Fréttablaðið - 26.06.2021, Qupperneq 72

Æskudraumur Grace Achieng
um að verða fatahönnuður
rætist á næstu vikum þegar
fyrsta fatalína Gracelandic
kemur til Íslands. Landsins
sem hún fann fyrir hálfgerða
tilviljun, en reyndist síðan
vera draumalandið.
Grace Achieng er fædd og upp al in
í borg inni Kisumu í Afríkuríkinu
Kenía en elti drauma sína til Íslands
og settist hér að fyrir rúmum áratug.
Áður en hún flutti hingað hafði hún
aldrei heyrt um Ísland og trúði ekki
að það væri alvöru land.
„Ég var að spjalla við íslenskan
mann á stefnumótasíðu og hélt að
hann væri að ljúga að mér þegar
hann sagðist vera frá Íslandi,“ segir
Grace, hlæjandi. Henni hafi síðan
gengið illa að finna þessa ísilögðu
eyju á landakorti og því komið á
óvart þegar landið komst í heims-
fréttirnar.
„Þegar Eyjafjallajökull gaus rann
það loks upp fyrir mér að Ísland væri
til í alvöru,“ segir Grace og bætir við
að saga hennar á Íslandi sé í raun ofin
í tískumerkið hennar, Gracelandic.
„Ég man þegar ég kom af flugvell-
inum í fyrsta skipti og fann eitthvað í
loftinu hérna sem sagði mér að þetta
yrði byrjunin á einhverju ævintýri.“
Grace reyndi að finna starf tengt
tískuiðnaðinum á Íslandi, en hafði
ekki erindi sem erfiði. „Ég elska tísku
og hún er það eina sem mig hefur
langað að fást við síðan ég var sex ára
gömul,“ segir Grace sem man vel eftir
því hvernig draumurinn kviknaði.
„Ég átti frænku sem var alltaf ótrú-
lega vel til höfð. Hún gat stigið inn í
hvaða herbergi sem var og lýst það
upp með nærveru sinni og ég leit
rosalega mikið upp til hennar.“
Fötin skapa konuna
Þegar frænkan sú gaf Grace gulan
sumarkjól breyttist líf hennar þann-
ig að ekki varð aftur snúið. Foreldrar
hennar voru efnalitlir á þessum tíma
Grace fann draumalandið á stefnumótasíðu
Grace Achieng
trúði ekki að Ís-
land væri raun-
verulegt þegar
hún heyrði fyrst
af því, en það
reyndist síðan
draumalandið
þar sem tísku-
óskir hennar
rættust.
FRÉTTABLAÐIÐ/
ERNIR
og var hún ekki vön því að eiga jafn
vandaða flík. „Þegar ég fór í kjólinn í
fyrsta skipti leið mér svo vel, eins og
manneskju sem gæti sigrað heim-
inn.“
Í framhaldinu dró Grace alltaf upp
kjólinn þegar henni leið illa, var lasin
eða til að láta sér líða betur. „Ég mun
aldrei gleyma tilfinningunni sem
það gaf mér og það var sú tilfinning
sem ég vildi kalla fram hjá öðrum.“
Þegar Grace var tíu ára deildi hún
svefnherbergi með sex syst kinum
sínum. Þar eyddi hún löngum stund-
um í kojunni sinni við að fylgjast
með klæðaburði fólks sem átti leið
fram hjá svefnherbergisglugganum.
„Það var það skemmtilegasta sem ég
gerði að skoða fötin þeirra og hugsa:
„Ég ætla að búa til svona“ eða „mig
langar að gera eitthvað úr svona
efni,“ segir Grace.
Allt að veði fyrir tískuna
Grace fékk útrás fyrir ástríðu sína í
fyrsta skipti í menntaskóla. Þá spar-
aði hún hverja krónu til að geta keypt
föt á flóamarkaðnum og stíliseraði
þau síðan eftir eigin smekk. „Þegar
mamma gaf mér peninga fyrir nesti
eða hádegismat, þá hljóp ég í skólann
og sleppti hádegismat frekar en að
eyða peningunum.“
Það var erfitt að skera sig úr í
menntaskólanum þar sem strangar
reglur giltu um klæðaburð og skóla-
búninga. „Ég man að sólar á skóm
máttu bara vera í ákveðinni hæð, en
ég keypti skó sem voru með örlítið
hærri hælum en leyfilegt var.“
Skólastjórnendur komu f ljótt
auga á stílbrotið og vildu fá að mæla
skóna. „Um leið og þau spurðu hljóp
ég heim eins hratt og fætur toga,“
segir Grace kímin. Fyrir vikið var
henni refsað og hún látin sitja eftir
næstu daga. „Það var samt þess virði.
Ég ætlaði ekki að leyfa þeim að taka
skóna mína.“
Tískuverðbólga í skólastílnum
Um helgar gat Grace þó klætt sig
upp og lenti þá iðulega í því að fólk
spurði hvort hægt væri að kaupa
fötin sem hún klæddist. „Oft vildi
það borga tvöfalt hærra verð en það
sem ég borgaði upphaflega.“
Í kjölfarið byrjuðu Grace og vin-
kona hennar að kaupa notuð föt,
breyta þeim og selja í skólanum.
