Morgunblaðið - 06.05.2022, Síða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 6. MAÍ 2022
✝
Leifur Hauks-
son fæddist 11.
október 1951 í
Kópavogi. Hann
lést á Landspít-
alanum 22. apríl
2022.
Foreldrar Leifs
voru Haukur Jó-
hannesson loft-
skeytamaður, f. 15.
febrúar 1915, d. 13.
ágúst 1999, og Auð-
ur H. Jónsdóttir, húsmóðir og
leikkona, f. 8. september 1918,
d. 24. september 2019. Systkini
Leifs eru Geir, f. 1940, Auður, f.
1943, og Haukur, f. 1949.
Árið 1971 kvæntist Leifur
Eddu Sigurrós Sverrisdóttur,
þau slitu samvistum. Eftirlifandi
eiginkona Leifs er Guðrún J.
Bachmann, vísindamiðlari við
Háskóla Íslands. Foreldrar
hennar voru Jón G. Hallgríms-
son læknir, f. 15. janúar 1924, d.
8. janúar 2002, og Þórdís Þor-
valdsdóttir borgarvörður, f. 1.
janúar 1928, d. 13. desember
2020.
Börn Leifs og Guðrúnar eru
Hugi, f. 24. ágúst 1990, og Lára
Guðrún, f. 17. apríl 1993. Leifur
átti fyrir tvö börn, Auði Elísa-
betu, f. 21. ágúst 1971, d. 6.
október 2004, og Lísu, f. 2. júní
1986. Guðrún átti fyrir soninn
unútvarp Rásar 2 og Samfélagið
á Rás 1. Auk þess í Sjónvarpi
RÚV, í Dagsljósi og Landanum.
Einnig vann hann fjölmarga út-
varpsþætti um margvísleg mál-
efni, oft tengd umhverfismálum
og vísindum. Auk þess vann
hann talsvert við ritstörf, tók
m.a. saman bækurnar Lykil-
orðin og Með leyfi forseta.
Leifur byrjaði ungur að aldri
að leika hjá Leikfélagi Kópa-
vogs, meðal annars í Fjalla-
Eyvindi og Músagildrunni. Síðar
meir lék hann burðarhlutverk í
uppsetningu LK á Hárinu og
Glötuðum snillingum. Hann lék
einnig í Dags hríðar sporum í
Þjóðleikhúsinu en síðustu stór-
hlutverk hans á sviði voru í
Hryllingsbúðinni, 1985, og
Rauðhóla-Rannsí, 1986, sem
settar voru upp af Hinu leikhús-
inu. Leifur lék í nokkrum kvik-
myndum, nú síðast í sjónvarps-
þáttunum Kötlu, 2021.
Leifur hafði einkar fallega
söngrödd, var afbragðs gítar-
leikari og lagasmiður. Þekkt-
ustu lög hans komu út á Fráfær-
um Þokkabótar og Lögum unga
fólksins þeirra Hrekkjusvína.
Um hríð lék hann með Þyrla-
flokknum á Hólmavík. Leifur
söng í rúma tvo áratugi með
Dómkórnum og Kammerkór
Dómkirkjunnar, einnig í Söng-
fjelaginu.
Útför Leifs fer fram frá
Kópavogskirkju í dag, 6. maí
2022, klukkan 15.
Svein, f. 2. sept-
ember 1969, börn
hans eru Anna Sif
og Vignir Nói.
Barn Auðar
Elísabetar er Sindri
Már, barnsmóðir
hans er Iðunn
Hulda, sonur þeirra
er Flóki Blár. Maki
Lísu er Guðmundur
B. Hafþórsson,
börn þeirra eru
Elísabet Bóel og Alexander Haf-
þór.
Leifur bjó öll sín bernsku- og
unglingsár í vesturbæ Kópa-
vogs, gekk í Kársnesskóla og
Þinghólsskóla en að loknu
landsprófi lá leiðin í MR. Hann
stundaði nám við Háskóla Ís-
lands, í sálfræði, bókmennta-
fræði og íslensku, sem var hans
aðalfag. Að loknu háskólanámi
1977 gerðist Leifur kennari og
síðar skólastjóri í Klúkuskóla í
Bjarnarfirði. Hóf hann síðan bú-
skap ásamt fjölskyldu og vina-
fólki á Bakka í Bjarnarfirði. Ár-
ið 1985 skipti hann um vettvang
og næstu tvö ár starfaði hann í
Hinu leikhúsinu og víðar. Árið
1987 var Leifur ráðinn til Ríkis-
útvarpsins þar sem hann vann
við dagskrárgerð nær samfellt
allt til ársins 2021, meðal annars
við Dægurmálaútvarpið, Morg-
Fráfall Leifs bróður var
ótímabært og þungt högg fyrir
alla sem þekktu hann. Allt lék í
lyndi í byrjun síðastliðins árs
þegar hann og Guðrún voru önn-
um kafin við að ljúka byggingu
sumarbústaðar á sælureit fjöl-
skyldunnar í Bjarnarfirði. Far-
sælu og annasömu starfi Leifs
hjá Ríkisútvarpinu var að ljúka á
sjötugsafmæli hans í október.
