Morgunblaðið - 02.04.2022, Síða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 2. APRÍL 2022
✝
Egill Viðar
Þráinsson
fæddist 24. apríl
1951 í Ólafsvík.
Hann lést á Dval-
arheimilinu Jaðri
21. mars 2022.
Foreldrar Egils
voru Þráinn Sig-
tryggsson, útgerð-
armaður og skip-
stjóri, frá Mosfelli í
Ólafsvík, f. 1. sept-
ember 1928, d. 7. mars 2008, og
Guðbjörg Elín Sveinsdóttir hús-
móðir, frá Fossi í Staðarsveit, f.
6. október 1932, d. 21. desem-
ber 2018. Egill var elstur sjö
systkina og á eftir honum koma
í aldursröð Pálína Svanhvít, f.
24. mars 1952, Bryndís Jenný,
f. 3. september 1954, Sigur-
björg Erla, f. 12. janúar 1957,
Lilja Björk, f. 15. desember
1959, Berglind Sigrún, f. 25.
september 1961, og Sigtryggur
Sævar, f. 2. júní 1967.
Egill kvæntist Hrefnu Guð-
björnsdóttur verkakonu þann
31. desember 1975. Hún er
fædd í Reykjavík 9. maí 1953.
Foreldrar Hrefnu voru Guð-
björn Sigfús Halldórsson, leigu-
björn Ásbjörnsson. Börn þeirra
eru: a) Ásbjörn, b) Særún, c)
Margrét Elín og d) Jóhanna
Brynja.
Egill og Hrefna byggðu sér
heimili að Skipholti 12 í Ólafs-
vík árið 1975 og bjuggu þar öll
sín hjúskaparár. Þau hjón voru
samstiga og ferðuðust mikið
um landið. Egill var mikið nátt-
úrubarn og þekkti vel staðhætti
hér á landi, nánast hverja þúfu
og stein sama hvar hann kom.
Egill lauk gagnfræðaprófi
frá Grunnskólanum í Ólafsvík
árið 1967. Hann hóf sjómanns-
feril sinn ungur að aldri og að-
eins 14 ára var hann ráðinn há-
seti á sumarvertíð á Hrönn SH
149. Eftir það varð ekki aftur
snúið. Hann lauk fyrsta stigi í
Vélskóla Íslands og tók skip-
stjórnarpróf fyrsta stigs í Ólafs-
vík 1972. Hann starfaði fyrst
sem vélstjóri og síðan yfirvél-
stjóri á Hrönn SH 149 á ár-
unum 1967-1974, stýrimaður á
Sveinbirni Jakobssyni SH 10
frá 1975 og tók við sem skip-
stjóri þegar Þráinn, faðir hans,
fór í land árið 2000. Eftir það
gerði hann út og stýrði skipinu
í tvo áratugi eða til ársins 2020
þegar hann lét af störfum
vegna hrakandi heilsu. Sjó-
mennskan átti hug hans allan
fram á hinsta dag.
Útför Egils fer fram frá
Ólafsvíkurkirkju í dag, 2. apríl
2022, klukkan 14.
bifreiðarstjóri í
Reykjavík, f. 26.
desember 1916, d.
25. febrúar 1960,
og Hansína Metta
Kristleifsdóttir
verkakona, f. 25.
maí 1918, d. 1. maí
1997.
Börn Egils og
Hrefnu eru: 1)
Guðbjörn Sigfús, f.
13. desember 1971,
maki Guðrún Anna Oddsdóttir.
Dætur þeirra eru: a) Hrefna
Rún, sambýlismaður Guð-
mundur Reynir, b) Unnur Eir,
sambýlismaður Snæþór Bjarki
og c) Bryndís Brá. 2) Þráinn
Viðar, f. 2. júlí 1974, maki
Svandís Jóna Sigurðardóttir.
Börn þeirra eru: a) María Ýr,
sambýlismaður Bergur Már og
barn þeirra Birnir Óli, b) Elín
Dögg, sambýlismaður Jón Gísli
Eyland, og c) Hafsteinn Þorri.
