Morgunblaðið - 25.04.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 25. APRÍL 2022
✝
Jón Valur
Tryggvason,
vélvirkjameistari
og tónlistarmaður,
lést á hjúkrunar-
heimilinu Sólvangi
7. apríl 2022, 90 ára
að aldri.
Jón Valur fædd-
ist 5. september
1931 í Reykjavík.
Foreldrar hans
voru Jóhann
Tryggvi Jónsson, prentari og
sjómaður, f. 15. júní 1900, d. 20.
janúar 1970 og Ólafía Margrét
Andrésdóttir húsfreyja, f. 23.
desember 1905, d. 26. október
1971.
Þau eignuðust fjögur börn, en
systkini Jóns Vals voru Andrea
Guðrún Tryggvadóttir, f. 17. júlí
1929, d. 15. júní 2019, Sigurður
Reykjavík. Þau hjónin bjuggu
alla tíð í Hafnarfirði.
Jón og Stella áttu sex börn.
Þau eru Vala Jónsdóttir, f.
10.ágúst 1953, og eiginmaður
hennar er Hjörtur Haraldsson, f.
14. desember 1951, Ólafía Guð-
rún Jónsdóttir (Lóa), f. 21. nóv-
ember 1955, d. 10. október 1988
og eiginmaður hennar var Guð-
mundur Jónsson, f. 3. apríl 1954,
dó 21. nóvember 1993, Eygló
Jónsdóttir, f. 15. ágúst 1957 og
eiginmaður hennar var Jón
Hlíðar Runólfsson, f. 19. febrúar
1957, d. 9. júlí 2021, Sjöfn Jóns-
dóttir, f. 8. desember 1959 og
unnusti hennar er Magnús Gísla-
son, f. 31. mars 1963, Tryggvi
Jónsson, f. 18. mars 1965 og eig-
inkona hans er Árný Sveina Þór-
ólfsdóttir, f. 16. júlí 1969 og
Hrönn Jónsdóttir, f. 31. október
1966 og eiginmaður hennar er
Sigurður Harðarson, f. 2. febr-
úar 1958. Barnabörnin eru 17
talsins og langafabörnin eru 23.
Útför hans fer fram frá Víði-
staðakirkju 25. apríl 2022 klukk-
an 13.
Rúnar Tryggvason,
f. 15. september
1935, d. 10. júní
2015 og Guðrún
Margrét Tryggva-
dóttir, f. 6. júlí
1946.
Jón Valur lærði
vélvirkjameistar-
ann í Vélsmiðju
Hafnarfjarðar.
Hann vann lengst
af í Áhaldahúsi
Hafnarfjarðar, einnig keyrði
hann fyrir Landleiðir og starf-
aði á yngri árum sem sjómaður.
Hann fékk snemma áhuga á tón-
list og spilaði með ýmsum hljóm-
sveitum allt fram á síðasta ár.
Jón Valur kynntist síðan ást-
kærri eiginkonu sinni, Stellu
Rut Vilhjálmsdóttur, árið 1952,
en Stella fæddist 28. apríl 1929 í
Harpan mig einatt huggar
hún þerrar tár af kinn.
Þegar þunglyndis skuggar
þrengjast í brjóst mér inn.
Þó bregðist vonir bjartar
Hún besta fróun lér.
Þó sorgin særi hjartað
Hún svalar hrelldum mér.
Þetta er úr ljóðinu „Harpan“
eftir pabba minn, Jón Val
Tryggvason, sem við kveðjum í
dag. Mér finnst það eiga svo vel
við en hann elskaði tónlist og
leitaði alltaf í tónlistina. Alveg
frá því ég var lítill stelpa man
ég eftir pabba að spila og
syngja annaðhvort í hljómsveit-
um eða kórum, eða bara inni í
stofu heima að spila á raf-
magnspíanóið. Á tímabili var
hann í þremur kórum í einu og
þar að auki að spila á böllum.