Fram undan var því frjálsræðið
til að sinna áhugamálum og meiri
samveru með fjölskyldunni. Síð-
sumars breyttist allt þegar ill-
vígur vágestur tók að herja á
heilsu hans.
Hin létta lund hans, æðruleysi
og samheldni fjölskyldunnar
hjálpaði mikið við að takast á við
veikindin. Minnisstæðar eru
ferðir okkar Leifs í bíltúra eða í
æfingasalinn hjá Ljósinu. Þar
var tekið á eins og mátturinn
leyfði og alltaf stutt í húmorinn
hjá honum.
Barnæskan hjá okkur Leifi
var hamingjurík. Það voru tvö ár
á milli okkar og við vorum mikið
saman á þessum tíma. Í fámennu
nágrenni æskuheimilis okkar á
Skjólbraut 15 í Kópavogi var víð-
átta, með Rútstúninu, holtum og
hæðum. Þarna var ævintýra-
heimur krakkanna í hverfinu. Í
sveitardvöl okkar Leifs á Mið-
fossum í Borgarfirði lærðust
fyrstu vinnubrögðin og hollt
samneyti við skepnurnar. Við
fengum að fylgjast með leikara-
störfum móður okkar hjá Leik-
félagi Kópavogs. Þar steig Leifur
sín fyrstu skref á leiksviði, en
síðar átti hann eftir að leika stór
hlutverk. Hjá mömmu lærði
hann fyrstu gítargripin og var
ótrúlega þolinmóður og iðinn við
gítarnámið. Þarna var grunnur-
inn að þátttöku í hljómsveitum
og tónlistarsköpun.
Árin liðu með skólagöngu okk-
ar í menntaskóla og háskóla.
Áhugasvið Leifs var á sviði bók-
mennta, en verkfræðinám hjá
mér. Við eignuðumst fjölskyldur,
komum þaki yfir höfuðið og fund-
um okkur starfsvettvang. Nýir
félagar mynduðust hjá hvorum
fyrir sig og samvera okkar því
minni. Árið 1996 fluttu Leifur og
Guðrún með börnum sínum á
Skjólbrautina í gamla hús for-
eldra okkar. Við hjónin höfðum
áður byggt hús á sömu lóð. Við
Leifur vorum því báðir komnir
heim á æskureitinn. Það hefur
verið yndislegt fyrir okkur
Möggu að eiga Leif og Guðrúnu
að nágrönnum, skemmtileg sam-
vera og aðstoð á báða vegu.
Leifur bróðir var vasklegur í
framgöngu, léttur í lund og hug-
aður við öll verkefni. Hann skipti
varla skapi og kunni þá list að
umgangast fólk og finna sáttaleið
í hverju máli. Í löngu starfi hjá
Ríkisútvarpinu varð hann vinsæll
og hafa margir útvarpsmenn
vitnað um frábæra kennslu hjá
honum. Undir léttu yfirbragði
bjó fræðimaðurinn með einbeit-
ingu og nákvæmni í efnisöflun
uns yfirsýn náðist yfir málefnið
sem hann fjallaði um hverju
sinni. Leifur, með sína þýðu
rödd, varð landsþekktur útvarps-
maður og missir þjóðarinnar er
mikill.
Nú er hin milda rödd Leifs
Haukssonar þögnuð og eftir
standa aðstandendur með sáran
harm sinn. Ég er viss um að vilji
hans er að við höldum ótrauð
áfram á lífsins braut.
Leifur minn, ég þakka þér fyr-
ir allt sem þú gafst af þér.
Við færum Guðrúnu, fjöl-
skyldu hennar og aðstandendum
okkar dýpstu samúð.
Blessuð sé minning Leifs
Haukssonar.
Haukur, Magnea
og fjölskylda.