3) Elísabet Hrönn, f. 21. ágúst
1978, maki Jón Hjörtur Harð-
arson. Börn þeirra eru: a) Anna
Rut, sambýlismaður Ásgeir
Páll, b) Aníta Eik, c) Hörður
Máni og d) Egill Viðar. 4) Soffía
Elín, f. 2. maí 1984, maki Frið-
Í dag kveð ég elsku pabba
minn og mig langar að minnast
hans í örfáum orðum.
Það er sárt að hugsa til þess
að pabbi eigi aldrei eftir að
hringja aftur til að fá fréttir af
okkur fjölskyldunni og spyrja um
nákvæma staðsetningu okkar.
Hann mun ekki setjast framar í
sætið sitt í Skipholtinu með rist-
að brauð og kaffi í glasi með vel
sykruðum botni og sussa á mig af
því að „við þurfum að hlusta á
fréttirnar Soffía“.
Nær allt sem tengdist sjávar-
útvegi var aðaláhugamál pabba
og heima var mikið rætt um veð-
ur og fiskirí. Pabbi sagði mér að
fyrsta orðið sem ég sagði hafi
verið „bræla“. Ég held að hann
hafi verið nokkuð montinn með
það enda þótt þessi kenning hans
hafi e.t.v. ekki verið alveg sann-
leikanum samkvæm. Pabba
fannst skemmtilegt að rúnta og
oft fór ég með. Smá rúntur á
bryggjuna og vigtina endaði
samt oftast í löngu spjalli við
hina kallana um sjóinn. Mér
fannst það ekkert sérstaklega
gaman en alltaf gleymdi ég þess-
ari löngu bið og fór yfir mig glöð
með í næsta bíltúr.
Pabbi var stríðinn og lék sér
að því stundum að æsa fólk upp.
Við krakkarnir fengum okkar
skerf og árum saman lék hann
leikritið um að hann ætlaði að
leggja sig eftir matinn á aðfanga-
dagskvöld áður en pakkarnir
yrðu opnaðir. Til er myndband af
viðbrögðum mínum, yngsta
barnsins, eitt árið og er það vart
talið sýningarhæft sökum eðlis
þeirra mótmæla sem gripið var
til.
Þegar ég flutti til Reykjavíkur
í skóla hringdi pabbi í mig á
hverju kvöldi og eiginlega alltaf á
slaginu klukkan ellefu. Hann
vildi vita hvernig dagurinn hefði
verið, hvernig gengið hefði í skól-
anum, hvað ég hefði borðað yfir
daginn og síðast en ekki síst
hvernig blóðsykurinn hefði verið.
„Þú passar þig eska,“ voru gjarn-
an kveðjuorðin hans fyrir svefn-
inn. Í fyrstu fannst mér þetta
óþarfa áhyggjur en fór svo að
þykja ótrúlega vænt um þessi
símtöl og beið eiginlega eftir
þeim alla daga. Þá sjaldan sem
síminn hringdi ekki um ellefu-
leytið sló ég því sjálf á þráðinn og
þá brást það ekki að hann hafði
sofnað yfir sjónvarpinu. Þegar ég
svo flutti aftur til Ólafsvíkur
fækkaði símtölunum en í staðinn
var hann duglegur að kíkja til
okkar. Þar átti hann sitt fasta
sæti, fékk kaffið sitt og kandís
með og leiddi að venju fróðlegt
spjall um málefni líðandi stund-
ar.
Árið 2014 greindist pabbi með
Parkinsons-sjúkdóminn. Hann
hætti á sjónum í júní 2020 vegna
hrakandi heilsu en sagði engu að
síður alltaf við mig að hann ætl-
aði svo að taka stöðuna eftir ára-
mót og þess vegna væri nauðsyn-
legt að endurnýja öll réttindi og
passa að þau væru í fullu gildi.
