Ásgarður : blað starfsmanna ríkis og bæja - 15.03.1980, Síða 17

spurt um sjúkrabætur úr lífeyrissjóðum
sjómanna og opinberra starfsmanna, bætur
vegna slysa, greiðslur fyrir húshjálp, einnig
um frádrátt vegna viðhalds og vegna fast-
eignagjalda húsnæðis, sem leigt er út til
annarra. Spurt var um makaskiptasamning
þar sem greindur væri verðmunurinn en
ekki verð og um söluhagnað af bílum,
hvernig hann skiptist í verðbólguhagnað
eða gróða.
Þá var spurt um, hvort vaxtagjöld um-
fram vaxtatekjur væru ótakmörkuð til frá-
dráttar, hvort umsókn um lækkun skatta
sem tekinn væri til greina t.d. vegna eigna-
tjóns, kæmi á eitt ár eða dreifðist á fleiri.
Fjölmörg önnur atriði komu fram í
spurningunum en ekki verður gerð grein
fyrir svörum við spurningunum núna í
blaðinu, þar sem lesendur munu þegar hafa
skilað skýrslu sinni.
Fjölmenni á
Akureyri
Sama kvöldið og skattaskýrslukynningin
fór fram í Reykjavík þá gekkst Starfs-
mannafélag Akureyrarkaupstaðar í samráði
við BSRB fyrir sams konar kynningu í Iðn-
skólanum á Akureyri.
Guðmundur Gunnarsson, sem verið hef-
ur um langt skeið trúnaðarmaður í Starfs-
mannafélagi ríkisstofnana á Skattstofunni á
Akureyri, kynnti þar útfyllingu eyðublaða.
Sýndi hann ýmis dæmi um útfærsluna, sem
fundarmenn tóku virkan þátt í að leysa.
Aðsókn var mjög góð og yfir 70 manns sóttu
þessa kynningu.
Asgarði er kunnugt um að fleiri starfs-
mannafélög hafa sýnt vilja á að taka upp
sams konar kynningu, en við höfum ekki
fengið fregnir af því, hvort þeim hefur tekist
að fá leiðbeinanda.
Bréf-svör /17
Frá jafnréttisnefnd:
Það er stórt orð Hákot
I þeim ólgusjó stjórnleysis, sem m.a. birt-
ist í ráðaleysi valdhafa ,til að hafa hemil á
sífelldum hækkunum allrar vöru og þjón-
ustu í landinu, verður barátta launþega við
að halda sínu á þurru æ erfiðari.
Þegar svo þar við bætist að söngur ráða-
manna á hverjum tíma — án tillits til hverjir
þeir eru — byggist á laglínunni „ekkert
svigrúm til almennra launahækkana“ er
útlitið síður en svo björgulegt. Því staðreynd
er að viðlagið er að verða æði áleitið. Jafn-
vel svo að sumir úr launþegahópnum eru
farnir að taka undir sönginn.
En hvað skyldi nú vera til ráða? Svonefnd
„peningalaun“ — nýyrði, sem fundið var
upp í tengslum við einhver kjaraskerðing-
arlögin — mega ekki hækka.
Jú, lausnarorðið er fundið, „félagslegar
umbætur" heitir það. Það er gott eitt um
það að segja að vinnuveitendur hverju
nafni, sem þeir nefnast líti til þessara þátta í
mannlífinu. Spurningin er bara sú, hvort
margt ef ekki flest af því sem rætt er í þessu
sambandi séu ekki svo sjálfsagðar réttlætis-
kröfur að ekki ætti að þurfa að kaupa þær í
stað einhvers annars.
