Morgunblaðið - 02.04.2022, Side 31

MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 2. APRÍL 2022
✝
Helga Guð-
mundsdóttir
fæddist 17. maí
1917 á Blesastöð-
um á Skeiðum.
Hún lést á sjúkra-
skýlinu í Bolung-
arvík 18. mars
2022.
Foreldrar Helgu
voru hjónin Krist-
ín Jónsdóttir, f.
16.5. 1886, d. 2.9.
1971, húsfreyja á Blesastöðum,
og Guðmundur Magnússon, f.
11.5. 1878, d. 20.10. 1972,
bóndi á Blesastöðum. Systkini
Helgu: Jón, f. 1911, d. 2003,
Magnús, f. 1912, d. 1997, Her-
mann, f. 1913, d. 1980, Guðrún,
f. 1914, d. 1997, Elín, f. 1916,
d. 2013, Þorbjörg, f. 1918, d.
2016, Magnea, f. 1919, d. 2000,
Ingigerður, f. 1921, d. 2018,
stúlka, f. 1922, d. 1922, Óskar,
Börn Helgu og Gunnars eru:
1) Agnar Halldór, f. 23.1. 1953,
bóndi og fyrrverandi oddviti á
Miklabæ í Blönduhlíð. Maki:
Dalla Þórðardóttir, prófastur á
Miklabæ í Blönduhlíð. Synir
þeirra eru Trostan, f. 1981, og
Vilhjálmur, f. 1985. Barna-
börnin eru þrjú. 2) Kristín, f.
12.8. 1954, d. 30.6. 2014, kenn-
ari í Keflavík. Maki: Benedikt
Ketill Kristjánsson versl-
unarmaður, d. 2019. Börn
þeirra eru Ragnhildur Helga,
f. 1973, Kristján Heiðberg, f.
1977, og Aron Ívar, f. 1995.
Barnabörnin eru átta og eitt
barnabarnabarn. 3) Ósk, f.
26.12. 1956, kennari í Kópa-
vogi. Barnsfaðir: Haukur Þor-
valdsson sölumaður, d. 2007.
Dóttir þeirra er Agnes Vero-
nika, f. 1981. Barnabörnin eru
þrjú.
Útför hennar verður gerð
frá Hólskirkju í Bolungarvík í
dag, 2. apríl 2022, klukkan 14.
Streymt verður frá athöfn-
inni á facebook-síðu við-
burðastofu Vestfjarða.
Einnig er hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
f. 1923, d. 1924,
Svanlaug, f. 1924,
d. 2007, Ingibjörg,
f. 1925, Hrefna, f.
1927, Óskar, f.
1929, d. 2013.
Hálfsystir Helgu,
samfeðra, Laufey,
f. 1920, d. 2019.
Helga ólst upp í
stórum systk-
inahópi við venju-
leg sveitastörf og
stundaði barnaskólanám eins
og þá gerðist á Skeiðum. Hún
fór snemma að vinna fyrir sér.
Fyrst á bæjum í nágrenninu og
svo lengra til. Um tíma vann
hún suður með sjó og síðar við
eitt og annað í Reykjavík.
Helga fluttist til Bolung-
arvíkur árið 1952 og giftist
Gunnari Hirti Halldórssyni sjó-
manni. Sjálf vann hún lengst af
á sjúkraskýlinu í Bolungarvík.
Ferðalok.
Hún mamma hefur lokið sinni
ferð um lífið, þetta hefur verið
langferð um lífsins haf. Það að
ná rúmlega 104 ára aldri er ekki
lítið afrek, því líf mömmu var
ekki alltaf auðvelt. Það að fá
tvisvar berkla auk annarra
áfalla og komast heil frá þeim
raunum er afrek. Ég held að
það sem bjargaði mömmu hafi
verið þessi takmarkalausa já-
kvæðni, að sjá alltaf björtu hlið-
arnar á tilverunni, geta hlegið
og látið sig hlakka til.
