Velferð - 01.06.2019, Síða 15

Velferð 15
Ritstjóri Velferðar var á Bíldudal á dögunum og átti
þar ágætt spjall við Nönnu Sjöfn Pétursdóttur, sem
fór í hjartauppskurð fyrir tíu árum. Hér á eftir deilir
hún sögu sinni með lesendum Velferðar en fyrst
langar mig að segja nokkur deili á henni.
Nanna Sjöfn Pétursdóttir er fædd á Patreksfi rði,
en fl utti 7 ára í Hafnar örð og ólst þar upp. Hún
varð stúdent frá Flensborgarskóla og útskrifaðist
frá HÍ með BA próf í sálarfræði. Tók svo upp-
eldis og kennslufræði og mastersnám í stjórnun
menntastofnana. Eiginmaður Nönnu, Jón Rúnar
Gunnarsson, sem lést árið 2012, var frá Bíldudal og
þangað lá leið þeirra árið 1986. Þar ráku þau verslun
um skeið með foreldrum Rúnars og samhliða því
kenndi Nanna Sjöfn við grunnskólann á Bíldudal og
varð síðar skólastjóri þar.
Hún sat í fyrstu bæjarstjórn Vesturbyggðar eftir
sameiningu  ögurra sveitarfélaga 1994 og var forseti
bæjarstjórnar um nokkurt skeið. Hún var skólastjóri
sameinaðs grunnskóla Vesturbyggðar í  órtán ár, en
starfar nú sem fræðslustjóri og persónuverndarfull-
trúi Vesturbyggðar.
Gefum nú Nönnu Sjöfn Pétursdóttur orðið:
Vorið 2009, en þá var ég rúmlega fi mmtug, hafði ég
um langan tíma verið undir miklu álagi í starfi . Ég
var þá skólastjóri Grunnskóla Vesturbyggðar, sem
var með höfuðstöðvar á Patreksfi rði en undir hann
heyrðu líka skólarnir á Bíldudal og Barðaströnd.
Þetta kostaði ferðir um erfi ða  allavegi að vetrar-
lagi og mikið samræmingarstarf. Það var mörgu að
sinna, þetta var þó nokkurt álag og dagarnir gátu
orðið langir.
Mamma var alltaf að ýta á mig að fara í Hjartavernd
og láta skoða mig, af því að það er mikil ættarsaga
hjá mér um hjartveiki, pabbi dó þegar hann var sex-
tíu og tveggja ára. Ég hafði ekki tekið eftir neinum
sérstökum einkennum öðrum en þeim að ég var
stundum dálítið móð og fannst oft eins og ég væri
með þungan stein fyrir brjóstinu. Ég hugsaði svo
sem ekkert út í það
Einkenni hjartasjúkdóma
önnur hjá konum en körlum
Nanna Sjöfn Pétursdóttir á Bíldudal segir sögu sína
Það varð samt úr að ég dreif í þessu vorið 2009 og fór í skoðun. Þá
kom í ljós að ég var með sykursýki tvö og var send strax á bráðavakt-
ina til frekari athugunar. Þar fór ég í gegn um allan pakkann, hjarta-
línurit og áreynslupróf og allt þetta. Þar fékk ég í ágæta útkomu,
enda kom ég alltaf vel út í öllum áreynsluprófum. Svo heyri ég að
læknirinn fer í símann og hún er að tala við einhvern og ég heyri að
hún segir: „Hún kemur ágætlega út úr áreynsluprófi nu og þetta lítur
allt vel út, eigum við ekki bara að senda hana heim?“
Það var nefnilega alltaf sagt við mig, nánast hvar sem ég fór: „Það
verður allt í lagi með þig. Þú ert ung, þú ert kona og þú hefur aldrei
reykt.“ Þetta voru eiginlega lausnarorðin hvar sem ég kom.
Svo kom læknirinn og fór að fylla út útskriftarpappírana. Þá segi ég
við hana og ætlaði bara svona að vera svolítið fyndin: „Þú veist að
ég bý fyrir vestan, á Bíldudal.“ Já, hún kannaðist við það. „Já, sérðu
til, á Bíldudal erum við búin að reikna það út, að ef við fáum hjarta-
áfall þar þá munum við deyja.“ „Ha?!“ segir hún alveg klumsa. „Hvað
meinarðu?“ „Já, ef við fáum hjartaáfall á Bíldudal þá er það of langt
frá Patreksfi rði, þar sem heilbrigðisþjónustan og starfsfólkið er, til
að bráðahjálp náist í tæka tíð. Það gæti sloppið á Tálknafi rði, en til
Bíldudals tekur of langan tíma að komast, sérstaklega á veturna, svo
það næst bara ekki ef menn fá hjartaáfall á Bíldudal.“
Nanna Sjöfn á vinnustað sínum á Bíldudal.