Sú staðreynd að fátt er til varnar lítil-
magnanum stendur óhögguð. Hins vegar
má segja að „fátt sé svo með öllu illt að ekki
boði nokkuð gott“, því það sýnir sig að fólk
almennt virðist nú á seinni árum vera sér
meira meðvitað um þá, sem minna mega sín
í þjóðfélaginu. I kjölfar þessa hafa svo verið
að skjóta upp kollinum ráð og nefndir á
vegum hinna ýmsu aðila, sem hafa á
stefnuskrá sinni að bejrast fyrir bættum hag
þeirra, sem minna mega sín í lífsgæða-
kapphlaupinu.
Ein slík er hér á ferðinni, jafnréttisnefnd
BSRB, sem kosin var á síðasta þingi
bandalgasins. Hennar hlutverk er að fylgja
eftir þeirri stefnu, sem bandalagsþingið
1979 markaði.
Nefndin hefur hist nokkrum sinnum til
skrafs og ráðagerða og heldur nú fundi
mánaðarlega. Væri það ómetanlegur styrk-
ur fyrir nefndina, ef félagsmenn eða stjórnir
létu í sér heyra með góð ráð og ábendingar.
En lítum nú á stefnumörkun BSRB
þingsins í jafnréttismálum.
Ályktun þings 1979
31. þing BSRB telur að mikið vanti enn á
að raunverulegu starfs- og launajafnrétti
karla og kvenna hafi verið náð.
Þingið álítur mjög aðkallandi að úr þessu
verði bætt.
Til úrbóta í þessum efnum mun BSRB
vinna að eftirfarandi:
a) Stefnt verði markvisst að því, að dag-
vinnulaun verði þannig að þau ein nægi
til heimilisframfærslu svo að samveur-
tími fjölskyldu lengist.
b) Styttri vinnudegi fyrir alla, þannig að
bæði kyn hafi jafna aðstöðu til að sinna
heimilishaldi og börnum.
c) Sveigjanlegum vinnutíma til hagræðis
fyrir starfsfólk.
d) Öll börn eigi rétt á nægum og góðum
dagvistarheimilum.
e) Þróun starfs- og félagsmiðstöðva fyrir
aldraða og öryrkja.
f) Stuðla að starfsþjálfun öryrkja til þátt-
töku í atvinnulífi.
g) Gæta réttar og hagsmuna öryrkja hvað
varðar starfs- og launakjör.
h) Karlar og konur eigi jafnan rétt til
hlutastarfa.
i) Jöfnum rétti foreldra til að vera heima
vegna veikinda barna.
í) Tryggður verði réttur beggja foreldra til
fæðingarorlofs (foreldraleyfi) við
barnsburð og töku kjörbarna og fóstur-
barna.
j) Stundaskrá skólanemenda verði sam-
felld og samræmd venjulegum vinnu-
tíma, skólar, verði einsetnir og nem-
endur hafi aðgang að mötuneyti.
k) Öll börn eigi kost á dvöl í skóladag-
heimilum.
l) Skólahúsnæði og útileiksvæði verði nýtt
á sumrin til dagvistunar fyrir börn.
m) Kannaðir verði möguieikar á sumar-
námskeiðum fyrir börn á skólaskyldu-
aldri.
n) Málefnum þroskaheftra verði komið í
viðunandi horf.
Við þennan lestur kemur berlega í ljós
hvar þingið telur að skórinn kreppir helst
að. Vandi þeirra sem um þessi mál fjalla er
hins vegar augljós. Hvar á helst að bera
niður, og hvar er þörfin brýnust?
Það sem fyrst varð fyrir hjá jafnréttis-
nefnd var að koma ábendingum og tillögum
á framfæri við samningu kröfugerðar
BSRB. Þar er því ýmislegt af þessum rétt-
indamálum að finna.
En ekki nægir það að vera með bærilega
kröfugerð í höndunum, ef ekkert verður við
okkur talað mánuðum saman. Hvernig
bregðumst við við, ef reyndin verður sú að
alla samninga eigi að leysa með „böggla-
uppboði“ með fínum merkimiðum en rýru
innihaldi?
Spyr sá sem ekki veit.
Á kvennafrídaginn 1975 var samstillt átak