Það var afskaplega gott að
vera sonur hennar mömmu, hún
bar mig á höndum sér, þegar ég
var ungur og var latur að vakna
á morgnana hafði hún enda-
lausa þolinmæði að vekja mig,
oft, oft, alltaf með hlýlegum
orðum: „Agnar minn, klukkan
er að verða hálfátta og þú þarft
að fara að vakna.“
Hún mamma var kjölfestan í
lífi mínu í uppvextinum, alltaf til
staðar og alltaf hægt að treysta
á hana. Það er sérstök tilfinning
hjá mér, manni sem er að verða
sjötugur, að kveðja móður sína,
sem ég hef getað heyrt í reglu-
lega nú seinni árin, en áður
fengið í heimsókn til lengri eða
skemmri dvalar.
Síðast þegar hún kom var
hún 100 ára, fékk svo ljómandi
gott far með ungri stúlku, sem
var að fara til Akureyrar.
Á afmælisdegi sínum þegar
hún varð 100 ára fór hún í leik-
hús og sá sýninguna um Ellý
Vilhjálms og var alsæl, því
mömmu fannst svo gaman að
gera sig fína og fara í leikhús.
Mamma gekk alltaf mikið,
eftir að hún hætti að vinna fyrir
rúmu þrjátíu árum fór hún í
langar gönguferðir, gekk alltaf
rösklega og hljóp jafnvel við fót
stuttan spöl.
Mamma sagðist vera þakklát
fyrir lífið, sem Guð hefði gefið
sér, hefði eignast þrjú heilbrigð
og vel gerð börn. Þetta sagði
hún stuttu eftir að hún missti
Stínu dóttur sína, sagði að það
væri erfitt að kveðja Stínu, en
hún væri þakklát fyrir allt sem
hún hefði gefið sér.
Það var stundum erfitt að
vera unglingur á gelgjuskeiði,
óviss um líf sitt og framtíð. Þá
var mér ómetanlegt að eiga
mömmu sem strauk mér um
vangann og sagði svo: „ Á ég
ekki að baka pönnukökur og þú
færð þér sykur á þær og kalda
mjólk með?“
Ferðalok.
Orðið sjálft hefur í sér fólg-
inn ljúfsáran söknuð . Þannig vil
ég kveðja mömmu mína,
Skeiðakonuna, sem bjó fyrir
vestan og gaf mér líf mitt.
Agnar.
Það er sérstök tilfinning að
skrifa síðustu kveðjuna til
mömmu. Kveðjustundin er allt-
af tímamót og ættmóðirin kveð-
ur eftir langt og farsælt líf.
Mamma var sátt og tilbúin að
kveðja enda á hundraðasta og
fimmta aldursári.
Þeim fer fækkandi hér á
landi sem hafa lifað af tvær
heimsstyrjaldir, spænsku veik-
ina, berklafaraldur og Covid.
En allt þetta stóð hún mamma
af sér.
Mamma var alin upp á Blesa-
stöðum á Skeiðum í Árnessýslu,
á þessu fallega víðlendi eins og
hún komst sjálf að orði.
Hún var alin upp í stórum
systkinahópi, voru 14 talsins. Í
hópnum ríkti mikil glaðværð og
samheldni sem einkenndi hóp-
inn alla tíð.
Hún hitti pabba lífsförunaut
sinn í Reykjavík þegar hún var
rúmlega þrítug og það varð úr
að þau fluttu til Bolungarvíkur,
þaðan sem pabbi var ættaður.
Mikil viðbrigði fannst
mömmu að flytja vestur á firði.
Henni fannst þröngt um sig og
fjöllin óþarflega nálægt.
Eftir að hún veiktist aftur af
berklum og þurfti að fara á Víf-
ilsstaði frá frumburðinum Agn-
ari nýfæddum, hét hún sjálfri
sér því að ef hún læknaðist ætl-
aði hún aldrei að láta sér leiðast
á Vestfjörðum. Við þetta stóð
hún og undi glöð við sitt, og bjó
í Bolungarvík í 70 ár.
Mamma var kát og lífsglöð
kona sem kunni svo sannarlega
að sjá það jákvæða sem lífið
hefur upp á að bjóða og sagði
sjálf að það væri lykillinn að
hennar langlífi.
