Morgunblaðið - 10.07.2020, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 10. JÚLÍ 2020
✝ Jón SkúliTraustason
fæddist í Reykja-
vík 25. apríl 1980.
Hann lést 24. júní
2020.
Jón Skúli var
fyrsta barn for-
eldra sinna, móðir
hans er Ragnheið-
ur Helga Jóns-
dóttir, f. 21.7.
1962, og faðir
hans var Trausti Rúnar
Traustason, f. 23.12. 1960, d.
11.8. 2015.
Systir Jóns Skúla móður-
megin er Helga Guðmunds-
dóttir, f. 7.7. 1990. Systkini
Jóns Skúla föðurmegin eru
stundafræðum frá Háskóla Ís-
lands 2014. Hann lauk diplóm-
anámi í áfengis- og
vímuefnamálum og stundaði
meistaranám við háskólann.
Jón Skúli vann ýmis störf, m.a.
verslunar- og þjónustustörf.
Hann var um tíma þingvörður
á Alþingi, vann á auglýs-
ingadeild Ríkisútvarpsins og
starfaði við jafningjafræðslu
og forvarnarstarf. Lengstan
starfsferil átti Jón Skúli hins
vegar í velferðarþjónustu sem
stuðningsaðili við fatlað fólk
og ungt fólk með fíknivanda.
Jón Skúli starfaði um langt
árabil að félagsmálum og
sinnti m.a. forvörnum með
ungu fólki. Hann var íþrótta-
maður og þjálfaði blandaðar
bardagalistir, eða MMA, í
Mjölni um nokkurt skeið.
Jón Skúli verður jarðsung-
inn frá Hafnarfjarðarkirkju í
dag, 10. júlí 2020, klukkan
15.30.
Ragna Bergmann,
f. 27.11. 1988, Ingi
Hrafn, f. 10.10.
1991, og Lóa Rut,
f. 25.12. 1995.
Sonur Jóns
Skúla er Ingvar
Breki, f. 24.8.
2001. Móðir hans
er Ása Jónsdóttir.
Fyrrverandi sam-
býliskona Jóns
Skúla til margra
ára er Kolbrún Rósa Vals-
dóttir.
Jón Skúli ólst upp í Hafn-
arfirði, hann lauk stúdents-
prófi frá menntaskólanum í
Kópavogi árið 2003 og BA-
prófi í íþrótta- og tóm-
Elsku góðhjartaði og yndislegi
Skúli minn. Ég trúi því varla að
það sé að renna upp kveðjustund
en mér finnst ég ekki tilbúin til
að kveðja þig strax. Lífið spyr
víst ekki hvort að við séum tilbú-
in fyrir þær þolraunir sem verða
á vegi okkar eða hvort að við
treystum okkur til að takast á
við þær heldur koma þær bara
hvort sem við erum tilbúin eða
ekki.
Ég er þakklát fyrir að hafa
fengið öll þessi ár með þér og all-
ar þær stundir og öll þau samtöl
sem við áttum saman. Þú varst
frábær fyrirmynd fyrir okkur
yngri systkini þín og litum við
ávallt upp til þín. Hjálpsamur,
fordómalaus, lærdómsfús, þolin-
móður, rólegur, hlýr, fallegur,
hreinskilinn, tilfinningaríkur,
skilningsríkur, ástríkur eru eig-
inleikar sem þú ert þekktur fyrir
og hversu magnað er að vera
gæddur öllum þessum eiginleik-
um. Ég mun muna eftir þér
þannig. Þú hræddist ekki sam-
ræður um erfið málefni og sam-
þykktir alla eins og þeir eru.
Á unglingsárum mínum var
svo gott að fá að vera alls konar í
þinni návist, ég fékk að tala um
allt milli himins og jarðar og þú
sagðir mér frá þér og þínu lífs-
hlaupi sem mér fannst ótrúlega
magnað. Mér fannst líka svo frá-
bært að það mátti tala um allt við
þig, það var ekkert tabú. Á há-
skólaárum okkar fann ég líka
fyrir ákveðnu öryggi að vita af
þér á sömu slóðum og ég. Ég
man eftir ófáum kaffibollunum
sem við drukkum saman í Þjóð-
arbókhlöðunni og spjölluðum um
námið okkar og það skein svo í
gegn að þú hafðir brennandi
áhuga á því sem þú varst að læra
og málefnin skiptu þig verulegu
máli. Það sem þú tókst þér fyrir
hendur gerðir þú mjög vel.