Framtakinu var vel tekið og úr varð
eins konar fyrirtæki sem þær héldu
gangandi þar til stefnan var tekin á
framhaldsnám.
Þá fluttist Grace til Mombasa þar
sem hún lauk háskólanámi í mark-
aðsfræði. Tískan fylgdi henni yfir
landið og nýttist vel í náminu. „Mér
fannst gaman að klæða vini mína
og húsið mitt varð bara eins og far-
fuglaheimili þar sem samnemendur
komu og fengu lánuð föt hjá mér.“
Giftist óvart
Þegar Grace var 25 ára kynntist
hún Íslendingi á netinu og giftist
honum óvænt í Mombasa stuttu
síðar. „Við ætluðum að spyrjast
fyrir um dvalarleyfi hjá sýslumann-
inum í Kenía og vorum búin að
skipuleggja fund,“ útskýrir Grace.
Sýslumaðurinn hafi síðan spurt
þau hvort þau væru tilbúin. „Við
vorum þarna í hversdagsfötunum
okkar, hann í stuttermabol og ég í
einhverjum kjól, og spurðum: „Til-
búin í hvað?“
„Nú, til að gifta ykkur,“ svaraði
sýslumaðurinn um hæl.“
Þau hafi þá litið hvort á annað,
yppt öxlum og ákveðið að slá til.
Nokkrum mánuðum síðar f lutti
Grace til Íslands, þar sem hún hefur
búið síðan 2010.
Sjálfmenntaður hönnuður
„Þar sem ég fékk ekki vinnu við
tísku ák vað ég að kaupa mér
saumavél og efni og læra að gera
þetta sjálf á netinu,“ segir Grace,
sem sótti einnig saumanámskeið
og kynnti sér sjálf bærni. „Ég hef
lært mjög mikið hér á Íslandi og
margir hafa rétt mér hjálparhönd
til þess að gera draum minn að
veruleika,“ segir Grace hrærð.
Í heimsfaraldrinum gafst henni
loks tími og svigrúm til að hanna
fatalínu. „Ég vildi hanna föt sem
láta konum líða vel með sjálfar sig á
sama tíma og þau líta vel út.“
Grace hannaði einnig línuna alla
með samfélagslega ábyrgð að leiðar-
ljósi. „Til að byrja með vissi ég ekk-
ert um tískusiðferði, en eftir að hafa
rannsakað hvaða efni ég vildi nota
og þess háttar, sá ég að þrátt fyrir
að tískuheimurinn væri sveipaður
þessum ljóma þá leynist ýmislegt í
skugganum.“
Sjálfbær tíska
Heimildamyndin True Cost, sem
fjallar um skaðleg áhrif hraðtísku
(e. fast fashion) hafði mikil áhrif
á Grace. „Það var sorglegt að sjá
af leiðingarnar og hvernig fólkið
sem framleiðir fötin er misnotað.“
Starfsfólkið býr víða við sára
fátækt og er neytt til þess að vinna
myrkranna á milli við skelfilegar
vinnuaðstæður fyrir lítil sem engin
laun. „Svo eru eiturefni, sem hafa
ekki bara skaðleg áhrif á starfsfólkið
heldur heilu þorpin, notuð við fata-
litun og fleira.“
Markmið Gracelandic er að
hanna vörur með hliðsjón af sjálf-
bærni. „Mig langar að fólkinu
sem býr til fötin mín séu tryggðar
öruggar vinnuaðstæður og sann-
gjörn laun,“ segir Grace, sem vill
ekki vera sú eina sem græðir á fyrir-
tækinu. „Ég vil að allir græði á því
sem ég er að gera.“
Fyrsta sendingin af fatalínunni er
væntanleg í byrjun júlí en fólk getur
tryggt sér sanngirnisvottaða flík á
heimasíðunni Gracelandic.com
strax í dag. „Ég vil að Grace landic
snúist bæði um tísku og um að
styðja við annað fólk,“ segir Grace,
sem stefnir á að opna barnaheimili
í Kenía ef allt gengur vel. „Ég hef náð
svo langt og núna langar mig að gefa
af mér og hjálpa öðrum.“ ■
Þar sem ég
fékk ekki
vinnu við
tísku
ákvað ég
að kaupa
mér
saumavél
og efni og
læra að
gera þetta
sjálf á
netinu.
Þegar
Eyjafjalla-
jökull gaus
rann það
loks upp
fyrir mér
að Ísland
væri til í
alvöru.
Kristlín Dís
Ingilínardóttir
kristlin
@frettabladid.is
44 Lífið 26. júní 2021 LAUGARDAGURFRÉTTABLAÐIÐLÍFIÐ FRÉTTABLAÐIÐ 26. júní 2021 LAUGARDAGUR