Morgunblaðið - 07.11.2020, Side 35

MINNINGAR 35
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 7. NÓVEMBER 2020
Vesturhlíð 2, Fossvogi | Sími 551 1266 | utfor.is
Önnumst alla þætti útfararinnar
með virðingu og umhyggju að leiðarljósi
Reynslumikið fagfólk
Útfararþjónusta
& lögfræðiþjónusta
utfor.is
Jón G. Bjarnason
Útfararþjónusta
Helga Guðmundsdóttir
Útfararþjónusta
Katla Þorsteinsdóttir
Lögfræðiþjónusta
Lára Árnadóttir
Útfararþjónusta
Magnús Sævar
Magnússon
Útfararþjónusta
Sigurður Bjarni Jónsson
Útfararþjónusta
Guðmundur Baldvinsson
Útfararþjónusta
Ellert Ingason
Útfararþjónusta
Emilía Jónsdóttir
Framkvæmdastjóri
Við veitum þjónustu vegna
Andláta um allt land
Andláta erlendis þegar
jarðsett verður á Íslandi
Andláta á Íslandi þegar
jarðsett verður erlendis
Dánarbússkipta og erfðaskráa
Sjá nánar á www.utfor.is
þinn einstaki húmor fylgdi þér
alveg fram að síðustu stund.
Umhyggjan einkenndi þig alla
tíð, alltaf þegar við komum í
heimsókn á dvalarheimilið þá
hafðir þú mestar áhyggjur af
því að geta ekki boðið upp á
neitt og verst þótti þér ef ein-
hverjum var kalt, þá tókstu það
að þér að hlýja manni.
Við hugsum um allar þær
góðu minningar sem við eigum
og munu hlýja okkur um
hjartarætur alla tíð.
Nú loks eruð þið afi sam-
einuð eftir langan aðskilnað,
megi guð geyma ykkur um
ókomna tíð.
Perla Rós og
Hekla Kolbrún.
Elsku amma. Að sitja hér,
rifja upp góðar minningar og
reyna að koma á blað er svo
erfitt en á sama tíma svo gott.
Það hlýjar mér mikið að hugsa
til þess að þið afi séuð sam-
einuð aftur eftir svo langan að-
skilnað.
En ég sakna okkar yndislegu
samtala og sér í lagi er erfitt að
játa það að við förum ekki aftur
saman til berja, að taka upp
kartöflur eða að tína fjallagrös.
Jafnvel þó að það sé mjög langt
síðan við fórum eitthvað saman.
Að hafa fengið að alast upp
hjá þér og frænkum mínum
hefur gefið mér svo mikið og
get ég seint þakkað þér nógu
mikið fyrir allt sem þú hefur
haft fyrir mér. Ég er enn þá að
átta mig meira og meira á því
hversu frábæran grunn þú hef-
ur gefið mér fyrir lífið og
hversu dýrmæt gildi ég hef
lært af þér.
Það er magnað að hugsa til
þess hversu mikið ég haga mín-
um verkefnum eftir gildum sem
ég lærði af þér. Það er greini-
lega hægt að læra margt í kart-
öflugarðinum heima.
Það var mér erfitt að vera
langt í burtu og geta sjaldan
verið hjá þér meðan þú varst
að takast á við veikindi. Það
tók mikið á mig að sjá þig
hverfa alltaf meira og meira
milli heimsókna.
En ég dáðist mikið að þér
því að alltaf tókst þér að brosa
í þeim heimsóknum sem mér
tókst að ná á þessu tímabili í
þínu lífi.
Yndisleg, góð og fyndin
heyrði ég frá þeim sem önn-
uðust þig, orð sem mér þótti
vænt um að heyra.
Þegar ég hugsa um þig elsku
amma mín þá birtist mér alltaf
duglega húsmóðirin með hárk-
lútinn eitthvað að brasa. Það
getur verið ýmist bakstur, slát-
urgerð eða bara eitthvað sem
viðkom að halda íslenskt sjálf-
bært heimili. Dugnaðurinn,
þrautseigjan og sjálfsbjargar-
viðleitnin verða mér hvetjandi
innblástur alla mína tíð.