Mamma trúði alltaf á það
góða í fólki. Þegar hún var ný-
látin rifjuðum við ættmenni
hennar upp að við myndum ekki
eftir því að hún hefði sagt
styggðaryrði um nokkurn
mann. Á unglingsaldri þegar við
systkinin vorum að tuða og
agnúast út í einhvern var alltaf
viðkvæðið hjá mömmu er hann/
hún ekki að lagast, sá alltaf
bjartari hliðina.
Margar góðar minningar
koma upp í hugann sem nota-
legt er að rifja upp brosa og
hlæja, af nægu er að taka .
Sé fyrir mér okkur systkinin
hlaupa heim úr skólanum í
morgunkaffi, þar beið smurt
brauð og mjólk allt tilbúið.
Kakó á borðum, hveitibrauð
með smjöri til að dýfa ofan í,
það var sko best. Alltaf gátum
við treyst á að mamma var
heima þegar við komum heim úr
skólanum.
Mamma var lítið fyrir athygli
eða hrós. Þegar hún sigraðist á
Covid elst allra Íslendinga og
vakti athygli fyrir það, spurði
hún mig hvort hún væri bara
fræg fyrir að vera svona gömul,
og hló sínum smitandi hlátri.
Húmorinn og hláturinn voru
aldrei langt undan, og mikið
hlógum við oft dátt þegar við
töluðum saman í síma. Hún
hafði oft á orði eftir að hún fór
að eldast og var hætt að ferðast
að síminn væri hennar ferðalög.
Lífspeki mömmu finnst mér
vera til eftirbreytni, alltaf þakk-
lát og velviljuð. Henni þótti
undurvænt um fjölskyldu sína
og fylgdist vel með hvað allir
voru að gera.
Mamma hafði sterka trú og
var sannfærð um að hún hitti
fólkið sitt, pabba, Stínu systur
og Benna mág minn hinum
megin.
Hún var æðrulaus og tók líf-
inu eins og það var. Ekkert að
æsa sig eða tuða yfir hlutum því
hún vissi vel að það breytti
engu.
Elsku mamma, takk fyrir
langa og góða samfylgd. Guð
geymi þig.
Þín dóttir
Ósk Gunnarsdóttir.
Það er komið haust og afi og
amma í Bolungarvík eru komin
eins og venjulega. Það er farið í
að slátra og í framhaldinu er
gert slátur. Amma fer í stígvél-
in í þvottahúsinu, hakkar, sker,
hrærir og saumar uns allt er
tilbúið.
Um kvöldið kemur hún inn til
okkar, spjallar, fer með bænir
og um leið og hún fer út úr her-
berginu staldrar hún við á
þröskuldinum og segir: Guð
geymi ykkur. Út frá þeirri
kveðju sofnum við.
Nýr dagur rís og allt í einu er
amma ekki lengur hér. Kallið er
komið. Þó að mörg ár hafi liðið í
millitíðinni var eins og ekkert
hefði breyst. Hún alltaf á sínum
stað. Alloft á ferðinni. Tók á
móti gestum, spjallaði í síma og
fylgdist með sigrum okkar og
ósigrum eins og þorpið sem fer
með manni alla leið.
Amma var ekki ung þegar við
kynntumst henni, en ekki held-
ur gömul. Hún var á óræðum
aldri sem fór henni vel, enda
fylgdust þau lengi að.
Segja má að fjöll hafi mótað
líf hennar. Í æsku úti við sjón-
deildarhring, blá og fögur og
héldu þau þessum lit æ síðan,
líkast til fjarlægðarinnar vegna.
Síðar fjöll sem voru nær, jafnvel
óþægilega nærri en vöndust vel
og veittu gott skjól og gat hún
fengið að njóta þess að dvelja í
skugga þeirra fjalla og láta ekki
á sér bera.
Endur fyrir löngu fór hún
með okkur í fjallgöngu. Við tók-
um með nesti og útvarp og nut-
um útsýnisins af toppi fjallsins
og glöddumst yfir afreki okkar
og dugnaði.
Þegar við uxum úr grasi
sáum við að fjallið var ekki hátt,
en í huga okkar lifði þetta æv-
intýri lengi og lýsti ömmu vel.