Hann samdi sjálfur töluvert af
lögum og textum og hafði gam-
an af því að kasta fram tæki-
færisvísum.
Pabbi spilaði í hljómsveitum
frá því hann var 16 ára gamall.
Lengst af var hann trommari
og söngvari með Capritríó og
spilaði lengi gömlu dansana í
Glæsibæ. Síðar fór hann að
spila með Dasbandinu á Hrafn-
istu. Síðasta skipti sem hann
tók í trommurnar var einmitt á
dansleik á Hrafnistu í Hafn-
arfirði í desember síðastliðinn.
Þá var pabbi orðinn 90 ára og
sló ekkert af. Ég ætlaði að
kíkja til hans í heimsókn, en
hann var þar í hvíldarinnlögn.
Ég fann hann þá í danssalnum,
sitjandi við trommurnar og slá
taktinn eins og honum var ein-
um lagið.
Pabbi var mikið fyrir ferða-
lög. Hann var félagi í Hjálp-
arsveit skáta í Hafnarfirði frá
stofnun sveitarinnar. Ég man
eftir mörgum skemmtilegum
útilegum og veiðiferðum. Pabbi
og mamma voru alla tíð dugleg
að ferðast bæði innan lands og
utan. Og ekki síst eftir að þau
fóru á eftirlaun. „Það var besti
tíminn,“ sögðu þau mér eitt
sinn þegar við vorum að spjalla
saman.
Pabbi var alltaf viljugur að
hjálpa öðrum ef leitað var til
hans. Eitt sinn bað ég hann að
lána mér sláttuvél því mín hafði
bilað. „Já, já, kem með hana,“
sagði hann. Þegar ég kom heim
sá ég að pabbi var ekki bara
búinn að koma með vélina held-
ur einnig búinn að slá allan
garðinn. Þannig var hann. Bara
að drífa hlutina af.
Pabbi var mikill græjukall.
Sjónvarp var komið í húsið
löngu áður en íslenska sjón-
varpið hóf göngu sína og ekki
má gleyma grammófóninum
góða. Pabbi fékk sér síðar tölvu
og gemsa þegar þau tæki komu
til sögunnar og spilaði tölvuleiki
eins og unglingur.
Það eru margar góðar minn-
ingar sem ég varðveiti af ynd-
islegum pabba. Hann var mikill
grallari og grínaðist mikið við
okkur krakkana. Hann var oft
fenginn til að leika jólasveininn
og fannst það gaman.
Pabbi sinnti ýmsum störfum
um ævina en sagði mér að
skemmtilegast hefði honum
þótt að vera á sjó. Ég á ynd-
islegar minningar af því að
vakna eldsnemma um vor. Úti
er sólskin og logn og við pabbi
erum að fara út á fjörðinn að
vitja um grásleppunetin.
Ég er óendalega þakklát fyr-
ir að hafa fengið að hafa hann
pabba svona lengi og að hann
gat notið lífsins með mömmu,
sem hann var óendanlega ást-
fanginn af alla tíð. Ég er viss
um að hvar sem þú ert núna,
elsku pabbi, þá mun tónlistin
hljóma og þú slá taktinn eins og
þú gerðir allt til síðasta and-
artaks.
Eygló Jónsdóttir.
Í dag kveð ég elsku afa minn,
Jón Val Tryggvason. Hann var
einn sá skemmtilegasti og
hressasti maður sem ég hef
kynnst. Hann lifði viðburðaríku
lífi, en hann var einn af stofn-
aðilum Hjálparsveitar skáta í
Hafnarfirði og fór meðal annars
í útkallið vegna Vestmanna-
eyjagossins á sínum tíma. Hann
sagði mér margar magnaðar
sögur frá því, en sú saga sem
lýsir honum kannski einna best
var þegar hann fór hús úr húsi í
leit að köttum og öðrum gælu-
dýrum til að bjarga þeim og
fara með þau í bátana. Hann
var allur útklóraður eftir dauð-
hrædda ketti eftir þetta björg-
unarafrek en var hann staðráð-
inn í að bjarga málleysingj-
unum líka og koma þeim til
eigenda sinna. Afi var nefnilega
einn af þessum sem mátti ekk-
ert aumt sjá og var alltaf boð-
inn og búinn að hjálpa mönnum
og málleysingjum.
