Málfríður - 15.05.1999, Síða 26

... í staðinn
fyrir tal kom
svo danskt tákn-
mál í kennslu-
forritinu.
sömu, en hún löguð að kröfum framhalds-
skólans og þannig farið bil beggja. Textar
voru valdir með nemendahópinn í huga,
þ.e.a.s. nemendahóp sem ekki er lengur á
grunnskólastigi. Málfræðin var kennd frá
grunni. Mér til halds og trausts var
kennslufulltrúi fatlaðra við skólann, Heiða
Steinsson, en hún var í upphafi tengiliður
milli mín og Samskiptamiðstöðvar. Þá
hefur verið afar gott samband við þær
ágætu konur sem koma að málum á Sam-
skiptamiðstöð. Þar sem ég tala ekki tákn-
mál var strax gert ráð fyrir táknmálstúlki
mér til aðstoðar við kennsluna.
Við námskrárgerð var fyrst og fremst
byggt á færniþáttunum tveimur, lestri og
skrift, og í staðinn fyrir tal kom svo danskt
táknmál í kennsluforritinu. Þá var ákveðið
að kennt yrði þrisvar í viku og þar af eitt
skipti (2X40 mín.) í tölvustofu. Þetta
þýddi að annað hefðbundið efni var kennt
jafnhliða því sem boðið var upp á í forrit-
inu. Þetta eykur líka á fjölbreytni í texta-
gerð og orðaforða, enda nemendum hollt
að kynnast sem flestu í þeirri menningu
sem tungumálið miðlar. Til þess að
kennsluforritið væri ekki einangraður
hluti kennslunnar, sótti ég mikið í „Bladet
For Dove“ sem er til á Samskiptamiðstöð.
Þar fann ég eitt og annað sem tengdist
kennslunni á einhvern hátt. Reyndar var
það fyrsta sem ég rakst á í þessu ágæta
blaði, nöfn nemenda minna í upptalningu
á verðlaunahöfum á Heimsleikum heyrn-
arlausra, svo gaman var að bjóða upp á efni
sem tengdist þeim beint.
Tungumálakennsla sem byggist fyrst og
fremst á tveimur færniþáttum er ákaflega
einhæf og því er kennsluforritið ekki bara
gagnlegt heldur líka kærkomin tilbreyting
og kemur á margan hátt í staðinn fyrir það
sem upp á vantar. Forritið er þannig byggt
upp að það bindur ekki hendur kennar-
ans, hægt er að vinna með efni þess eins
og hverjum líkar. Þau verkefni sem ég út-
bjó í tengslum við forritið tóru eftir þeim
texta sem ég hafði valið til kennslu hverju
sinni. Venjulegast var bæði unnið út frá
orðaforða og málfræði. Æskilegast væri að
hafa aðgang að tölvu hvenær sem henta
þykir svo forritið fafli inn í kennsluna á
eðlilegan hátt.
I lok námsins voru nemendur beðnir
um að meta hvernig til hefði tekist. Stúlk-
urnar sex voru allar mjög jákvæðar gagn-
vart kennsluforritinu, enda miðillinn í
sjálfu sér spennandi og í eðli sínu gagn-
kvæmur. Efnið tengdist auk þess meira og
minna þeirra eigin heimi. Og einmitt
vegna þessa gagnkvæma sambands milli
nemandans og tölvunnar sem miðils í
kennslunni var ég líka jákvæð. Eg gat sinnt
þörfum nemenda minna einstaklings-
bundið eftir efnum og ástæðum, fann
minna fyrir því að tala ekki táknmál, og
fannst afskaplega þægilegt að vísa á tákn-
málið í forritinu við margs konar spurn-
ingum. Það besta var að nemendur höfðu
ekki jafn mikla þörf fyrir mig en ella, sem
segir mikið um ágæti þessa forrits.
I grein þessari hef ég einkum lýst því
hvernig forritið hefur komið mér fýrir
sjónir og reynst mér í kennslunni og mæli
tvímælalaust með því.Vilji menn fá nánari
upplýsingar um sjálft forritið, vísa ég til
Samskiptamiðstöðvar.
Guðrún Ragnarsdóttir, sérkennari
við Menntaskólann við Hamrahlíð.
26