Ef ég hefði vitað að Leifur
frændi minn myndi hverfa jafn
skjótt á braut hefði tíminn verið
nýttur til að ræða við hann um
garðyrkjuna, sýnina á lífið, bók-
menntirnar, ritlistina og leikhús-
ið. Gaman hefði verið að heyra
sögur af uppsetningum ömmu í
Leikfélagi Kópavogs þar sem
hann lék, eða frá Litlu hryllings-
búðinni þar sem hann lék Baldur.
Þá hefði ég viljað heimsækja
Bakka og sjá með fullorðinsaug-
um þá fallegu veröld sem þau
Guðrún og börn hafa skapað sér
og nýja húsið. Ómetanlegt hefði
verið að hlusta á þættina hans í
útvarpinu eins og amma gerði og
fræðast, í stað síbyljunnar.
Ég ólst upp í „garðinum“
hennar ömmu við Bankasel. Eft-
ir að amma flutti á Sunnuhlíð
fluttu Leifur og Guðrún í húsið.
Það fór hlýja um barnshjartað að
hafa bróður pabba, konu og fjöl-
skyldu í næsta húsi. Leifturs-
nöggur var hann í hreyfingum
þar sem hann gekk um garðinn
með pípuna í munninum og sím-
ann í hinni hendinni. Hann sat
sjaldnast auðum höndum. Þá var
hann á undan sinni samtíð með
lífræna ræktun. Á milli húsanna
er engin girðing, þar tók ég gift-
ingarmyndir af þér og Guðrúnu á
steinum Borgarholtsins sem eru
enn á milli húsanna, þökk sé afa
og ykkur.
Hann Leifur var einfaldlega
síungur og hann var tekinn frá
okkur allt of fljótt. Ávallt hress
og lifandi og áhugasamur um til-
veruna.
Elsku Leifur, mikið er ég
þakklát fyrir allan þann stuðning
og hjálp sem þú veittir mér á
dýrmætum stundum. Þú komst
til bjargar er ég gerði lokaverkið
mitt í listaháskólanum. Pappírs-
verkið hafði litast við þornun í
sólinni og þú komst og horfðir
yfir og spurðir hvort það væri
ekki fallegra svona. Verkið hjálp-
aðir þú mér svo að hengja upp á
útskriftarsýningunni sjálfri,
ásamt því að lesa yfir ræðuna og
lokaritgerðina. Eins og hjá ykk-
ur öllum systkinunum var hjálp-
semin þér í blóð borin. Ávallt til
reiðu og nú síðast þegar „ég“
setti upp lítið garðhýsi í garð-
inum sem við pabbi smíðuðum
varstu mættur til að hjálpa.
Óhefðbundið garðhýsi okkar
pabba sem veitti hurðum og
gluggum nýtt líf. „Þetta er flott,“
sagðir þú hrifinn. Ávallt varstu
jákvæður og drífandi.
Elsku Leifur, ég veit að Auð-
arnar tvær taka vel á móti þér
hinum megin við blæjuna. Þú
markaðir dýrmæt spor fyrir
næstu kynslóð með lífi þínu og
starfi. Það er skrýtið til þess að
hugsa að þú sért ekki lengur í
Bankaseli. Að sjá þér ekki
bregða fyrir á 17. júní hjá
mömmu, fá lánuð verkfæri hjá
pabba, eða kíkja til ykkar Guð-
rúnar á gamlárskvöld. Guð blessi
öll þín spor elsku Leifur, „við
hittumst öll aftur“ eins og amma
sagði. Megi góður Guð veita Guð-
rúnu og fjölskyldu styrk.
Með þakklæti og kærleika.
Þín frænka,
Fjóla.
Við andlát Leifs Haukssonar
lítum við um öxl til áranna 1983-
1985. Þá bjuggum við í Bjarn-
arfirði á Ströndum og önnuð-
umst kennslu og skólastjórn í
Klúkuskóla, þar var einnig
heimavist með allt að 15 nem-
endum. Beint á móti skólanum,
hinum megin við Bjarnarfjarð-
ará, bjó Leifur ásamt öðru góðu
fólki á bænum Bakka.
Leifur kenndi með okkur í
Klúkuskóla, kom akandi á hverj-
um morgni á vínrauða Peugeot-
bílnum sínum, alltaf jafn lífsglað-
ur og vingjarnlegur. Ekki var
hægt að hugsa sér betri sam-
starfsmann en Leif, hann var
áhugasamur og hæfileikaríkur,
jafnvígur á allar námsgreinar og
nálgaðist nemendur sem jafn-
ingja. „Kennarastofan“ var í eld-
húsinu hjá okkur, þangað kom
Leifur iðulega í frímínútum og
við spjölluðum um allt milli him-
ins og jarðar.