Ég gæti haldið áfram með
svo margt og byrjað að velta
fyrir mér öllum dönsku töku-
orðunum sem þú notaðir svo
listavel en ákveð að draga lín-
una hér.
Ég ætla að enda þennan
minningarpistil minn með er-
indi úr lagi sem ég tengi ein-
hverra hluta vegna alltaf við
þig, elsku amma mín.
Hún þraukaði hallæri, hungur og fár
Hún hjúkraði og stritaði gleðisnauð ár
Hún enn í dag fórna sér endalaust má
Hún er íslenska konan sem gefur þér
allt sem hún á.
(Ómar Ragnarsson)
Ástarkveðja,
Valgeir Þór Sæmundsson.
✝ Jósef G. Krist-jánsson fæddist
28. nóvember 1967.
Hann lést af slysför-
um við vinnu sína í
malarnámu við
Lambafell 22. októ-
ber 2020.
Foreldrar hans
voru Kristján Jós-
efsson húsasmíða-
meistari, f. 26. októ-
ber 1947, og Anna
Kristinsdóttir sjúkraliði, f. 26.
september 1947.
Systkini Jósefs eru: Kristín, f.
15. febrúar 1969. Sambýlismaður
Ólafur E. Rúnarsson, f. 25. janúar
1970; Páll Hlöðver, f. 5. janúar
1973, og Kristján Víðir, f. 23.
febrúar 1982. Eiginkona hans er
Hrefna Gerður Björnsdóttir, f. 6.
júlí 1981.
Börn Jósefs frá fyrri sam-
böndum eru: Klara Valgerður
Brynjólfsdóttir, f. 29. ágúst 1989.
Lind, f. 8. júlí 2008, Kristján Pál,
f. 12. október 2010, Ólaf
Tryggva, f. 10. október 2011, og
Stefán Jósef, f. 12. október 2012.
Fyrir átti Hafdís soninn Jóhann
Harald Dan, f. 3. janúar 2003.
Jósef lauk skyldunámi og eftir
það fór hann að vinna. Hann
vann við tamningar og ýmis önn-
ur störf um tíma. Hann starfaði
m.a. sem vélamaður hjá Steypu-
stöð Skagafjarðar og Króks-
verki. Þar sem í honum blundaði
búskapur keypti hann jörðina
Möðruvelli frammi í Eyjafirði og
stundaði þar búskap frá 2002 til
2013. Þaðan fluttist hann ásamt
fjölskyldu sinni til Reykjavíkur
og vann þar sem vélamaður hjá
Þingvangi, Takmalbiki áður en
hann fór til starfa hjá GT verk-
tökum.
Útför Jósefs verður gerð frá
kapellunni á Löngumýri í Skaga-
firði, í dag, 7. nóvember 2020,
klukkan 14. Jarðsett verður á
Flugumýri. Vegna fjöldatak-
markana verður streymt frá at-
höfninni. Slóðin mun birtast
stuttu fyrir athöfn á facebook-
síðu: Langamýri Fræðslusetur
kirkjunnar
https://tinyurl.com/y3ev7slg
Maki Hróbjartur
Heiðar Ómarsson, f.
20. janúar 1993, og
hún á tvo syni; Guð-
munda Steina, f. 6.
október 1993. Sam-
býlismaður Bene-
dikt Hrólfur Jóns-
son, f. 18. ágúst 1987
og eiga þau þrjá
syni; Bjarni Heiðar,
f. 3. ágúst 1997; Sig-
urður Þór, f. 13. jan-
úar 1999. Sambýliskona Vigdís
Sigurðardóttir, f. 22. janúar 2002;
Steinar Freyr, f. 3. febrúar 2002.
Eftirlifandi unnusta Jósefs er
Hafdís Jóhannsdóttir, f. 9. sept-
ember 1975, frá Ytra-Hvarfi í
Svarfaðardal. Foreldrar hennar
voru Jóhann Ólafsson, bóndi og
organisti, f. 2. október 1952, d. 29.
apríl 2015, og Unnur María
Hjálmarsdóttir, f. 21. febrúar
1953, d. 1. apríl 2013.
