Strandapósturinn - 01.06.1975, Side 53

vantaði og allt féð á Kollsá. Nokkru eftir að hríðin skall á, fór
Tómas ásamt sonum sínum, Brandi og Valdimar, að leita en
fundu ekkert. Leituðu þeir alla nóttina. Erindið var því að fá
hjálp til að leita Guðmundar, svo fljótt sem unnt væri. Það fór
ónotageigur um mig við þessi tíðindi, þó að ekki gerði ég mér
fyllilega ljóst hvað í efni var. Þó skildi ég, að allir óttuðust um
Guðmund.
Pabbi og Eiður Jónsson, en hann var í húsmennsku hjá
foreldrum mínum, hröðuðu sér inn að Kollsá, en þaðan skyldi
leitinni stjórnað. Leitarmenn skiptu sér. Fóru þeir Brandur og
Valdimar inn að Prestbakka til að kanna hvort Guðmundur
hefði þar komið, og leita svo áfram. En Tómas og Hvalsár-
menn gengu upp í grófina, þar sem þeir vissu að Guðmundur
ætlaði að beita fénu. Veður var þá orðið allgott. Á Seljadaln-
um. fundu þeir féð, en Guðmund sáu þeir hvergi. Tóku þeir
það ráð að koma fénu til húsa og gekk það vonum betur, þótt
það væri ærið fannbarið.
Síðan var lagt af stað með sleða, brekán, heita mjólk og ef til
vill fleira, til að hressa gamla manninn, ef þeim tækist að finna
hann lifandi. Það voru þungbúnir menn, sem drógu sleðann.
Þegar leitarmenn komu upp á Vatnsásinn, brá þeim
nokkuð. Maður kom á móti þeim, er virtist vera með hvítt
brjóst, eins og þegar mest var við haft í þá daga. Sýndist þeim
þetta vera Guðmundur, þótt þeir þyrðu varla að trúa augum
sínum. Tómas spurði hvort hann væri heill og ókalinn. Ekki
gaf Guðmundur því gaum. En með rámri rödd heyrðist þetta.
„Funduð þið nokkuð af fénu?“ Honum var nú sagt að það
væri fundið og komið heim í hús. „Það var gott“, sagði
Guðmundur. Dreypti Tómas Hoffmannsdropum á fjármann-
inn. En Hoffmannsdropar voru þá taldir lífdrykkur.
Guðmundi var boðoð sæti á sleðanum, en það þáði hann
ekki og fylgdist hann með leitarmönnum heim að Kollsá. Má
geta nærri hvernig viðtökurnar hafa verið, því að öllum þótti
sem Guðmundur væri úr Helju heimtur.
Ekki minnist ég þess, að neinir fjárskaðar yrðu að áhlaupi
þessu.
Guðmundur var drifinn niður í rúm og sofnaði hann skjótt.
51