Við systkinin hittumst öll hjá
þér fyrr á þessu ári og var sú
stund mér ómetanleg. Tilviljun
réði því að við mættum öll á
sama tíma í heimsókn til þín og
var eins og heimurinn væri
markvisst að koma okkur öllum
saman undir sama þak. Hversu
dýrmætt.
Ég trúi því að þú sért nú kom-
inn til pabba okkar, með frið í
sálinni. Ég fæ mikinn styrk úr
því að trúa að þið séuð báðir allt-
af hjá mér og ég vona að ég geti
að einhverju leyti endurspeglað
ykkar bestu kosti.
Elska þig að eilífu Skúli minn.
Ragna Aðalbjörg
Bergmann Traustadóttir.
Systur
Hún er hlý, vermir, kætir mig.
Stend á engi, horfi til himins,
loka augum, lyfti höndum,
lófarnir upp, sný mér í hringi,
meðan blómin brosa.
Hún blæs mér innblástur í brjóst,
ég sit með blað og penna við hönd,
setningar falla saman, tilfinningar
á blaði, teikna myndir með orðum,
stend upp og syng,
meðan systir mín dansar.
Þær eru lífið, gefa því merkingu.
Þær eru alltaf.
(Jón Skúli Traustason)
Elsku Skúli bróðir, elska þig
svo óendanlega mikið og vona að
ég sé að tengjast vilja þínum eins
vel og ég óska. Þú ert eitt falleg-
asta mannsbarn sem þessi heim-
ur hefur átt. Óeigingjarnari
mann er ekki hægt að finna.
Traust þitt, fegurð þín og yndi
eru virkilega fágæt. Þakklæti
mitt er eilíft, að eiga þig að og
fallegu minningarnar okkar
styrkja mig, gera mig að betri
manneskju. Vil að fólk viti að það
var ég sem vann í lottóinu um
besta stóra bróðurinn og er því
vinningurinn minn. Þú verður
alltaf stór hluti af mínu hjarta og
ég held áfram að segja við þig að
ég elski þig á hverjum degi og ég
veit að þú gerir slíkt hið sama.
Takk fyrir að kenna mér
svona margt, takk fyrir að leiða
litlu systur þína í gegnum lífið,
takk fyrir að vera besti og
traustasti vinur sem nokkur get-
ur hugsað sér. Þú hefur alltaf
verið mín stærsta fyrirmynd, ég
mun aldrei gleyma þér, aldrei.
Þú ert eins og náttúran og litir
hennar fölna aldrei, fegurðin
verður alltaf til staðar. Tilvist þín
var gjöf sem mun aldrei hætta að
gefa.
Þín systir,
Helga.
Elsku Jón Skúli minn.
Við vorum alltaf dugleg ad
hittast þegar ég kom til landsins.
Við töluðum um allt og ekkert og
þú varst alltaf svo góður í að
hlusta og vera til staðar. Mér
hefur alltaf liðið ofboðslega vel í
kringum þig og og þó að það gat
liðið langur tími á milli samveru-
stunda okkar, þá leið mér alltaf
eins og við höfðum sést í gær.
Ein minning sem er mér mjög
kær er þegar við vorum hjá
mömmu í Tokyo. Við vorum
stundum tvö ein saman á flandri,
borðandi McDonald’s við hvert
tækifæri. Stundum stálumst við
líka í Pachinko-spilasal sem var
kolólöglegt fyrir okkur ung-
lingana og ég gleymi því ekki
þegar við unnum í eitt skiptið og
vorum leidd aftur fyrir hús í hálf-
skuggalega götu þar sem við
fengum spilapeningunum skipt
fyrir dýrmæt yen. Við vorum
ung og vitlaus en mikið höfum
við hlegið að þessari minningu.
Ég elska þig elsku Jón Skúli
minn, þú hefur alltaf átt mjög
sérstakan stað í hjarta mínu og
ég sakna þín hrikalega mikið.
Þín
Sunna.