Síðastliðið ár reyndist pabba
mjög erfitt, hreyfigetan var orðin
lítil og röddin veik. Það var erfitt
að vera fjarri og geta ekki átt
samskipti við hann símleiðis eins
og í daglegu spjalli okkar forð-
um. Ég vona að hann hafi samt
vitað að ég hugsaði alltaf til hans.
Elsku pabbi. Takk fyrir allt.
Þú ert örugglega frelsinu feginn
og farinn á sjóinn.
Ég passa mig. Þín dóttir,
Soffía Elín.
Nú hefur hann Egill tengda-
pabbi fengið hvíldina eftir erfið
veikindi. Ég kynntist honum
fyrst þegar ég kom inn í fjöl-
skylduna fyrir 28 árum. Það má
segja að mín fyrstu kynni af hon-
um hafi verið þegar hann sótti
mig oft á rútuna þegar ég var að
koma vestur í heimsókn til hans
Bjössa míns. Síðar flutti ég til
Ólafsvíkur og við Bjössi hófum
sambúð í íbúð á neðri hæðinni
hjá þeim Agli og Hrefnu í Skip-
holtinu. Það var mikil gleði þegar
við eignuðumst svo hana Hrefnu
Rún, sem var fyrsta barnabarn
þeirra. Egill og Hrefna komu
keyrandi á móti okkur upp á
Fróðárheiði til að fylgja okkur
yfir heiðina í vetrarfærðinni. Á
hverjum degi kom hann svo að
kíkja á litlu prinsessuna. Þessi
þrjú ár sem við bjuggum hjá
þeim má segja að Egill hafi verið
tilraunadýr mitt þegar kom að
bakstri því hann sá um að
smakka það sem ég var að prófa
mig áfram með í eldhúsinu.
Ég á margar góðar minningar
um elsku tengdapabba. Hann var
glettinn og náði mér nokkrum
sinnum með því að spyrja rétt
fyrir hádegisfréttir á Rás 1
hvaða lag væri í útvarpinu. Ég
lagði mig fram um að reyna að
greina lagið, enda þrjósk, en þeg-
ar ég gafst upp kom svar hans
sem var „síðasta lag fyrir frétt-
ir“.
Egill bjó alla tíð hér í Ólafsvík
og vann við það sem hann hafði
mestan áhuga á en það var allt
sem tengdist sjómennsku. Bryn-
dís mín tók viðtal við afa sinn fyr-
ir nokkrum árum um uppvaxt-
arár hans. Þar lýsir hann vel
hvernig hann lék sér sem barn á
túnunum hér efst í bænum,
klæddist útvíðum buxum og
háum hælum sem unglingur og
segir frá því að þeir strákarnir
hafi látið smíða fyrir sig byssur
eftir að hafa horft á bíómynd í fé-
lagsheimilinu. Það er einstakt að
eiga þessar upplýsingar um hann
sem ungan mann.
Það var ánægjulegt að við náð-
um að fagna 70 ára afmælinu
með honum á síðasta ári þrátt
fyrir samkomutakmarkanir og
ég veit að hann naut þess að hitta
allt fólkið sitt þann dag.
Í minningunni sé ég hann fyrir
mér sitja við gluggann í eldhús-
inu í Skipholtinu og horfa út á sjó
en það átti hug hans allan. Þar
eru stórir gluggar og hægt að
horfa yfir Breiðafjörðinn.
Ég held að hann hafi verið
sáttur við lífið, hann bjó þar sem
honum leið best, átti dugleg börn
og vann við það sem honum þótti
skemmtilegast.
Nú er komið að kveðjustund
og hann siglir á önnur mið. Síð-
ustu ár hafa verið honum erfið
enda tók sjúkdómurinn meira og
meira af honum. Hann dvaldi á
sjúkrahúsinu í Stykkishólmi,
dvalarheimilinu Brákarhlíð og
dvalarheimilinu Jaðri síðustu
misseri. Starfsfólki þökkum við
fjölskyldan fyrir einstaka
umönnun og hlýhug.
Hafðu þakkir fyrir allt,
Guðrún Anna (Gunna).