Saman áttu þau börnin Birnu
Það er snemma morguns, ég
sit hérna með kaffibollann, ég
var vön að heyra í þér, en í dag
er ekkert símtal, bara ég, kaffið
og minningin. Minningin um
þann tíma sem ég fékk að ganga
við hlið þér á æviskeiðinu. Það
var ekki alltaf beinn og breiður
vegur, stundum var ég ekki einu
sinni viss um að við værum á
veginum, hefðum kannski villst
af leið. Tilhugsunin um að ganga
áfram án þín, umm já ég er ekki
alveg búin að ná utan um hana,
get ekki alveg hugsað það til
enda.
Það virðist bæði svo stutt síð-
an ég renndi í hlaðið en samt
hefur svo margt gerst. Ég sat
lengi og velti vöngum yfir því af
hverju þú værir svona góður við
mig. Ég hafði aldrei upplifað
þetta og eftir að þú hentir þér í
ána á eftir fénu, án þess að hika,
þegar við vorum að smala þarna
um haustið, varð ekki aftur snú-
ið.
Ég veit þú hlóst að mér fyrir
þetta, að það hafi verið það sem
vakti áhuga minn, en já, það
þurfti bara að gera þetta, þetta
gerir sig ekki sjálft.
Þegar ég lít til baka sé ég að
þetta var það sem gerði okkur
að því sem við vorum. Eins og
ég sagði alltaf við þig: „Það eru
ekki óskúruðu gólfin og baslið
sem situr eftir, heldur samver-
an!“ Og veistu, það var alveg
hárrétt hjá mér.
Það að við gátum séð feg-
urðina í því að vera bara saman,
þó að félagslífið væri ekki
merkilegra en verslunarferðir í
Nettó og jarðarfarir, ásamt ein-
staka þorrablóti, orlofsferðirnar
væru ferð á fæðingardeildina og
afþreyingin skítmokstur í fjár-
húsunum.
Hestarnir, fjárhúsin, tónlistin,
samtalið, stóru tækin, börnin,
baslið, námið, lífið, sorgin, tuðið,
gleðin, smíðarnar, draslið, flutn-
ingar, veikindin, uppgjöfin, sam-
veran, streitan, sársaukinn, að
tilheyra, að vera, við stóðum
saman í gegnum þetta og ég veit
þú veist ég stend áfram í gegn-
um þetta.
Þegar ég missi trúna á sjálfri
mér ætla ég að fara áfram á trú
þinni:
„Þú ert klárasta, duglegasta
og fallegasta kona sem ég hef
hitt, þú getur allt.“ Þessi orð
hafa nú vægi, ég veit að þú veist
að þau koma mér í gegnum
þetta.
Þú veist að ég kemst á topp-
inn, þann topp sem ég ætla. Þótt
þú værir ekkert mikið fyrir að
ganga á fjöll þá komstu með mér
á Esjuna, Úlfarsfellið og Grá-
brók. Þú gerðir það því þú vissir
að ég elska að standa á toppnum
og horfa yfir, þú hlóst að mér
fyrir þettta en ég sá þegar þú
horfðir á mig.
Ég trúi því að þú vakir yfir
börnunum, „eigum við þá engan
pabba?“ Þau skilja það seinna að
þau eiga þig alltaf að þar sem þú
ert, í hjarta þeirra, draumum og
vonum.
Ég elska þig fyrir að elska
mig eins og ég er, þú elskaðir
mig af því að ég elskaði þig,
elskaði það sem þú ert. Það þarf
fólk eins og þig fyrir fólk eins og
mig, það vorum við.
„Þá er það bara svoleiðis, við
finnum út úr því,“ sögðum við
alltaf. „Við förum bara í þetta.“
Ég held áfram með planið okk-
ar, ég klára það.
Börnin standa sig svo vel, ég
veit þú ert stoltur. Takk fyrir
mig og já ég veit þú veist að ég
veit. Við vorum eitt og nú er ég
við.
Minning þín lifir í okkur.
Hafdís Jóhanns og börn.
Jósef G.
Kristjánsson