Slökkviliðsmaðurinn - 01.06.2007, Blaðsíða 18

Lðndssamband slökkviliðs
og sjukraflutníngamanna
~ '<? * :
Það sem heillaði mig einna mest í störjum mínum aðfélagsmálum var aðfmnajýrir vaxandiþekkingu og reynslu ogfinna að mín varþörfíþessari baráttu.
Eggaf afmér og uppskar í vaxandi viðurkenningu og virðingu jyrir stéttinni, auk bœttra kjara, segir Guðmundur í viðtali við Slökkviliðsmanninn.
á stöðu sinni sem fullgildur samningsaðili.
Sú viðurkenning var ekki auðfengin.
- Ríkið og sveitarfélögin sáu öll tormerki
á að fá enn einn viðsemjandann, enn eitt
áreitið um aukin útgjöld. Það varð því
fyrsta stóra baráttumál okkar að fá þessa
aðila til að hlusta á okkur og viðurkenna
samningsrétt okkar. Jóhanna Sigurðardótt-
ir, þáverandi og núverandi félagsmálaráð-
herra, hafði sett fyrstu reglugerðina um
réttindi og skyldur slökkviliðsmanna 1991.
Viðsemjendur okkar hjá ríki og borg báru
því hins vegar við að skýra lagastoð þyrfti.
— I apríl 1993, um ári eftir stofnun LSS,
fylktum við liði í mótmæla- og kröfu-
göngum, fyrst að Alþingi, svo að Ráðhúsi
Reykjavíkur og að ráðhúsinu á Akureyri til
að krefjast sjálfstæðs samningsréttar. Gíf-
urlegur hugur var í mönnum og mikil sam-
staða enda skiluðu þessar aðgerðir árangri.
Markús Orn Antonsson borgarstjóri lagði
til að við legðum mál okkar í félagsdóm
en því höfnuðum við þegar í stað. Borgin
reyndi einnig að skapa sundrungu í stétt-
inni með því að bjóðast til að semja beint
við slökkviliðsmenn hjá Reykjavíkurborg.
Okkur þótti það argasta ósvífni og varla
svara vert. Það var því stór stund 21. des-
ember 1993 þegar við mættum á okkar
fyrsta samningafund með samninganefnd
ríkisins, Reykjavíkurborgar og launanefnd-
ar sveitarfélaga í Rúgbrauðsgerðinni. Við
undirrituðum okkar fyrsta kjarasamning
að morgni 13. júní 1994 við Reykjavík-
urborg eftir langar og strangar samninga-
viðræður og samningar við aðra viðsemj-
endur og viðurkenning Kaupskrárnefndar
vegna slökkviðsmanna á Keflavíkurflug-
velli komu í kjölfarið. Björninn var unn-
inn. Við vorum orðnir fullgildir aðilar við
samningaborðið og höfðum fengið sömu
viðurkenningu og réttindi og aðrir, segir
Guðmundur. Hann bætir við að deilan á
Keflavíkurflugvelli hafi verið mjög hörð og
var þar efnt til setuverkfalls sem telja má
einsdæmi í herstöð.
„Það var því stór stund
21. desember 1993 þegar við
mættum á okkar fyrsta
samningafund með samninga-
nefnd ríkisins, Reykjavíkurborgar
og iaunanefndar sveitarfélaga í
Rúgbrauðsgerðinni.“
Áhersla á faglegar forsendur
Um það snerist fyrsti samningurinn, segir
hann, að fá að semja. LSS gerði sinn annan
kjarasamning 1995 og þá var kapp lagt á
að semja vel fyrir stjórnendur til að skapa
svigrúm fyrir aðra síðar. Síðan tók við hver
samningurinn af öðrum. Vaxandi áhersla
var lögð á viðurkenningu ýmissa faglegra
réttinda, svo sem vegna reykköfunar, björg-
unarköfunar og neyðarbílsréttinda.
- Við skildum byrjunarlaunin vísvit-
andi eftir framan af en þegar frá leið jókst
Slökkviliðsmaöurinn