Hún kunni að gera mikið úr
hinu hversdagslega og að gera
það minnisstætt og nú svo
miklu síðar munum við svo ótal-
margt smálegt og hversdags-
legt en samt svo skemmtilegt.
„Bölvuð þvæla er þetta,“ var
hún vön að hafa að orði þegar
hún hafði lokið við að horfa á
sjónvarpsþátt eða kvikmynd
sem var að hennar sögn óttaleg
vella. Henni var þó ljóst hvers
konar efni hún var að setjast
við, en það lýsti þrautseigju
hennar vel að ljúka alltaf við
myndina eða þáttinn.
Ef við lögðum eitthvað til
sem henni leist ekki á sagði hún
annaðhvort: Ég ansa þessu
ekki, eða gerði það sem var enn
róttækara, hreinlega ansaði til-
lögunni ekki. Ekki var þetta al-
geng ráðstöfun, en hún greip þó
til hennar þegar þörf krafði.
Þó að hún hafi fylgt okkur
lengi og við vissum að einhvern
tímann kæmi að lokabrottför
finnst okkur eins og við ættum
að segja: Ég ansa þessu ekki,
við þessu tiltæki hennar. Það er
víst ekki til neins. Hver og einn
siglir sína leið þegar kallið kem-
ur. Amma í Bolungarvík tekur
ekki lengur á móti okkur því
dvölinni á milli fjallanna er lok-
ið.
Trostan og Vilhjálmur.
Elsku amma.
Það var mín mikla gæfa að
eiga svona góða ömmu eins og
þú varst. Þegar ég var lítil beið
ég alltaf spennt að koma til Bol-
ungarvíkur til þín og afa. Ég
man bara hversu góð tilfinning
það var að koma sem barn í öll
rólegheitin úr Reykjavík. Þegar
páskafrí, sumarfrí og jólafrí
fóru að nálgast voruð þið afi
fljót að fara á Ísafjörð og kaupa
flugmiða fyrir mig svo ég gæti
komið. Svo þegar ég lenti á vell-
inum voruð þið búin að bíða
spennt í svona klukkutíma þar,
því það átti nú ekki að koma of
seint að sækja mig. Það var allt-
af svo gott að koma til Bolung-
arvíkur og alltaf nóg að gera.
Garðvinna, bakstur, fara á trill-
una með afa, rúnta á höfnina og
athuga hvernig þeir voru að
fiska, fara í heimsóknir og
margt margt fleira.
Það var ekki hægt að finna
jákvæðari og hlýrri einstakling
en og þig, alltaf hlæjandi og
nenntir aldrei að velta þér upp
úr einhverju neikvæðu.
Amma var mikil fjölskyldu-
kona, lifði fyrir fjölskylduna
sína og fylgdist með öllu sem
var að gerast. Hún var dugleg
að hringja og spyrjast fregna og
lét fátt fram hjá sér fara.
Þegar amma kom til Reykja-
víkur fórum við ófáar ferðir til
systra hennar í heimsókn og
þar var hlegið mikið og haft
gaman. Þar var farið yfir stöð-
una og spurt mikið og aflað sér
upplýsinga.
Lífið hjá ömmu var ekki allt-
af auðvelt, hún veiktist af berkl-
um tvisvar, lenti fyrir bíl þegar
hún var gangandi og slasaðist
mikið. Hún sigraðist á þessu og
tel ég að lífsgleðin og jákvæðnin
hafi átt stóran þátt í því að hún
náði næstum 105 ára afmælinu.