Á þessum árum lék Leifur á
gítar og söng með hljómsveitinni
Þyrlaflokknum sem hélt uppi
dansfjörinu á Ströndum, til
dæmis á þorrablótum og góu-
gleði.
Stundum átti Leifur það til á
miðju balli að leggja frá sér gít-
arinn, stökkva út á gólfið og
dansa. Síðan steig hann aftur á
svið og flutti af hjartans lyst lag-
ið fallega „Only you“ með hljóm-
sveitinni The Flying Pickets sem
var fastur liður hjá Þyrlaflokkn-
um. Eftir farsælan kennsluferil
sneri Leifur sér að fjölmiðlun og
vann lengi að dagskrárgerð á
Ríkisútvarpinu. Hann var yfir-
burðamaður á því sviði, leitandi,
víðsýnn og eldfljótur að setja sig
inn í ólík viðfangsefni og jafn-
framt örlátur að miðla þekkingu
sinni til hlustenda á skýran og
líflegan hátt.
Síðastliðið sumar héldum við á
gamlar slóðir í Bjarnarfirði.
Klúkuskóli er fyrir löngu aflagð-
ur, húsakynnin notuð undir hót-
elrekstur en gömlu bújarðirnar
eru enn í byggð: Svanshóll, Oddi,
Klúka, Bakki og Kaldrananes.
Ný einbýlishús hafa risið í firð-
inum á síðustu áratugum og Leif-
ur og Guðrún voru önnum kafin
við að fullklára hús á fallegum
stað í hlíðinni ofan við Bakka,
með stórkostlegu útsýni yfir
Bjarnarfjörðinn.
En vágestur lá í leyni, veður
skipuðust fljótt í lofti og Leifur
háði skammvinna baráttu við ill-
vígan sjúkdóm. Hann lést 22.
apríl síðastliðinn, þegar vorið var
á næstu grösum. Það er svo sárt
að missa en við minnumst Leifs
Haukssonar með mikilli hlýju og
færum ástvinum hans innilegar
samúðarkveðjur.
Bjarki Bjarnason,
Þóra Sigurþórsdóttir.
Tíminn líður, trúðu mér.
Það er að verða aldarþriðjung-
ur frá því við settumst fyrst sam-
an við hljóðnema í rauðabítið í út-
varpshúsinu við Efstaleiti.
Margsjóaði tónlistarmaðurinn,
leikarinn, útvarpsmaðurinn, ná-
granninn fyrrverandi og æsku-
vinur systur minnar og svo ég,
hlutfallslegur léttadrengur við að
stíga öldu ljósvakans.
Stundum sér maður mögnuð
listaverk sem engu að síður slá
mann þannig að manni finnst
maður nú alveg hafa getað gert
þetta sjálfur. Að hlusta á hann
Leif Hauksson í útvarpi er þann-
ig. Einfalt, áreynslulaust, upp-
lýsandi, forvitið, heiðarlegt. Ég
komst hins vegar að því þarna
um árið að listin að tala í útvarp
er ekki meðfædd og við tóku ein-
hver lærdómsríkustu misseri ævi
minnar í umgengni við hljóð-
nema. Það var ekki bara tilfinn-
ingin sem Leifur hafði fyrir
þögninni, öll afstaða hans til um-
fjöllunar um landsins gagn og
nauðsynjar, merkilega atburði
eða ómerkilega, góða tíð eða
slæma, heldur einna helst nálgun
hans við fólkið sem við vorum að
spjalla við sem var svo innilega
til eftirbreytni.
Og þetta var ekki bara í út-
varpinu. Við áttum eftir að
syngja saman í kórum um árabil,
fást við tæpa færð á afturgöngu-
slóðum Selkollu á Bjarnarfjarð-
arhálsi, glíma við vatnsflóð úr
fjölda sprunginna ofna í mið-
stöðvarviðgerð og lifa af eitt-
hvert alþurrasta þorrablót sem
um getur.
„Það er ekkert víst að þetta
misheppnist“ er setning sem ég
er nánast viss um að ég hafi fyrst
heyrt frá Leifi fyrir þessum ald-
arþriðjungi eða svo. Í henni felst
kankvís og raunsæ bjartsýni.
