Ásgarður : blað starfsmanna ríkis og bæja - 15.03.1980, Blaðsíða 7

hverfin. Svo er alltaf verið að gera ein-
hverjar smábreytingar s.s. tilfærslur á bið-
stöðvum og fleira, þannig að segja má, að
kerfið sé í stöðugri endurskoðun og er að
mínu mati orðið allgott nú.
Að lokum Gunnar, nú ert þú búinn að
keyra í 25 ár og margt hefur vafalaust breyst.
Hvað finnst þér vega þar þyngst?
Það er tvímælalaust sú góða samvinna,
sem hefur verið við gatnamálastjóra und-
anfarin ár um söltun akstursleiða. Það má
heita undantekning nú að maður lendi í
hálku, því að iðulega er búið að salta mest
allt klukkan hálf sjö á morgnana. Það er
mikill munur að eiga ekki á hættu að festa
sig og spóla út um allan bæ, að ekki sé nú
minnst á stóraukið öryggi bæði fyrir vagn-
stjóra og farþega.
í ár hefur þegar verið samið um sex flug
og býðst nú flug til Þrándheims — Tromsö
— Gautaborg f júní, Luleaa í Norður-Sví-
þjóð og Bergen í ágúst.
Við viljum eindregið hvetja menn til að
leita sér upplýsinga hjá okkur varðandi
þessar ferðir, því hér er um tilvalið tækifæri
að ræða fyrir einstaka vinnustaði og stétt-
arfélög að efna til ódýrra hópferða.
Kaupmannahöfn
30/6 og 28/7
Að sjálfsögðu verður síðan boðið upp á
hinar árvissu Kaupmannahafnarferðir, sem
notið hafa mikilla vinsælda síðustu ár.
Ákveðnar hafa verið tvær brottfarir og
verður sú fyrri 30. júní og sú seinni 28. júlí.
Er hér um að ræða 3 vikna ferðir og er
verðið á fluginu áætlað kr. 101.100 fyrir
fullorðna, og börn undir 12 ára greiða hálft
fargjald.
Allar nánari upplýsingar gefur skrifstof-
an okkar í Austurstræti 12, sími 27077 og
28899.
Skrifað-skrafað / 7
Vill skerða samningsrétt
bcejarstarfsmannafélaga
Úr forustugrein Jóns G. Tómassonar
formanns Samb. fsl. sveitarfélaga í sveita-
stjórnarmálum í des. ’79.
„Að lögum er sveitarfélögum ekki ætlað
að hafa neina samvinnu eða samráð um
gerð kjarasamninga við starfsmenn sína.
Stjórn sambandsins hefur eigi að síður talið
það brýnt hagsmunamál að aðstoða
sveitarfélögin eftir mætti við undirbúning
og gerð kjarasamninga. Á fundum fulltrúa-
ráðs og landsþings hefur verið ályktað um
nauðsyn þess, að einn aðili komi fram fyrir
hönd sveitarfélaga við gerð kjarasamninga,
og framkvæmd hefur verið könnun á því,
hvort grundvöllur sé til stofnunar vinnu-
málasambands sveitarfélaga. Undirtektir
sveitarstjórna voru yfirleitt jákvæðar.
Mörg atriði aðalkjarasamninga eru þess
efnis, að sjálfsagt mál er, að um þau gildi
sömu ákvæði gagnvart öllum opinberum
starfsmönnum. Má þar m.a. nefna launa-
stigann og meginreglur til viðmiðunar um
skipan í launaflokka, reglur um vinnutíma,
álags- og yfirvinnugreiðslur, orlof og starfs-
menntun. Þær leikreglur, sem löggjafinn
hefur gert ráð fyrir, að gildir um gerð slíkra
samninga — þ.e. að sveitarfélögin séu hvert
um sig að semja um þessi atriði — eru
hvorki þeim eða starfsmönnum þeirra til
framdráttar, þegar til lengri tíma er litið.
Raunar væri eðlilegast, að um þessi atriði
öll væru gerðir samhljóða samningar milli
ríkis og sveitarfélaga annars vegar og sam-
taka opinberra starfsmanna hins vegar.
