Fjarðarfréttir - 01.12.1983, Side 12

12
FJAROARFRÉTTIR
Fréttir frá
Flensborgara
Hanna Björk Guðjóns-
dóttir er nemandi á
málabraut í Flensborg-
arskóla. Hanna sendi
Fjarðarfréttum þessa
fréttamola og önnur til-
skrif og kann blaðið
henni bestu þakkir fyrir.
Busavígsla
— Manndómsvígsla
Eitt fyrsta verk Flensborgara á
hverju hausti er að undirbúa busa-
vígsluna margfrægu. Það er sam-
dóma álit allra á hverju hausti, að
aldrei hafi busagreyin verið aumari
en einmitt þá. Það álit breyttist
ekkert síðustu önn.
Busarnir voru teknir „silki-
hönskum“ enda flestir viðkvæmir
og reynslulausir krakkar í „lífsins
ólgusjó“. En eitthvað varð við þá
að gera. Þeir gátu ómögulega verið
svona eins og þeir voru!
Og dag einn stóð karið tilbúið,
fullt af vatni og ýmsum öðrum
ferskum og næringarríkum efnum,
tilbúið að taka við busagreyjunum
og skola af þeim síðustu leifar
barnæskunnar. Allt gekk eins og í
sögu og upp stóð hið myndarleg-
asta fólk.
SMÁSAGA
Úti var niðamyrkur og allt var
hljótt — eða næstum því. Lítill
boginn maður staulaðist eftir göt-
unni. Hann tuldraði eitthvað
óskiljanlegt fyrir munni sér. Gamli
frakkinn sem hann íklæddist,
svona til þess að vera í frakka, því
hann var ekki til annars nýtur, hékk
utan á honum eins og óvelkominn
aðskotahlutur — allt of stór.
Það var ekki lengur dimmt. Sólin
gerði heiðarlega tilraun til þess að
vekja mannabörnin. Það tókst ekki
sem skyldi. Aðeins einn hleri skall
upp að veggnum frá glugganum.
Kaupmaðurinn á horninu varð að
vera til þjónustu reiðubúinn þegar
syfjaðar mannverur litu inn á leið
til vinnu sinnar. Að vísu urðu aldrei
nein stórviðskipti í þessum tilfell-
um, en þetta var þjónusta. Já,
enginn gat kvartað yfir því að hann
stæði sig ekki í stykkinu. Það var ef
til vill örlítið dýrara hjá honum, en
hafði verið hjá Hansa hérna á
undan, en hvað um það. Ekki lagði
hann það í vana sinn að drekka sig
fullan á hverju kvöldi og vera síðan
að sofa úr sér löngu eftir að
almennilegir menn voru komnir á
fætur.
Dagurinn líður eins og alltaf.
Hann hefur ekki ennþá tekið upp á
því að hætta að líða. Hann er
óskeikull. Maður veit alltaf, að
hann birtist eins og ekkert hafi í
skorist. En hann veit aldrei hvað á
sér stað þegar hann er fjarstaddur.
Hann liggur við húsdyrnar. Guð
minn góður, heyrist einhver hrópa.
Aumingja maðurinn. Hann hefur
ekki komist lengra blessaður.
Búðinni var lokað. í blöðunum
var margt fallegt um manninn sagt
eins og títt er um þá látnu. En hann
gleymdist með tímanum eins og tré,
sem börnin léku sér í — tréð sem
blómstraði á vorin. En þegar það
hafði legið lengur en athygli manns
fær numið staðar, gleyma menn
því.
Hann gekk hratt og örugglega.
Það lýsti birtu af andliti mannsins,
sem var á leið heim. Hann hafði
verið óralengi í burtu og var breytt-
ur maður. Hann var á leið heim,
þar sem von hans átti að springa út
og verða að hamingjunni. Hann
fann það, að hann yrði sáttur við
tilveruna og myndi meira að segja
njóta hennar. Hann hrasaði næst-
um um trjábol og horfði svolítið
ringlaður á hann og minntist þess,
þegar þarna stóð fallegt gyllt
blómstrandi tré. Trjábolurinn
hafði allur rýrnað. En það var bara
gott. Jarðvegurinn hafði tekið alla
þessa umfram næringu til sín,
handa öðrum trjám sem myndu
vaxa. Maðurinn hoppaði léttilega
yfir trjábolinn og hélt áfram.
Fuglarnir héldu áfram að syngja
ástarsöng til sólarinnar eins og
ekkert hefði í skorist.
Á síðustu önn var frumsýnt, á
vegum leiklistarklúbbs Flensborg-
arskóla, leikritið „Betri er þjófur í
húsi en snuðra á þræði“, eftir
Dario Fo. Frumsýningin var 15.
október og urðu sýningarnar alls 8.
12 manns tóku þátt í sýningunni,
leikstýrt af Þresti Guðbjartssyni.
Leiksýningarnar tókust með
ágætum og var vel tekið. Gagn-
rýnendur gáfu því góða dóma.
En leikendur söknuðu sáran
bæjarbúa, sem því miðursóttu sýn-
inguna ekki sem skyldi. Uppfærsla
leikrits í Flensborg er einn þeirra
viðburða innan skólans sem einnig
er ætlaður fólki utan hans. Von-
andi verður breyting á aðsókninni
eftir mánaðarmótin, en þá er
ætlunin að setja upp annað leikrit.
Fyrir valinu verður líklega
Shakespeare — leikritið „Þrett-
ándakvöld".
Betri er
þjóf ur í húsi
en snurða
á þræði
Gunnar Ólafsson og
Hrönn Hákanson
Leikstjórinn Þröstur Guðbjartsson í hópi leikenda.
_j |_) y_) 1_| !_| 1_) lj _| —1_|—1_| _ _| | 1 , 1 | 1_, 1_, *■ ^ *'||-| - ** * ■ ~ ■— *** ““ ~ ^
Ljóð eftir Áslaugu Cunnarsdóttur
UMHVERFIÐ
Ég horfi á sjálfa mig í gegnum
þokuna.
Ég er óskýr en samt er hægt
að skilgreina mig.
Ég þarfnast bjartara umhverfis
svo að ég sjáist
Ég gæti þá vinkað þér
í gegnum þokuna
og átt von á því að ég sjáist
í réttu ljósi
og í minni eigin persónu
Ég er að leita að mér.
BLOMIÐ
Fölnað deyjandi blóm í glugganum mínum,
— ég hrekk við og flýti mér
inn í eldhús og sæki vatn.
Sjáðu muninn í einni lífveru,
þetta var eins og manneskja
á dauðastund í eyðimörk.
Ég horfi á það teygja sig
í birtuna og að sólinni
og það var eins og svipur þess
sýndi bros út í annað munnvikið.
RYKIÐ
Einmana ryk Þreytt ryk
flýgur um vaknar við það
loftið. að hönd
Biður um ' sveiflar
dvalarstað með klút
um nótt. og púss
Skríður hljóðlega inn glugga hjá fínu fólki. Þreytt ryk festir svefn á skáp. ég er horfin.