Þá var afi mikill tónlistar-
maður og spilaði bæði í hljóm-
sveitum og söng í kórum. Hann
sagði mér einu sinni söguna af
því hvernig það æxlaðist að
hann lærði á trommur. Var það
þannig að hann var mjög
fjörugt barn og var systir hans
að reyna að hafa ofan af fyrir
honum og rétti hún honum
sleifar og potta og urðu þetta
fyrstu trommurnar hans. Þá
var það einu sinni að afi hafði
verið ráðinn til að spila á balli
og þegar hann mætti þá höfðu
skipuleggjendurnir aðeins
reddað trommum en engum
trommukjuðum, og voru þeir al-
veg miður sín. Afi spurði þá
hvort ekki væru til sleifar í eld-
húsinu, hann kynni nú vel að
nota þær. Síðan spilaði hann
alla uppákomuna með eldhús-
sleifum og lét það ekki trufla
sig.
Afi samdi fjöldann allan af
lögum, textum og ljóðum um
ævina. Mörg þeirra söng hann
með hljómsveit sinni Capri tríó
sem hann spilaði með í áratugi.
En einnig söng hann lengi með
karlakórnum Þröstum og Gafl-
arakórnum, þá lét Gaflarakór-
inn útsetja lög eftir hann sem
kórinn söng.
Hann gerði það oft að senda
á mig og aðra úr fjölskyldunni
fyrri parta af vísum í smáskila-
boðum og þá átti maður að
botna. Voru þessar vísur hans
alltaf fullar af húmor og gleði.
Fyrir tveim árum safnaði hann
svo saman þessum ljóðum og
vísum og gaf hann út sína
fyrstu ljóðabók. Já, hann afi var
stöðugt að sýna okkur að það er
aldrei of seint að láta drauma
sína rætast, prófa eitthvað nýtt
og gera það sem maður hefur
gaman af.
Afi var eitt stórt hjarta.
Hann var alltaf að segja okkur
hvað hann elskaði okkur mikið.
Hann var alltaf að segja okkur
hvað hann elskaði ömmu mikið
og hvað hún væri falleg og hvað
hann væri heppinn að eiga
svona dásamlega konu.
Að lokum er hér eitt af mín-
um uppáhaldsljóðum eftir afa:
Einn sólksinsbjartan sumardag,
er sál manns ung og þyrst,
og æskan þráir óskalönd sem fyrst.
Á meðan báran svartan sand,
fær best og svalast kysst
við í draumi höfum, sömu löndin gist.
(Jón Valur Tryggvason)
Bless elsku afi minn. Takk
fyrir öll ljóðin, sönginn og sög-
urnar.
Þitt barnabarn
Eyrún Ósk.
Jón Valur
Tryggvason
- Fleiri minningargreinar
um Jón Val Tryggvason bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
✝
Páll fæddist á
Akureyri þann
3. júní 1943. Hann
lést á Landspít-
alanum í Fossvogi
12. apríl 2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Friðrik
Jónsson organisti
og tónskáld, f. 20.
september 1915 á
Halldórsstöðum í
Reykjadal, d. 2.
nóvember 1997 og Unnur Sig-
urðardóttir húsfreyja, f. 22. júlí
1917 á Grímsstöðum á Fjöllum,
d. 19. september 1994. Systkini
Páls eru, Sigurður Kristján, f.
31. júlí 1939, Emilía Jóna, f. 13.
geirsdóttir, dætur þeirra eru
Ása Fanney og Bríet Mía.
c) Kristján Ingi Baldurs f. 31.
