Fréttablaðið - 26.06.2021, Blaðsíða 22

Heimir og Siggi ásamt sjerpunum á leið upp Khumbu
skriðjökulinn. Siggi slasaðist tvisvar á leiðinni.
Siggi í ísklífuræfingu á Khumbu skriðjökinum með Pumori í bakgrunni. Heimir og sjerparnir fikra sig niður Everest en bak við
sést í South Col, tjaldbúðir fjögur.
ekkert annað í boði en að halda
áfram að tjaldbúðum númer eitt í
6.000 metra hæð, þeir voru komnir
svo langt upp.
Frá tjaldbúðum eitt var svo geng-
ið um fjóra kílómetra inn dalinn
að tjaldbúðum tvö, sem standa við
jökulurð. Þá virtist Siggi allur vera
að koma til.
„Við héldum því upphaflega plan-
inu og ætluðum að vera tvær nætur
í búðum tvö. Veðrið var svo slæmt
og veðurspáin sífellt að breytast að
við enduðum á að vera fjórar nætur
í búðunum. Þessi aukatími reyndist
nokkuð erfiður fyrir okkur. Hæðin
og maturinn gerði það að verkum
að við léttumst mikið,“ segir Heimir
og Siggi bætir við: „Ég sá bara Heimi
rýrna fyrir framan mig.“
Dauðanóttin í tjaldbúðum þrjú
„Þá þurftum við að fara upp mikinn
ísbratta upp í tjaldbúðir þrjú,“ segir
Heimir. „Það var hálfgert ísklifur
upp hundrað metra. Svolítið bras.“
Tjaldbúðir þrjú liggja í brekku
í fjalli og þarf oft að búa til pláss
fyrir tjöldin en þar staldra göngu-
menn við til hæðaraðlögunar og
bæta við súrefni áður en farið er á
tindinn. „Líklega eru það erfiðustu
tjaldbúðirnar til að komast að. Lítið
pláss og nauðsynlegt að festa tjöldin
vegna veðráttu,“ segir Heimir.
Þegar göngugarparnir komust
loks að búðunum blöstu við þeim
brotin tjöld. Búðirnar höfðu eyði-
lagst í kafaldshríð.
„Það var svolítið áfall fyrir marga
að koma þangað upp. Við biðum
með að setja búðirnar upp þar til
við vissum að við værum að fara. Þá
vorum við að tjalda á sama tíma og
við vorum að klifra,“ segir Heimir og
heldur áfram: „En svo kom í ljós …“
og þá kemur hik á frásögnina og
Siggi botnar: „Þá kom í ljós að við
höfðum gleymt tjaldsúlunum.“
Heimir heldur áfram: „Og þurftum
að gista fimm saman í pínulitlu
kúlutjaldi.“ Þeir hlæja en ljóst er að
þetta var mikil raun. Þeir kalla þetta
„dauðanóttina“.
„Ég svaf ekkert þessa nótt,“ segir
Siggi. „Einmitt, þetta var hrikalegt,“
segir Heimir. „Við þurftum að hafa
tjaldið opið í báða enda vegna pláss-
leysis.“
Þeir byrjuðu á að fá sér súrefni og
reyndu að sofa eitthvað í tjaldinu
þrönga, fimm saman með tærnar
í andliti hver annars auk súrefnis-
kúta. „Það var brjálað rok og ég
held að sá eini sem svaf þessa nótt
hafi verið leiðsögumaðurinn okkar.
Hann hraut við hliðina á mér enda
er hann öllu vanur.“
Covid-19 einkenni
Um nóttina voru Siggi og Heimir
báðir farnir að hósta. Leiðsögumað-
urinn taldi ástæðuna vera súrefnið,
sem þeir voru að nota í fyrsta skipti
á fjallinu. Það sem þeir vissu ekki
þá var að þeir höfðu báðir smitast
af Covid-19, mögulega í tjaldbúðum
tvö, daginn áður þar sem þeir fengu
báðir neikvæðar niðurstöður úr
skimun í grunnbúðunum.
„Við ræddum þetta okkar á
Það er sannarlega góð
tilfinning að komast á
toppinn en eftir að
hafa gengið í myrkri, í
miklum kulda, í dular-
fullu mistri fram hjá
látnum mönnum,
kemur aðeins eitt upp í
hugann: Hversu stutt
er á milli lífs og dauða
á þessu fjalli.
Heimir
Heimir að klifra upp Khumbu skrið-
jökulinn í síðustu hæðaraðlögun.
Sigurður fagnar því hér að hafa náð
toppi Everest, í 8.846,86 metra hæð.Tjald félaganna í Pumori búðum sem er í 5.700 metra hæð en þarna stóð hæðaraðlögunin enn yfir hjá þeim.
Helgin 22LAUGARDAGUR 26. júní 2021 FRÉTTABLAÐIÐ