Strandapósturinn - 01.06.1975, Page 85

mundi reyna að leysa vanda þann er Ragnheiður var komin í.
Fóru þau nú bæði með honum heim að Ósi og þáðu þar góðan
beina. Óli hugði þá strax til heimferðar, en honum var
eindregið ráðið frá að fara heiði til baka. Var hann fluttur yfir
Steingrímsfjörð og hélt svo norður Bala, sú leið er mun lengri,
en lá með bæjum. Það var orsök þess hve heimkoma hans
dróst á langinn.
Ragnheiður var nú í góðu yfirlæti á heimili þeirra mætu
hjóna Gunnlaugs Magnússonar og Mörtu Magnúsdóttur og
beðið átektar með að útvega henni heppilega ferð yfir heiðina,
uns að því kom að ráðlegt þótti að leggja á stað á nýjan leik.
Fyrsti áfanginn var að Kleppustöðum fremsta bæ í Staðardal.
Þar bjó Sæmundur Brynjólfsson, ungur bóndi vanur ferðalög-
um og dugnaðarmaður hinn mesti. Flonum fól Gunnlaugur að
flytja Ragnheiði yfir heiðina. Skildi þar mikið á milli hvað
öryggi snerti eða þá hún fór Trékyllisheiði, enda gekk þessi
áfangi ferðarinnar vel. Eitthvað varð hún að bíða á Kleppu-
stöðum veðurs vegna og naut þar gestrisni eins og allir er þann
bæ gistu, því heimilið var annálað fyrir greiðasemi við þá
mörgu ferðamenn, er þar áttu leið um.
Frá Arngerðareyri fór Ragnheiður með póstbátnum út á
ísafjörð og var heil heim komin. En erfiði og langur tími fór í
þessa ferð, ólíkt því sem nú gerist, enda farin að vetrarlagi.
Á þeim tímum, er hér um ræðir fékk vinnandi fólk ekki
sumarfrí, það átti því síður kost á að sjá sínar æskustöðvar í
sumarskrúða, varð að láta sér líka hvenær sem færi gafst að
heimsækja ættingja og vini.
Enda ég svo frásögn þessa, en vil þó nota tækifærið að beina
því til lesenda, hver munur er á ferðalögum líkum þessum og
þeim er nú tíðkast með alla nútíma tækni og síma á hverjum
bæ.
Oft voru þessi ferðalög hin mesta mannraun fyrir þá er þau
fóru, þó er óvíst hver þrautin var þyngri, að vera sá er ferðina
fór, eða hinir er heima sátu og biðu milli vonar og ótta eftir að
fá fregnir af því hvernig ferðafólkinu reiddi af.
83