðjón Birgir Tómasson Margrét Egilsdóttir
Elín Guðrún Tómasdóttir Fannar Þór Eyþórsson
og barnabörn