Þú komst sem sólargeisli inn í
líf fjölskyldunnar á fallegum apr-
íldegi fyrir fjörutíu árum. Fyrsta
barn stoltra foreldra. Þú varst
velkominn og elskaður frá fyrsta
degi. Ég var föðursystirin og þú
snertir djúpan streng í mínu
hjarta og sá strengur var órofinn
alla tíð. Ég fékk að njóta þeirra
forréttinda að fá að fylgjast með
þér vaxa úr grasi, þroskast og
mótast. Ég fékk líka tækifæri til
að taka þátt í uppeldi þínu. Litla
yndislega barn, sem öllum þótti
vænt um. Ég eignaðist Rögnvald
minn þegar þú varst á fimmta ári
og milli ykkar tveggja myndaðist
einstakt bræðra- og vinasam-
band sem hélst út lífið.
Árin liðu og minningarnar
hrannast upp. Fallegu tengslin
þín við ömmu Rúnu, þú í fanginu
á Trausta afa. Mamma þín að
kenna þér að teikna og mála,
pabbinn með þig á háhesti, í úti-
legu. Allar sumarbústaðaferðirn-
ar, þú og Rögnvaldur að drull-
umalla, í ævintýraleikjum,
drekka kakó hjá ömmu.
Þú varst ungur þegar þú eign-
aðist drenginn þinn, Ingvar
Breka, sem frá fæðingu var stolt
þitt og yndi. Ingvar Breki er,
eins og þú, sólargeisli sem hlýjar
þeim sem hann umgengst. Þú
naust þess líka að Ingvar Breki á
dásamlega mömmu og eignaðist
síðar jafn dásamlegan stjúpföð-
ur. Það er alltaf gott að vita af
barninu sínu í bestu mögulegu
aðstæðum og það kunnir þú að
meta. Samband ykkar feðga var
fallegt og það var gott að taka á
móti ykkur á pabbahelgum en þá
komuð þið í Suðurhvamminn og
gistuð enda ykkar annað heimili.
Seinna meir, allar samveru-
stundirnar með Ingvari Breka,
drengnum þínum og Bergdísi,
ömmustelpunni minni.
Amma Rúna var kletturinn
ykkar Rögnvalds, kona sem um-
vafði allt og alla ástúð og hlýju
og mér hlýnar um hjartarætur
þegar ég hugsa til síðustu ferð-
arinnar hennar á æskuslóðirnar
á Vestfjörðum. Þið Rögnvaldur
slóguð skjaldborg um ömmuna
sem var ykkur svo dýrmæt, hún
lítil og veikburða, þið stórir og
sterkir hvor við sína hlið hennar.
Barnæskan, unglingsárin, full-
orðinsárin, allt það sem mótaði
þig og veitti þér innsýn í lífið og
allar þær myndir sem lífið getur
tekið á sig gerði þig að þeim
manni sem ég vil minnast alla
tíð. Manni sem rétti ávallt fram
hjálparhönd, manni sem gaf af
sér, manni sem var gott að vera í
návistum við, góðum manni.
En lífið er ekki alltaf gleði-
ganga og þú upplifðir áföll sem
mörkuðu djúp spor í líf þitt. Föð-
urmissirinn og í kjölfarið heilsu-
brestur gerði að verkum að síð-
ustu ár lífs þín voru mörkuð
djúpri sorg. Þú, þessi fallega sál,
sem snertir okkur öll með ein-
stökum hætti, veiktist og barðist
við alvarlegan sjúkdóm. Sjúk-
dóm sem að lokum dró þig að
velli.
Elsku Jón Skúli, þú munt
ávallt lifa í hjarta okkar og minn-
ingarnar um þig veita okkur
styrk til að takast á við missinn.
Þú ert falleg sál sem ég trúi að
hvíli nú í faðmi ömmu Rúnu,
Trausta afa, pabba þíns og allra
þeirra sem við höfum þurft að
horfa á eftir. Minningin um góða
og fallega Jón Skúla lifir.
Ég votta elsku Ingvari Breka,
Ragnheiði, systkinum Jóns
Skúla, Rögnvaldi mínum og öðr-
um ástvinum mína innilegustu
samúð.
Aðalbjörg Traustadóttir.