Þegar fyrsta bylgjan af Covid
skall á í mars 2020 smitaðist
amma og lenti í einangrun á
hjúkrunarheimilinu. Þar sem
amma var mikil félagsvera vissi
ég að þetta yrði henni afar
þungbært að lokast inni í her-
bergi í einangrun. Ég er svo
óendanlega þakklát að hafa get-
að farið vestur og unnið á hjúkr-
unarheimilinu og hjálpað henni
í gegnum þessi veikindi. Ég
vann á hverjum degi og biðum
við alltaf spenntar eftir að hitt-
ast. Þegar hurðin opnaðist og
manneskja kom inn í herbergið
hennar í hlífðarfatnaðinum var
alltaf það fyrsta sem hún sagði:
Er þetta Agnes mín? Það sem
þetta var dýrmætur tími fyrir
okkur báðar. Þar sá ég svart á
hvítu hversu mögnuð amma var,
hún var að verða 103 ára og alls
ekki tilbúin að gefast upp, henni
fannst einfaldlega of gaman að
vera til. Hún stefndi alltaf á að
komst yfir þessi veikindi þrátt
fyrir að þetta hafi herjað illa á
hana því við ætluðum sko að
halda veislu í maí þegar hún átti
afmæli og fagna með fjölskyld-
unni. Það var stór dagur þegar
ljóst var að hún hafði sigrast á
Covid og gátum við haldið fal-
lega veislu í ömmu og afa húsi
og var hún þá kjörin heiðurs-
borgari Bolungarvíkur.
Ég fór til Bolungarvíkur
núna í febrúar til að hitta ömmu
og var hún eldhress, spjallaði
mikið og vildi fá nýjustu frétt-
irnar sem voru að gerast innan
fjölskyldunnar. Núna í mars
greindist hún aftur með Covid
og stefndi í að hún myndi ná
sér, var farin að koma fram og
borða en svo kom bakslagið og
hún kvaddi nokkrum dögum
seinna.
Amma var á frábæru hjúkr-
unarheimili í Bolungarvík þar
sem allir hugsuðu svo vel um
hana og henni leið svo vel, per-
sónulegra hjúkrunarheimili er
varla hægt að finna.
Elsku amma mín, takk fyrir
allt sem þú gafst mér, betri
ömmu og fyrirmynd er ekki
hægt að eiga. Góða ferð í sum-
arlandið, elsku amma.
Við allt viljum þakka amma mín
indælu og blíðu faðmlög þín
þú vafðir oss vina armi
Hjá vanga þínum var frið að fá
þá féllu tárin af votri brá,
við brostum hjá þínum barmi.
Við kveðjum þig elsku amma mín
í upphæðum blessuð sólin skín
þar sem englar þér vaka yfir.
Með kærleika ert þú kvödd í dag
því komið er undir sólarlag
en minninga ljós þitt lifir.
Leiddu svo ömmu góði Guð
í gleðinnar sælu lífsfögnuð,
við minningu munum við geyma.
Sofðu svo amma sætt og rótt,
við segjum af hjarta góða nótt.
(Halldór Jónsson frá Gili)
Þín dótturdóttir,
Agnes Veronika.
Helga
Guðmundsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Elsku amma Helga.
Ég vildi að þú værir enn
á lífi því þú varst góð við
okkur. Hafðu það gott með
afa Gunnari hjá Guði.
Kveðja.
Þinn langömmustrákur,
Frosti Vilhjálmsson.
- Fleiri minningargreinar
um Helgu Guðmunds-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
ÁSTA ÓLAFSDÓTTIR,
Miðengi 15,
fyrrum bóndi á Skúfslæk,
lést á hjúkrunarheimilinu Lundi
miðvikudaginn 30. mars. Útförin fer fram frá Selfosskirkju
miðvikudaginn 13. apríl klukkan 13.
Sigurður Einarsson
Magnús Eiríksson Magdalena Lindén
Árni Eiríksson Sólveig Þórðardóttir
Ólafur Eiríksson
Halla Eiríksdóttir Erling Valur Friðriksson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginkona mín, móðir, dóttir, amma,
systir og mágkona,
FREYJA KJARTANSDÓTTIR
húsmóðir,
lést 28. mars á Alicante
General-sjúkrahúsinu á Spáni.
Útförin mun fara fram í kyrrþey, þeir sem vilja minnast hennar
eru beðnir um að sýna mönnum og dýrum ást og kærleika, það
væri í hennar anda.
Þorsteinn Christensen og börn
Ásta Sigurðardóttir
Guðfinnur Kjartansson Jóna Fanney Hólm
Sigurður Óli Kjartansson Anna Kristín Tómasd. Olsen
Emma