Ég minnist Egils Þráinssonar
tengdaföður míns með virðingu
og þakklæti. Hann var sterk fyr-
irmynd hvort heldur sem var í
sjómennskunni, sem hann helg-
aði líf sitt, eða í ræktarsemi við
fjölskyldu sína sem hann hélt
ávallt vakandi verndarhendi yfir.
Undir hrjúfu yfirborði sjósókn-
arans sem í áratugi reri af miklu
harðfylgi í bland við farsæla yf-
irvegun sló mjúkt hjarta sem
ekkert aumt mátti sjá og þurfti
alla tíð að vita allt um líðan og
ferðir sinna nánustu.
Egill átti það sameiginlegt
með svo mörgum skyldmennum
sínum að svo virtist sem honum
væri aldrei kalt. Kannski hafa öll
þessi annáluðu hörkutól þraut-
seigjuna frá ættmóður sinni í
Mosfelli í Ólafsvík, Guðbjörgu
Jenný, sem hélt stórt heimili og
þvoði af börnum sínum og vinnu-
fólki allan ársins hring í ískaldri
Lindinni.
Egill byrjaði ungur til sjós og
var farsæll skipstjóri, traustur,
öruggur og fiskinn. Hann þekkti
Breiðafjörðinn eins og lófann á
sér, hvern klett, sandbreiðu,
snaga og fláka og vissi upp á hár
hvar og hvernig hann ætti að
haga skipi sínu og veiðarfærum
til þess að hámarka aflabrögðin.
Hann var af þeirri kynslóð sjó-
manna sem lærði að fiska eftir
landmiðum til staðsetningar og
þurfti því ekki endilega plotter
eða tölvu til þess að vita hvar nót-
in ætti að fara niður. Þokan gat
þó byrgt mönnum sýn og þekk-
ingin þannig gagnslaus ef ekki
sást í fjöllin, kirkjuna, Búrfellið,
útvarpsmastrið á Gufuskálum
eða önnur gagnleg kennileiti.
Tengdafaðir minn kom ávallt
til dyranna eins og hann var
klæddur. Hann var hreinskiptinn
og heiðarlegur í öllum sínum
samskiptum og fór í þeim efnum
aldrei í manngreinarálit. Fyrir-
mennin fengu það óþvegið jafnt
sem aðrir viðmælendur ef Agli
fannst þeir af einhverjum ástæð-
um „út af“. Raddir álíka reynslu-
bolta, dugnaðarforka í öllum
landshornum sem gjörþekkja
fiskistofnana jafnt á heimaslóð-
um sem úthafsmiðum, eiga ávallt
erindi. Oft mættu ráðamenn
leggja betur við hlustir.
Þegar illvígir sjúkdómar
knýja dyra verður oft fátt um
varnir enda þótt vel sé barist.
Egill glímdi í átta ár við Park-
insons-sjúkdóminn af öllu afli en
neyddist að lokum til að játa sig
sigraðan þegar kórónuveiran
gerði vart við sig og batt enda-
hnútinn á þrautagönguna. Að
baki er langvarandi bræla,
stórsjóir og brimskaflar veikind-
anna. Nú hvílir hann í friðsælli
og öruggri höfn með vakandi
auga á sínu fólki.
Ég vil að lokum þakka tengda-
föður mínum fyrir umhyggju
hans, ráðgjöf og handleiðslu.
Samband hans og Soffíu var ein-
stakt og hann gætti hennar eins
og sjáaldurs augna sinna eftir að
hún greindist með sykursýki á
barnsaldri. Ég vil koma á fram-
færi innilegu þakklæti til allra
þeirra sem önnuðust Egil í veik-
indum hans. Ég kveð tengdaföð-
ur minn með söknuði og votta
Hrefnu eiginkonu hans, börnum
þeirra og öðrum ættingjum inni-
lega samúð mína.
Friðbjörn Ásbjörnsson.