Hann Jón Skúli, elsku Skúli
minn, er dáinn. Ég sakna hans
svo mig verkjar í hjartað. En ég
finn birtu og kærleik og ég veit
að honum líður vel. Þegar við
Skúli kynntumst var hann bara
23 ára og ég nokkrum árum
eldri. Hann var stóri frændi
Rögga míns og einn mesti töffari
sem ég hafði séð. Við urðum
strax góðir vinir og mjög náin.
Við áttum börn á sama aldri,
Breka og Bergdísi, sem urðu
miklir perluvinir og léku sér
saman löngum stundum í Suð-
urhvamminum hjá Öllu tengda-
móður minni, ömmu Öllu, þar
sem gott var að vera og gaman
var að spjalla við Skúla um lífið
og tilveruna og hlæja saman við
eldhúsborðið að öllu mögulegu
sem okkur fannst fyndið og
skemmtilegt. Skúli las mikið og
við ræddum oft um hinar ýmsu
bækur sem hann hafði áhuga á
og var að lesa þá stundina. Aldr-
ei urðum við uppiskroppa með
umræðuefni. Skúli hafði alltaf
tíma til að hlusta og hann setti
sig í spor annarra. Það var hægt
að treysta honum fyrir sínum
dýpstu tilfinningum og hugleið-
ingum. Hann hafði hlýjan faðm
og sterka nærveru, fulla af kær-
leik. Við ferðuðumst saman, fór-
um á ættarmót og í tjaldferðir og
sumarbústaðaferðir með fjöl-
skyldunni, lentum í ævintýrum
þegar við Röggi gengum Fimm-
vörðuhálsinn ásamt honum og
Kollu og þvældumst um Þórs-
mörkina í nokkra daga. Skúli
fullur af gleði og spenningi og
áhugasamur um að taka myndir
af allri náttúrufegurðinni enda
listrænn og flinkur ljósmyndari.
Röggi og Skúli voru alla tíð eins
og bræður, alveg frá því að þeir
voru börn. Það var yndislegt að
fá að kynnast þeirra djúpu vin-
áttu, fylgjast með ævintýra-
strákum sem höfðu gaman af því
að hlaupa upp á fjöll, fara í fót-
bolta, leika sér með börnunum
sínum og spjalla um allt mögu-
legt, hvort sem það var heim-
speki, fantasíubækur, bíómyndir,
hjartans mál eða bara hvað sem
er. Stelpurnar okkar Rögga elsk-
uðu hann og litu upp til hans.
Hann var stóri frændi, skemmti-
legi frændi og hlýi frændi. Uppá-
haldsfrændi. Ég vildi að við Skúli
hefðum talað meira saman síð-
asta árið, en það var alltaf hlýtt
og kærleiksríkt á milli okkar.
Hann mun ávallt eiga stóran stað
í hjarta mínu. Ég votta Ingvari
Breka og öllum sem elskuðu Jón
Skúla mína dýpstu samúð.
Valgerður Guðrún
Guðnadóttir.
Yndislegi systursonur minn
og einstakur vinur er farinn frá
okkur. Fyrsta minningin er af
honum í vöggunni á Suðurgöt-
unni, ég 12 ára með lítinn bíl
handa honum, Ragga systir og
Trausti svo ung og falleg, algjör-
lega uppnumin yfir þessum litla
dreng. Síðan eru liðin 40 dásam-
leg ár í návist þess einstaka ein-
staklings sem Jón Skúli var,
margs að minnast og þakka.
Ógleymanlegur fermingarmán-
uður í Tókýó er dýrmæt minning
sem við Sunna munum alltaf eiga
og minnast með hlýju og brosi á
vör.
Jón Skúli fór alltaf beint í
hjartastöðina í hverju samtali,
var djúpvitur, kærleiksríkur og
skemmtilegur. Mikið á ég eftir
að sakna hans og fyllist þakklæti
fyrir þessi 40 ár sem ég og mínir
áttum með honum, reynum að
þakka þau frekar en syrgja þau
40 sem hann átti ekki. Elsku
Ingvar Breki, Ragga, Helga,
Ragna, Ingi Hrafn, Lóa, Alla,
Röggi og aðstandendur allir, við
sendum ykkur okkar dýpstu
samúðarkveðjur.
Berglind og Rikharð.
Hann Jón Skúli frændi okkar
var ljúflingur. Blíður, hlýr og
hugulsamur. Hann var óvenju-
lega elskuleg manneskja. Það er
ólýsanlegur missir að hann skuli
vera fallinn frá svona ungur.