ágúst 1998.
2) Unnar Friðrik Pálsson f. 22.
september 1973 maki Auður
Þorgeirsdóttir. Synir þeirra eru:
a) Aron Unnarsson f. 13. mars
2005.
b) Arnar Páll Unnarsson f. 3.
febrúar 2010.
Páll ólst upp á Halldórs-
stöðum í Reykjadal ásamt for-
eldrum sínum og fjórum systk-
inum.
Hann stundaði nám við
Laugaskóla og tók síðar meira-
próf.
Hann starfaði lengst af sem
atvinnubílstjóri.
Útför Páls fer fram frá Kópa-
vogskirkju í dag, 25. apríl 2022,
og hefst athöfnin kl. 13.
desember 1940,
Kristjana Guðrún, f.
30. júlí 1950 og Óm-
ar, f. 12. maí 1957.
Árið 1970 giftist
hann Kristjönu
Helgadóttur, f. 24.
september 1950.
Þau skildu árið
1984. Börn þeirra
eru:
1) Jóhanna Páls-
dóttir f. 4. sept-
ember 1969 maki Jón Arnar
Baldurs. Börn þeirra eru:
a) Ása Karen Baldurs f. 7. des-
ember 1992.
b) Unnar Páll Baldurs f. 8.
desember 1994, maki Þula Ás-
Mín fyrsta minning um pabba
er í kísilflutningabíl sem hann ók
á milli Húsavíkur og Mývatns-
sveitar á 8. áratugnum. Ég er um
fimm ára gömul og það brast
skyndilega á með stórhríð og
pabbi taldi rétt að setja keðjur
undir bílinn. Hann fullvissaði mig
um að það yrði allt í lagi þótt
hann skryppi út í óveðrið. Hann
kom inn eftir hvert dekk og sagði
mér nákvæmlega hvað væri eftir
og bað mig að bíða rólega. Mér
fannst pabbi minn sterkastur og
bestur.
Pabbi var á margan hátt ein-
stakur maður. Hann var hæglát-
ur og á suman hátt félagsfælinn
og tók ekki hverjum sem er, en
hafði samt yndi af samferðarfólki
sínu.
Það var ekki algengt á 9. ára-
tugnum að vera einstæður faðir
með unglingsstúlku, en það var
pabbi. Árin okkar pabba í Lund-
arbrekkunni voru oft erfið en um
leið dásamleg. Hann vann mikið
til að ná endum saman, lagði
áherslu á að við borðuðum saman
kvöldmat þótt hann væri oft og
tíðum ekki merkilegur. En heitur
matur skyldi það vera.
Vinkonur mínar voru aufúsu-
gestir hjá okkur og áttu margar
góðar stundir með okkur pabba í
eldhúsinu í Lundarbrekkunni.
Hann elskaði hrós og athygli fyr-
ir það sem hann hafði fram að
færa. Hann sýtti það nefnilega
alla tíð að hafa ekki menntað sig
betur og lagði því ofuráherslu á
að afkomendur hans gerðu það.
Og hann var afar stoltur af niðj-
um sínum. Eitt það fallegasta
sem ég hef orðið vitni að var þeg-
ar hann bað um að mamma kæmi
til hans þegar hann var að kveðja.
Þau skildu fyrir tæpum 40 árum,
en hann varð að þakka henni fyr-
ir alla afkomendurna sem þau
gátu saman. Fyrir mér er þetta
ómetanleg stund.
Það er ekki sjálfgefið að eiga
góða og ástríka foreldra. Pabbi
umvafði mig væntumþykju alla
tíð og ekki síður barnabörnin.