Þannig var Leifur, fjöllistamað-
urinn sem gaf svo mörgum svo
margt.
Takk fyrir þig.
Eiríkur Hjálmarsson.
Áhugi á útvarpi og vinnufíkn,
skrifar Leifur í umsókn um starf
hjá Ríkisútvarpinu í janúar árið
1987. Orðin eru svar við spurn-
ingunni um það af hverju sótt sé
um starfið og auðvitað var Leifur
ráðinn nokkrum dögum síðar. Og
þetta voru sko engar ýkjur hjá
Leifi. Hann hafði ódrepandi
áhuga á útvarpi og var iðnari en
flestir, stoppaði eiginlega aldrei,
var á sífelldu iði, hvort sem hann
sat við borð sitt og undirbjó þátt
eða var kominn í útsendingu inni
í stúdíói. Hugurinn var sömuleið-
is síkvikur, alltaf leitandi.
Í umsókninni frá því í janúar
1987 nefnir Leifur að meðal
starfa sem hann hafi sinnt sé
kennsla og búmennska á óðali
sínu norður á Ströndum. Leifur
hætti aldrei að kenna. Við sem
unnum með honum á Rás 1 feng-
um iðulega nokkurra mínútna
fyrirlestra á morgunfundum um
efni dagsins, oftast eitthvað um
umhverfismál, trjárækt, lofts-
lagsmál eða önnur efni tengd
náttúruvísindum. Og auðvitað
skein oft í búmanninn í þessum
erindum.
Á stuttum fundum gátu þessir
fyrirlestrar orðið lengri en góðu
hófi gegndi, enda ástríðan fyrir
því að miðla efninu ekki endilega
bundin stúdíóinu hjá Leifi. En
þegar þangað var komið vakti
það alltaf sömu aðdáun, bæði
okkar samstarfsfólksins og
hlustenda, hversu auðvelt Leifur
átti með að miðla flóknum hlut-
um á skiljanlegan hátt og hversu
vel hann var að sér um óskyld
efni. Ein af sérgreinum Leifs í
útvarpsmennsku var þó að gera
jafnvel hversdagslegustu og lítil-
fjörlegustu tiltæki fólks áhuga-
verð. Lykillinn var að nálgast
hvert efni með opnum og skap-
andi huga.
Leiðir okkar Leifs lágu saman
fyrir átta árum á Rás 1. Samstarf
okkar var alltaf gott. Leifur var
ráðagóður og lausnamiðaður þótt
fyrstu viðbrögð bergmáluðu
stundum langan starfsaldur hans
á Ríkisútvarpinu. Hann hafði
áður séð og reynt ýmislegt af því
sem stungið var upp á í starfsem-
inni. En hann var líka viljugur til
þess að miðla af reynslu sinni og
kunnáttu. Þess fengu margir að
njóta. En líka sívakandi huga
hans og forvitni. Mest munum
við samstarfsfólkið þó sakna
góðs félaga.
Ég votta aðstandendum og
vinum Leifs innilega samúð.
Þröstur Helgason.
Leifur Hauksson starfaði hjá
Ríkisútvarpinu um áratuga skeið
og var einn af reyndustu og virt-
ustu útvarpsmönnum landsins.
Hann sinnti dagskrárgerð á báð-
um rásum Ríkisútvarpsins, þar á
meðal í morgunútvarpi Rásar 2
og síðustu ár í Samfélaginu á Rás
1. Hann var einstök fyrirmynd,
bæði í störfum sínum í útvarpinu
og í lífinu sjálfu. Það var eftir því
tekið hvernig hann sýndi öllum
viðmælendum sínum áhuga,
sökkti sér ofan í skýrslur, smá-
atriði og ítarefni af ýmsum toga
til að undirbúa viðtöl eða umfjöll-
un um mál. Þannig bjó hann til
traust og virðingu gagnvart við-
mælendum sínum á fjölbreyttum
sviðum og um leið einkar áhuga-
verða og upplýsandi umfjöllun
um fjölbreytta hluti. Hann hafði
líka einstakt lag á því að gera
hversdagslega og jafnvel óspenn-
andi hluti að afar áhugaverðu
umfjöllunarefni. Áhugi hans á
verkefnum sínum og viðmælend-
um var beinlínis smitandi eins og
margir geta borið vitni um og
starfsgleði hans sömuleiðis.
