Kiwanisfréttir - 15.01.2014, Page 5

Árið sem ekki verður endurtekið !
Nú eru 50 ár frá því að svo voru líka aðrir sem vöruðu
fyrsti Kiwanisklúbbur- mig við og sögðu að mér yrði
inn á íslandi var örugglega ekki alls staðar vel
stofnaður, Kiwanisklúbburinn tekið. Eg spurði af hverju og
Hekla, sem enn lifir sem öflug- svarið sem ég fékk var af því að
ur og kraftmikill klúbbur. Á þú ert kona. Ég gat ekki annað
þessum 50 árum hafa margir en brosað að þessu, ég sem hef
klúbbar litið dagsins ljós í um- alltaf trúað því að fólk er metið
dæminu fyrst karlaklúbbar eftir verkum sínum og fram-
síðar kvennaklúbbar og bland- komu ekki kyni. Ég heyrði það
aðir klúbbar.Eins og flestir vita líka að sumir héldu að ég
þá eru rúmlega 25 ár síðan mundi koma með ýmsar
fyrstu konurnar gengu í Kiw- kvenlegar nýjungar, eins
anishreyfinguna á íslandi. Það og fara fram á það að karla-
þótti stórt skref að opna hreyf- klúbbar mundu opna fyrir
inguna fyrir konum. Þessi konum. Enn brosti ég, því
breyting var bara af hinu góða, ég hafði reyndar líka smá
konum fjölgaði og þær fóru gaman að þessu þrátt fyr-
að að taka að sér hin ýmsu ir örlítinn kvíðahnút í maga.
verkefni fyrir umdæmið. Það Umdæmisþing sem haldið var
var þó ekki fyrr en 23 árum í Reykjanesbæ 2013 mun alltaf
eftir að konur gengu í Kiwan- lifa með mér í minningunni þeg-
is sem kona varð umdæmis- arstjórninvarkynntogégkölluð
stjóri Kiwanisumdæmisins framsemumdæmisstjórioghélt
Island-Færeyjar. Þessi kona mína fyrstu ræðu. Tilfinningin
er ég, Hjördís Harðardóttir! sem helltist yfir mig þá var
Þegaréglíttilbakaoghugsaum yndisleg, hjartað sló ört
þetta ferðalag mitt þá man þegar allir í salnum stóðu
ég hvað ég var kvíðin fyrir upp og klöppuðu lengi, ég fann
þessu verkefni og var ekki það þá hvað ég hafði mikil
alveg viss um hvort að ég stuðning. Hvert sem ég fór sem
hreinlega réði við það og umdæmisstjóri, hvort sem það
hvernig mér yrði tekið sem var í heimsóknir til klúbba, á
fyrstu konunni. Margir hvöttu svæðisráðsfundi, í afmæli eða
mig áfram frá fyrsta degi, en aðrar uppákomur þá voru það
2 eldhressar kl 5:30 að morgni við rásmarkið á
Stífkrampahlaupi á heimsþingi í Vancouver sumarið 2013
svona móttökur sem ég fékk.
Mig langar að nota tækifærið
núna, kæru Kiwanisfélagar,
og þakka ykkur öllum fyrir
frábærar móttökur og skemmti-
leg kynni. Ég mun alltaf geyma
þessar góðu minningar um
árið sem ég var umdæmis-
stjóri og alltaf muna eins og
ég sagði svo oft, að Kiwanis-
hjarta er allt sem þarf. Því
það er það sem skiptir máli
að láta gott af okkur leiða og
sýna félögum okkar kærleika
og væntumþykju. Ég segi það
líka að auðvitað var umdæm-
isstjóraembættið ekki alltaf dans
á rósum. Ég þurfi oft að takast
á við gagnrýnis- og niðurrifs-
raddir og ég tók það stundum
inn á mig. Ég náði sem betur fer
að hrista þetta fljótt af mér og
halda áfram með brosið og
jákvæðnina að vopni og að reyna
að gera mitt besta og vera sam-
kvæm sjálfri mér. Þegar ég lít
núna til baka þá veit ég að mér
tókst það sem ég ætlaði mér og
ég get verið stolt af þeim tíma
sem ég var umdæmisstjóri.
Þetta var skemmtilegur tími,
afar þroskandi og gefandi
og ég hefði ekki vijað sleppa
þessu tækifæri. Við ykkur kæru
félagar þá segi ég TAKK fyrir
ykkar þátt í þessu skemmtilega
ævintýri, án y kkar hefði mér ekki
tekist þetta og án ykkar hefði
ekki verið svona gaman. Að lok-
um þá vona ég að þið munið eiga
farsælt ár fulltaf gleðiog kærleika.
Hjördís
Kiwanisfréttir Janúar 2014 5