Hann kenndi mér samkvæmis-
dansa og að meta jazz. Hann
elskaði swing. Við vinkonurnar
minnumst skemmtilegra Þingey-
ingamóta á Hótel Sögu þar sem
pabbi sveiflaði okkur 17 ára
gömlum um dansgólfið með til-
þrifum. Við búum að því alla tíð
og minnumst með gleði. Og aldrei
sá ég pabba minn ölvaðan. Hann
kunni að skemmta sér, fara með
vín og njóta lífsins.
Með árunum varð pabbi erfið-
ari í umgengni eftir heilablóðföll
og veikindi. En það var alltaf
stutt í pabba gamla eins og ég
þekkti hann áður. Hann umvafði
sitt fólk af ást og umhyggju, þó á
stundum væri hann krefjandi og
erfiður. Það er vissulega sorglegt
að hann, sem hafði einangrað sig
sl. tvö ár vegna covid, skuli hafa
látist af afleiðingum þess.
Við fjölskyldan áttum dásam-
lega daga með pabba á deild A6 á
LSH síðustu níu daga lífs hans.
Hann fékk þar frábæra umönn-
un, svo góða að hann bað um að
starfsfólkinu yrðu færðar veit-
ingar á hverjum degi. Þar er
pabba best lýst. Hann kunni svo
vel að meta umhyggju og umönn-
un, gleði og gott samferðarfólk.
Hann var búinn að segja okkur
síðustu dagana hvernig hann
vildi hafa síðustu kveðjuna.
Blússandi jazz, enga sálma og
eftirminnilega útför. Við verðum
við því.
Blessuð sé minning elsku
pabba, hafðu þakkir fyrir allt og
allt.
Þín
Jóhanna.
Ég kynnist Páli, eða afa Palla
eins hann var alltaf kallaður í fjöl-
skyldunni, fyrir 32 árum þegar
leiðir okkar Jóhönnu dóttur hans
lágu saman. Palli var hlédrægur
og ekki veit ég hvernig honum
leist á þennan unga mann sem
dóttir hans var farin að koma
með inn á heimili þeirra, en alla
vega virðist hann hafa tekið mig í
sátt á einhverjum tímapunkti.
Þegar maður kynntist honum
betur kom í ljós hann var vel upp-
lýstur og fylgdist vel með því sem
var að gerast í kringum hann.
Hann hafði líka oft miklar og
sterkar skoðanir hlutunum, sér-
staklega varðandi þá hluti sem
hann hafði mestan áhuga á, það
er tónlist (lesist jazz), bílum og
frjálsum íþróttum. Þá var Palli
mjög handlaginn og hefði eflaust
legið vel fyrir honum að vera iðn-
aðarmaður. Hann aðstoði okkur
mikið við fyrstu íbúðirnar sem
keyptum og gerðum upp og var
hjálp hans þar ómetanleg. Palli
var mikill fjölskyldumaður og
barnabörnin voru honum sér-
staklega kær. Gátu þau því enda-
laust spilað með afa sinn til þess
til þess að gera hluti fyrir sig.
Palli hafði einnig mjög gaman af
því að ferðast og helst vildi hann
vera í hita og sól. Það gerði hon-
um hins vegar erfiðara fyrir að
hann var ekkert sérstaklega
spenntur fyrir því að fljúga.
Hann lét sig þó hafa það og fór í
nokkrar utanlandsferðir með
okkur fjölskyldunni og eins var
hann duglegur að heimsækja
ættingja sína í Þýskalandi. Þá
kom hann reglulega í heimsókn
til okkar þann tíma sem við
bjuggum í London. Eitt af því
sem Palli hafði mjög gaman af
var veiði og þann tíma sem við
bjuggum á Húsavik þá fórum við
nokkrum sinnum og veiddum í
Reykjadalsá. Þar var hann á
heimavelli og vissi upp á hár hvar
von væri að fá fisk enda minnist
ég þess ekki að við höfum komið
fisklausir heim úr þeim ferðum.