Hæfileikar Leifs voru á ýms-
um fleiri sviðum, þar á meðal á
sviði leiklistar og tónlistar. Hann
samdi til að mynda ásamt Val-
geiri Guðjónssyni lögin á tíma-
mótaplötunni Lög unga fólksins
árið 1977 og hafði þannig mikil
áhrif á okkur öll sem ólumst upp
á þessum tíma og íslenska dæg-
urtónlist.
Fyrir hönd samstarfsfólks og
vina hjá Ríkisútvarpinu færi ég
Guðrúnu eiginkonu hans, börn-
um og öðrum aðstandendum og
vinum einlægar samúðarkveðjur.
Samstarfsfólk hans hjá Ríkis-
útvarpinu þakkar fyrir dásam-
lega samfylgd síðustu áratugi og
mikilvæga leiðsögn sem við mun-
um fylgja og halda á lofti um
ókomna tíð.
Stefán Eiríksson,
útvarpsstjóri.
Leifur Hauksson var góð
manneskja. Minnisstæður sam-
starfsmaður og vinur sakir
mannkosta sinna, var einkar vel
liðinn og mörgum kær fyrir hisp-
urslaust og glaðlegt fas, einlægt
viðmót og hlýju sem af honum
stafaði. Heillandi brosið ljómaði
oft og kímnin eðlislæg.
Leifi kynntist ég fyrst árið
1987 þegar ég kom aftur til Út-
varpsins og safnaði saman liði til
að breyta Rás 2. Hann var þar í
lausamennsku og ég man augna-
blikið þegar ég staldraði andar-
tak við fyrir utan hljóðver þar
sem Leifur var í útsendingu og
hugsaði samstundis: Þessi verð-
ur að vera með. Hafði ekki einu
sinni séð hann! Leifur var reynd-
ar þá þegar orðinn nokkurt núm-
er í tónlistarlífi og leiklist en það
var gæfa okkar að hann gerði út-
varpið að ævistarfi og köllun.
Sinnti þó ævinlega ýmsu með
sem bar vandvirkni og sköpunar-
gáfu gott vitni.
Á mínum eigin fjölmiðlaferli
öfundaði ég hann opinskátt af
einum góðum eiginleika sem mig
skorti og er reyndar bara til hjá
þeim sem við getum kallað „fjöl-
miðlamenn af guðs náð“. Það var
þessi þrotlausa forvitni um allt
sem nöfnum tjáir að nefna og
einlægi áhugi á að nálgast hvert
viðfangsefni án fordóma. Hann
var fluglæs á menn og málefni og
miðlaði af heiðarleika og frásagn-
argleði. Hann horfði líka skarp-
lega gegnum holtaþokuna sem
oft umleikur samfélagsumræð-
una.
Ég hef verið svo heppinn að
margir fyrrverandi samstarfs-
félagar hafa orðið ævivinir þótt
leiðir skiljist þar sem starfinu
sleppir og svo var með okkur
Leif. Reyndar hafa þau Guðrún
bæði reynst okkur hugleikin og
kær. Við ræddum síðast saman
vinirnir fyrir nokkrum vikum, þá
gat jafnvel horft til betri vegar
með sjúkdóminn en raun varð á
og við flugum víða, en lentum
með þann ásetning að hittast fyr-
ir vestan í sumar. Það verður þá
bara síðar einhvers annars stað-
ar ef slík vídd er til. En mikið á
maður kærar minningar um
þennan góða samstarfsmann og
vin. Guðrún fær hlýjar samúðar-
kveðjur og fjölskyldan öll.
Stefán Jón Hafstein.
Hann kom glaður og bjartur
til okkar á Ríkisútvarpið vetur-
inn 1986-87. Ég hafði beðið hann
að fylgjast með nokkrum þorra-
blótum og gera útvarpsþætti um
þær heimsóknir. Skömmu síðar
var hann kominn í morgunút-
varpið á Rás 1 og nokkru síðar
lágu leiðir okkar saman í nýju
dægurmálaútvarpi Stefáns Jóns
Hafstein á Rás 2. Leifur var van-
ur flytjandi tónlistar og texta og
því reyndist honum auðvelt að
setja sig í hlutverk gestgjafans í
útvarpi, fá til sín gesti í morg-
unútvarp, kynna tónlist og halda
utan um sambandið við hlustend-
ur. Hann efldist við hvert nýtt
verkefni og hefur áratugum sam-
an verið ástsæll og virtur út-
varpsmaður, þekktur fyrir sí-
unga forvitni um sérhvert
málefni sem hann tók til umfjöll-
unar.
Nú þegar hann er fallinn frá
Leifur Hauksson