Egill Viðar
Þráinsson
- Fleiri minningargreinar
um Egil Viðar Þráinsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512
Elskulegur eiginmaður minn, faðir, afi,
bróðir og mágur,
ÁSMUNDUR KARLSSON,
Brekkubyggð 40,
lést á blóðlækningadeild Landspítalans
mánudaginn 21. mars. Útförin fer fram frá
Vídalínskirkju fimmtudaginn 7. apríl klukkan 13.
Sérstakar þakkir til starfsfólks blóðlækningadeildar 11G og
göngudeildar 11B/C fyrir einstaklega hlýja og góða umönnun.
Útförinni verður streymt. Hlekkur á streymi:
https://www.netkynning.is/asmundur-karlsson
Guðbjörg Alfreðsdóttir
Axel Ásmundsson
Máni Snær Axelsson Brynja M. Dan Gunnarsdóttir
Guðríður Karlsdóttir Guðni R. Eyjólfsson
Hólmfríður K. Karlsdóttir Friðrik Sigurgeirsson
Okkar ástkæra móðir, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
ESTER ÚRANÍA FRIÐÞJÓFSDÓTTIR
frá Rifi,
lést á Hrafnistu mánudaginn 28. mars.
Útförin fer fram frá Ingjaldshólskirkju
í Snæfellsbæ laugardaginn 9. apríl klukkan 14.
Baldur Freyr Kristinsson Guðrún Elísabet Jensdóttir
Elvar Guðvin Kristinsson Þórdís Bergmundsdóttir
Dóra Sólrún Kristinsdóttir Guðbrandur Jónsson
Jóhann Rúnar Kristinsson Katrín Gísladóttir
Helena Sólbrá Kristinsdóttir Guðmundur Gunnarsson
Snædís Elísa Kristinsdóttir Andrés Helgi Hallgrímsson
Guðbjörg Huldís Kristinsd. Óskar Guðjónsson
ömmubörn, langömmubörn og langalangömmubarn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
ANNA DAGMAR DANÍELSDÓTTIR,
Hringbraut 9, Hafnarfirði,
lést á Hrafnistu í Hafnarfirði 24. mars.
Útförin fer fram frá Fríkirkjunni í Hafnarfirði
fimmtudaginn 7. apríl klukkan 13.
Innilegar þakkir færum við starfsfólki Ægishrauns fyrir einstaka
umönnun og hlýju. Þeim sem vildu minnast hennar er bent á
Rauða kross Íslands til stuðnings flóttafólki frá Úkraínu.
Athöfninni verður streymt á vefslóðinni
https://youtu.be/3Ooai4-jr9A. Hlekk á streymi má einnig nálgast
á mbl.is/andlat
María Kristín Sigurðardóttir Kristinn G. Garðarsson
Dagný Bergvins Sigurðard. Guðmundur Þórarinsson
Elías Rúnar Elíasson
Albert Júlíus Sigurðsson
Daníel Sigurðsson Ethel Brynja Sigurvinsdóttir
Hafdís Sigurðardóttir Pálmi Helgason
Hjördís Anna Sigurðardóttir Vilhelm Pétur Pétursson
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabörn
Elsku hjartans pabbi okkar, sonur, bróðir
og vinur,
ÁRNI GUÐJÓNSSON,
Gunnlaugsgötu 6, Borgarnesi,
er látinn.
Útför hans fer fram frá Borgarneskirkju
þriðjudaginn 5. apríl klukkan 14.
Streymi frá athöfninni má nálgast á vef mbl.is/andlat.
Þeim sem vildu minnast Árna er bent á styrktarreikning til
stuðnings barna hans, 0370-22-043542, kt. 290858-2409.
Þökkum auðsýnda samúð og vinarhug.
Guðjón, Ísak Atli, Alexander Aron,
Elísa, Þorsteinn og Kristján
Ingibjörg Hargrave og Guðjón Árnason
Bjarni, Freyja, Hreinn og fjölskyldur
Brynja Þorsteinsdóttir
Ástkær sonur okkar,
BRYNJAR LOGI BARKARSON,
lést 9. mars.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey.
Þökkum auðsýnda samúð.
Marta Karlsdóttir Börkur Ólafsson