Þá var hann líka mikill bílaáhuga-
maður og hugsaði með eindæm-
um vel um bílana sína. Þeir voru
því oftar en ekki nýþvegnir og
bónaðir. Hann var líka á þeirri
skoðun að þeir þyrftu að vera
sem kraftmestir, þrátt fyrir að
ekki væri ljóst hvernig hann ætl-
aði að nýta þann kraft á íslensk-
um vegum. Það var hins vegar
mesta ógæfa Palla að hann skyldi
ekki eignast lífsförunaut eftir að
hann skildi við Diddu og bjó hann
einn eftir að við Jóa byrjuðum
okkar búskap. Hann var vanur að
heimsækja börnin sín nánast
daglega og því urðu síðustu tvö
árin í covid honum mjög erfið þar
sem hann varð að fara mjög var-
lega í samskiptum við fólk. Hann
þurfti því nánast að loka sig af
þennan tíma og er það því dap-
urlegt að hann kveðji um það
leyti sem það er að rofa til varð-
andi covid. Við áttum hins vegar
góða stundir með honum síðustu
dagana sem var dýrmætt og
kannski dýrmætast af öllu að vita
að hann kvaddi sáttur. Með Páli
er farinn góðhjartaður og hjálp-
samur maður. Hvíl í friði.
Jón Arnar Baldurs.
Afi Palli var engum líkur og
það er í raun erfitt að koma orð-
um að því hversu góður. Í minn-
ingunni var alltaf mikið stuð,
gleði og gaman. Hann var ætíð
boðinn og búinn að gera allt fyrir
mig og við vorum miklir vinir.
Mér fannst fátt skemmtilegra í
æsku en að eyða tíma með hon-
um. Einhverjar mínar bestu
minningar með afa eru þegar við
fórum á rúntinn og borðuðum
súkkulaðirúsínur. Þær var hann
alltaf með tilbúnar því það var
uppáhaldsnammið okkar. Mér
fannst líka mjög gaman að fara í
mat til hans. Hann var sérstakur
sérfræðingur í að útbúa súpu-
kjötsrétti sem ég elskaði en
myndi sennilega ekki borða hjá
neinum öðrum, þar sem ég hef
aldrei verið hrifin af kjöti yfir
höfuð.
Mér leið alltaf svo vel með afa
og hann passaði svo sannarlega
upp á að sjálfstraustið hjá mér
væri í lagi. Ég þurfti aldrei að
efast um eigið ágæti í nærveru
hans. Hann gerði ekki annað en
að tala um hvað ég væri dásamleg
og frábær, enda á ég honum það
líklega hvað mest að þakka
hversu mikla trú ég hef á sjálfri
mér í dag. Ég gat ekkert rangt
gert í hans augum og var alltaf
best í öllu, enda prinsessan hans.
Það er ómetanlegt að hafa átt
slíka klappstýru við hlið sér í 29
ár.
Afi var ótrúlega góður maður
með einstaka nærveru og hlýjan
faðm. Ég á eftir að sakna hans
mikið og verð ævinlega þakklát
fyrir tímann sem ég átti með hon-
um.
Prinsessan hans afa,
Ása Karen Baldurs.
Páll Friðriksson
- Fleiri minningargreinar
um Pál Friðriksson bíða birt-
ingar og munu birtast í blað-
inu næstu daga.
Þökkum innilega auðsýnda samúð vegna
andláts
HÓLMFRÍÐAR ÞÓRU
GUÐJÓNSDÓTTUR,
Hrafnistu við Brúnaveg.
Þá sendum við öllu því góða starfsfólki á
deild E2, sem annast hefur hana af hlýhug
og natni síðustu 17 ár, bestu þakkir.
Guð blessi ykkur öll.
Ragnar Friðriksson Þórhalla Snæþórsdóttir
Sólveig Erla Ragnarsdóttir Jón Steinar Jónsson
Hlynur Ívar Ragnarsson Vigdís Braga Gísladóttir
og fjölskyldur