Jón Skúli kom í heiminn fyrir
40 árum og ólst upp í Hafnar-
firði. Hann átti athvarf í stórfjöl-
skyldunni þar sem, auk foreldr-
anna, afi og amma, frændur og
frænkur tengdust honum sterk-
um böndum frá upphafi. Jón
Skúli laðaði að sér fólk strax sem
ungt barn vegna þess hversu
skemmtilegur hann var og góður
félagsskapur. Það var gott og
gaman að vera í návist hans. Það
er því stór hópur sem á nú um
sárt að binda vegna fráfalls hans.
Eins og Trausti Rúnar faðir
hans og Trausti afi, var Jón Skúli
mikill náttúrunnandi og útivist-
armaður. Eins og þeir var hann
líka frábær ljósmyndari. List-
rænt auga hafði hann frá Ragn-
heiði móður sinni og það voru
ekki síst náttúrumyndir hans
sem voru einstakar og sumar
þeirra unnu til verðlauna.
Starfsvettvangur Jóns Skúla
var fjölbreyttur. Hann starfaði
við verslun og þjónustu af ýms-
um toga framan af. Hans helsti
starfsvettvangur var hins vegar
með fötluðu fólki þar sem mennt-
un hans, lífreynsla, virðing fyrir
fólki og sterk réttlætiskennd
naut sín. Jón Skúli stundaði nám
við Háskóla Íslands í greinum
sem styrktu hann enn frekar til
starfa á þessum sviðum en auðn-
aðist ekki aldur til að sjá að fullu
afrakstur þess sem hann hafði
þegar lagt grunninn að.
Það sem einkenndi samskipti
Jóns Skúla við aðra var blíðleg
og styðjandi hugulsemi. Hann
hlúði að öðru fólk, ekki bara sínu
nánasta fólki, heldur tók hann
um langt skeið virkan þátt í fé-
lagasamtökum sem styðja fólk í
kjölfar áfalla og veikinda. Jón
Skúli vann mikið og óeigingjarnt
verk á þessu sviði, meðal annars
fornvarnarstarf og jafningja-
fræðslu fyrir ungmenni. Jón
Skúli stundaði íþróttir af kappi
meðan heilsan leyfði en íþrótta-
meiðsl, arfgengir sjúkdómar og
alvarleg áföll í lífi hans, eins og
sviplegur föðurmissir, leiddu til
heilsubrests sem að lokum varð
honum að aldurtila.
Elsku Jón Skúli, við biðjum
þig að knúsa ömmu Rúnu,
Trausta afa, pabba þinn, Bjarna
og Ödda frænda og alla hina sem
taka á móti þér í Sumarlandinu.
Við sjáumst aftur þegar okkar
tími kemur. Við vottum syni
Jóns Skúla, móður hans, systk-
inum og öðrum ástvinum okkar
dýpstu samúð.
Rannveig og
Guðrún Ágústa (Rúna).
Jón Skúli Traustason er allur.
Harmur er að okkur kveðinn.
Það var á að giska fyrir tíu,
fimmtán árum að þessi ungi
maður kom til mín í dálítið sér-
stæðum erindagerðum. Hann
bað mig að lesa yfir skáldskap
sinn. Þetta kom flatt upp á mig.
Þessu hafði ég ekki búist við. Ég
þekkti nefnilega þennan unga
mann. Hann var bróðursonur
konunnar minnar og á svipuðu
reki og sonur minn. Hann var
bjartur, fallegur ungur maður –
en ég vissi ekki til þess að hann
hefði áhuga á neinum þeim and-
ans málum sem ungt fólk á okkar
tímum leiðir helst fram hjá sér.
En ég hafði rangt fyrir mér.
Og mikið kom það mér á óvart.
Þetta voru auðvitað ekki fullgerð
meistaraverk – en þetta var
heldur ekki neitt léttmeti. Hér
var á ferðinni maður sem skrif-
aði texta sem fól í sér raunveru-
leg fyrirheit; maður sem sá í
heimana tvo; maður sem sá undir
slétt og fellt yfirborð tilverunn-
ar. Enda fór það svo að fljótlega
urðu aðrir líka til þess að koma
auga á gáfur þessa unga skálds
og brátt kom að því að hann
fengi að sjá verk eftir sig – stutta
skáldsögu – á prenti.