Einstök sveitarfélög semji hins vegar við
starfsmannafélögin um röðun manna og
starfsheita í launaflokka og önnur sér-
ákvæði, þar sem unnt er að taka tillit til
sérstakra og staðbundinna aðstæðna, ef
nauðsynlegt þykir.“
Er allt í lagi hjd þér?
Úr erindi Guðjóns Jónssonar, form. Fél.
járnsmiða á ráðstefnu um atvinnuheil-
brigðismál 28/9 ’79 — birt í félagsblaði Iðju.
„Vinnustaðir, vinnuskilyrði og vinnutími
launafólks er mjög mismunandi eftir at-
vinnugreinum. Þessi mismunur er í ýmsum
tilvikum svo mikill. að hann skapar þó
nokkurn lífskjaramun og stéttaskiptingu.
Opinberar stofnanir, ríkis og sveitarfé-
laga, t.d. skrifstofur, skólar, bankar svo og
skrifstofur atvinnu- og verslanafyrirtækja
eru yfirleitt viðunandi vinnustaðir að því er
viðkemur húsakynnum, upphitun, lýsingu,
hávaða og almennu hreinlæti.
Á þessum stöðum er vinnutími að jafnaði
ekki lengri en 40 klst. á viku eins og ákveðið
er í lögum og kjarasamningum. Afkasta-
hvetjandi launakerfi eru óþekkt hjá opin-
berum starfsmönnum og skrifstofufólki og
vinnuálag því hóflegt.
Þegar hins vegar er litið til vinnustaða
verkafólks, iðnlærðs eða óiðnlærðs, í fram-
leiðsluatvinnuvegunum og þjónustugrein-
um þeirra, verður allt annað uppi á ten-
ingnum að því er varðar aðbúnað, holl-
ustuhætti og öryggi við vinnu, lengd vinnu-
tíma og vinnuálag."
Þeir kunna a kerfið
Eftir farandi blaðafrétt greinir frá um-
ræðum á nýlegum kynningafundi hjá Lög-
mannafélagi fslands um nýju skattalögin.
Var m.a. rætt um risnu og einkaneyslu í
reikningum fyrirtækja.
„Það var m.a. sagt frá lögfræðingi einum í
bænum sem var af ríkisskattanefnd krafinn
skýringar á því hvað kaup á rándýrum við-
legubúnaði hefði með rekstur lögfræði-
skrifstofunnar að gera. Ekki stóð á svörun-
um. Lögfræðingurinn gerði nefndinni grein
fyrir því að til þess að spara viðskiptavinum
sínum kostnað af málum sem hann rækti úti
á landi — og það gerði hann iðulega, — þá
lægi hann við í tjaldinu, hitaði sér skrínu-
kost á prímusnum og svæfi í svefnpokanum.
Þetta væri því hluti af rekstri skrifstofunn-
ar.“
P.s. Þegar ríkisskattanefnd eftir 5 ára
umhugsun úrskurðaði, að viðleguútbúnað-
urinn væri ekki frádráttarbær þá var málið
blessunarlega fyrnt og ekkert í því frekar að
gera.
Notaðir sem grylur...
Úr viðtali í Þjóðviljanum 10. feb. ’80 við
Björri Sigurðsson form. Lögrfél. Rvíkur.
— Verðurðu mikið var við að stóryrtar
fullyrðingar um stéttina meðal almennings,
svo sem að í lögregluna fari helst ekki aðrir
en ruddar sem þurfi að fá útrás fyrir eigin
árásargirni?
— Já, já, við fáum að heyra margt í þess-
um dúr og flest er það sagt í æsingi. En
langoftast er verið að hengja bakara fyrir
smið. Við erum engir valdsmenn þó að
margir virðist halda það. Ég veit ekki af
hverju þetta hald manna stafar, kannski eru
það gylltu hnappamir og einkennisbúning-
urinn. En við erum aðeins valdalausir em-
bættismenn, sem erum að vinna þjónustu-
störf. Ég hef líka orðið þess var að stundum
nota foreldrar okkur fyrir grýlu á börnin.
Það tel ég hvorki heppilegt né gáfulegt. Við
erum að vinna hjálparstarf og þess vegna er
varasamt að innræta börnunum að við sé-
um fólk sem þarf að vara sig á.