Slökkviliðsmaðurinn - 01.06.2007, Side 16

16
Guðmundur Vignir Óskarsson
Guðmundur Vignir er 55 ára gamall
(fæddur 26. nóvember 1951), fram-
kvæmdastjóri sameiginlegs rekstr-
arfélags Reykjavíkurborgar, Þróttar
og Armanns. Hann er kvæntur Ornu
Hólmfríði Jónsdóttur lektor við KHI
og saman eiga þau soninn Vigni Örn.
Börn Guðmundar frá fyrra hjónabandi
eru Björn Elmar og Inga Dóra. Sonur
Örnu frá fyrra hjónabandi er Hrafn
Kristjánsson.
Guðmundur tók sveinspróf í pípu-
lögnum 1971 en starfaði sem slökkvi-
liðs- og sjúkraflutningamaður hjá
Slökkviliði Reykjavíkur 1976-1992.
Hann var formaður og framkvæmda-
stjóri LSS 1992-2002.
Hann gegndi fjölmörgum trúnaðar-
störfum á ferli sínum sem slökkviliðs-
og sjúkraflutningamaður og formaður
LSS. Hann sat í stjórn Starfsmanna-
félags Reykjavíkur 1985-1992 og átti
sæti í stjórn BSRB 2000-2002. Hann
tók virkan þátt í ýmsum félagsmálum á
vegum BSRB. Guðmundur sat í stjórn
Brunamálastofnunar 1997-2000 og í
brunamálaráði frá 2001 og var varafor-
maður skólanefndar Brunamálaskólans
frá stofnun hans 1994 til 1996. Guð-
mundur tók auk þess virkan þátt í að
móta lög og reglur um starfsumhverfi
og réttindi slökkviliðs- og sjúkraflutn-
ingamanna. Hann tók þátt í vinnu
við gerð fyrstu reglugerðar um mennt-
un, réttindi og skyldur slökkviliðs-
manna sem sett var 1991 og sat í nefnd
umhverfisráðherra um endurskoðun
laga um brunamál, gerð reglugerðar um
Brunamálaskólann og um réttindi og
skyldur slökkviliðsmanna sem tók gildi
í árslok 2001.
Fyrstu kynnin af félagsmálum
Hann hafði ekki reynslu af réttinda- og
kjarabaráttu þegar hann hóf störf hjá
Slökkviliði Reykjavíkur, enda ungur að
árum. Hann segir það þó ekki hafa verið
neina tilviljun að hann hóf afskipti af þess-
um efnum, hann hafi snemma sýnt áhuga,
látið skoðanir sínar í ljós, og staðið á sinni
sannfæringu.
- Mín fyrstu formlegu kynni af félags-
málum urðu þegar ég gaf kost á því við Sig-
urjón Kristjánsson, fulltrúa starfsmanna, að
verða fulltrúi í verkfallsnefnd Starfsmanna-
félags Reykjavíkurborgar 1978. Eftir það
leiddi eitt af öðru og ég sogaðist smám
saman inn í iðu mikillar gerjunar og átaka
sem urðu í verkalýðsmálum á 9. áratugn-
um. Starfsmenn slökkviliðanna voru þá
félagar í starfsmannafélögum bæjarfélag-
anna víða um landið og við hjá Slökkviliði
Reykjavíkur í Starfsmannafélagi Reykjavík-
urborgar. Einnig voru flugvallarslökkviliðs-
menn í Félagi ríkisstarfsmanna og slökkvi-
liðsmenn á Keflavíkurflugvelli heyrðu
undir Kaupskrárnefnd varnarsvæða, segir
Guðmundur.
Eldskírn í verkalýðsbaráttu
Guðmundur varð síðar varaformaður verk-
fallsnefndar og tók við formennsku þegar
BSRB setti samfélagið nánast á annan
endann í hörðum verkfallsátökum haustið
1984.
Slökkviliðsmenn höfðu þá verkfallsrétt
aðeins að nafninu til og Guðmundur segir
að í þeirra hópi hafi ríkt djúpstæð óánægja
með stöðu sína. Hann fékk sína eldskírn í
verkalýðsbaráttu í verkfallsátökunum 1984
og árið eftir var hann kominn í stjórn
Starfsmannafélags Reykjavíkurborgar. Þar
átti hann sæti allt til 1992 þegar hann varð
fyrsti formaður LSS.
Virkir í verkalýðsbaráttunni
- Haraldur Hannesson, sem nú er látinn,
var formaður starfsmannafélagsins á þess-
um tíma en við vorum mörg mjög óánægð
með hve höll forystan var undir yfirvöldin
í ráðhúsinu og því var ákveðið að ég gerði
atlögu að því að fella Harald úr emb-
ætti formanns 1990. Ur því varð gífurlega
hörð barátta sem ég tapaði með hundrað
atkvæða mun. Eg vil taka það fram að milli
okkar Haraldar urðu aldrei persónuleg ill-
indi en við vorum ákaflega ósammála um
markmið og leiðir í kjarabaráttu. Oll verka-
lýðsbarátta á þessum árum litaðist mjög af
flokkspólitískum átökum, ekki síst milli
íhaldsins sem kallað var og svo kommanna,
en svo voru meðal annars Alþýðubanda-
lagsmenn kallaðir. Sjálfur tilheyrði ég hvor-
ugum hópnum en mér fannst þetta flokks-
pólitíska þras standa í vegi fyrir umbótum
og framförum Guðmundur.
Hann segir að þegar á þessum árum hafi
verið uppi raddir um það meðal slökkviliðs-
manna að segja skilið við starfsmannafélög-
in þar sem fagstéttir töldu að gengið væri
fram hjá þeim í kjarasamningum. Við upp-
„Við uppreisnarástandi lá til
dæmis hjá Slökkviliði Reykjavík-
ur árið 1987 þegar starfsmenn
hugðust fara af vaktinni og sækja
baráttufund vegna óánægju með
nýundirritaðan kjarasamning og
segist Guðmundur hafa vissu fyrir
því að lögreglan hafi verið í við-
bragðsstöðu að fyrirmælum
Davíðs Oddssonar, þáverandi
borgarstjóra.11
reisnarástandi lá til dæmis hjá Slökkviliði
Reykjavíkur árið 1987 þegar starfsmenn
hugðust fara af vaktinni og sækja baráttu-
fund vegna óánægju með nýundirritaðan
kjarasamning og segist Guðmundur hafa
vissu fyrir því að lögreglan hafi verið í við-
bragðsstöðu að fyrirmælum Davíðs Odds-
sonar, þáverandi borgarstjóra. Guðmundur
segir allt hafa verið í hers höndum á stöð-
inni enda létu starfsmenn sem þeir ætluðu
að sækja fundinn. Þeir ákváðu þó á síðustu
stundu að láta það ógert. Geta má þess að
kjarasamningurinn var síðar brenndur fyrir
framan slökkvistöðina, svo mikill var hitinn
Slökkviliðsmaðurinn