Á næstu árum kom hann af og
til með eitthvað til mín: langar
smásögur eða kannski öllu held-
ur stuttar skáldsögur og ein-
staka ljóð. Það sem kom mér
kannski mest á óvart var hvernig
hann af meðfæddum gáfum
kunni þá mikilvægu list að segja
nóg, en samt ekki að kæfa yrk-
isefnið með því að segja of mikið.
Eða þá hitt: hvaðan kom þessum
unga manni skilningur á því
hvernig ætti að forma og byggja
upp ljóð?
Því fer fjarri að hann hafi ver-
ið sjálfmiðaður í skrifum sínum;
frásögnin aldrei í neinu „ég-um-
mig-formi“. Yrkisefnið var hins
vegar alltaf hið sama. Hann
fjallaði um örvæntingu – þá hyl-
djúpu angist sem hrjáir ungt fólk
á okkar tímum. Hann undirstrik-
aði alltaf að hann vildi tjá
raunsæi; raunverulegt raunsæi.
Og vissulega voru textar hans á
köflum napurlega raunsæir. En
það var annað og meira í þessu.
Oft fannst mér skrif hans í takt
við tilvistarspeki síðustu aldar.
Og stundum þegar ég var að lesa
þetta frá honum varð ég hugsi og
ég spurði sjálfan mig hvaðan
þessi tilvistarkreppa – þessi hyl-
djúpa angist ungs fólks – væri
tilkomin. Getur verið að okkar
forríka neyslusamfélag sinni
ekki því mikilvægasta í uppeldi
barna okkar og ungmenna; þ.e.
að veita andlegri næringu inn í
tilvist þessa fólks þannig að það
öðlist markmið og tilgang með
lífinu.
Þór Rögnvaldsson.
Jón Skúli var einhver sá besti
vinur sem nokkur gæti óskað sér
í þessum heimi og það er sárara
en orð fá lýst að hann sé ekki
meðal okkar lengur. Að reyna að
lýsa hans björtu nærveru og
stóra hjarta í nokkrum máls-
greinum er vitanlega ógerlegt en
ég mun þó reyna hvað ég get.
Leiðir okkar lágu fyrst saman
þegar við, þá bara strákhvolpar,
fetuðum okkar fyrstu skref í átt
að betra lífi. Í þá rúmu tvo ára-
tugi sem við þekktum hvor ann-
an óx vináttan með hverju sam-
talinu og hverju því skipti sem
við hittumst. Það átti svo að
heita að ég væri hans trúnaðar-
maður en í sannleika vorum við
trúnaðarvinir. Á þeirri göngu
lánuðum við ósjaldan hvor öðrum
dómgreind. Jón Skúli hafði hæfi-
leikann til að sjá flókna hluti sem
einfalda og gera erfiða reynslu
bærilega. Það var aldrei annað
hægt en að þykja vænt um þenn-
an góða dreng, góður í gegn sem
hann var.
Eins og allar íhugular sálir
hafði Jón Skúli þörf fyrir einveru
og rólegheit. Hann var bókaorm-
ur og gat gleymt sér í tímavís við
lestur. Hann hafði skarpt og list-
rænt auga sem endurspeglast
best í ljósmyndunum hans. Hann
var gjafmildur á tíma sinn og at-
hygli og hjálpaði fjölmörgum að
finna fótfestu í þessum heimi.
Hann hafði hæfileikann til að
horfa fram hjá yfirborðskennd-
um hlutum og sjá heldur mann-
eskjuna sem býr í hverju og einu
okkar. Þetta endurspeglast í
hans breiða vinahópi og veit ég
að þar hefur hver og einn vinur
einhverja fallega minningu um
þennan góða mann til að ylja sér
við.
Ein af uppáhaldsmyndunum
mínum af Jóni Skúla er þar sem
hann með glettnisglampa í aug-
um drekkur kaffi úr bolla sem á
stendur: Warm & Strong. Þessi
orð lýsa honum svo óendanlega
vel: hlýr og sterkur. Hvernig
hann var, hvað hann sagði og
hvernig hægt er að vera í senn
svo ljúfur og blíður, samtímis svo
Jón Skúli
Traustason
SJÁ SÍÐU 22