Morgunblaðið - 25.08.2022, Blaðsíða 42

42 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 25. ÁGÚST 2022
✝
Þorbjörg Hil-
bertsdóttir
fæddist í Reykja-
vík 13. apríl 1939.
Hún lést á Landa-
kotsspítala 6.
ágúst 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Ásta Þor-
kelsdóttir, f. 27.
desember 1908, d.
7. nóvember 1996,
og Hilbert Jón
Björnsson, f. 10.
mars 1914, d. 19. nóvember
1974. Bræður hennar: Reynir
Gísli Karlsson, sammæðra, f.
27. febrúar 1934, d. 12. nóv-
ember 2014, og Sævar Hil-
bertsson, f. 27. maí 1946.
Þorbjörg giftist Guðmundi
Davíðssyni, f. 10. júlí 1940, þau
skildu. Sonur þeirra: Ásgeir, f.
25. ágúst 1958, d. 9. október
1964.
Sonur Þorbjargar og Inga
Björgvins Ársælssonar, f. 24.
júlí 1932, d. 2. apríl 1992, er
Skarphéðinn Hilbert, f. 30. júlí
mundar Geirs Þórarinssonar,
f. 17. júlí 1981, er Óskar Elí, f.
13. október 2017. 2) Hörður
Hilbert, f. 21. júní 1969.
Að hefðbundnu barna-
skólanámi loknu settist Þor-
björg í Kvennaskólann í
Reykjavík og lauk þaðan
kvennaskólaprófi vorið 1956.
Síðan lá leiðin út á vinnumark-
aðinn og hóf hún störf hjá
Sambandi íslenskra samvinnu-
félaga, SÍS, og síðan á dag-
blaðinu Tímanum. Skólaárið
1975-76 vann Þorbjörg sem rit-
ari við Kvennaskólann í
Reykjavík. Einnig starfaði hún
hjá Landsbanka Íslands, Pósti
og síma, Framsóknarflokknum
og Námsgagnastofnun. Hún
sat yfir í prófum í Háskóla Ís-
lands, vann í mennta-
málaráðuneytinu og lauk
starfsævinni sem stuðnings-
fulltrúi og ritari í Hvassaleit-
isskóla.
Útför Þorbjargar fer fram
frá Fossvogskirkju í dag, 25.
ágúst 2022, og hefst kl. 13.
1963. Börn Skarp-
héðins og Brynju
Jónu Jónasdóttur,
f. 11. janúar 1963,
eru Jónas Hilbert,
f. 2. september
2001, og Þorbjörg,
f. 22. maí 2005,
dætur Brynju eru
Ingunn og Bergr-
ún Ingólfsdætur.
Þorbjörg giftist
Jóhannesi Þórólfi
Gylfa Guðmunds-
syni, f. 20. maí 1931, þau
skildu. Synir Þorbjargar og Jó-
hannesar eru: 1) Þórólfur Hil-
bert, f. 6. mars 1967. Maki
hans er Berglind Steinars-
dóttir, f. 7. október 1964. Börn
Þórólfs og Berglindar eru: a)
Ásgrímur Ragnar Sigurðsson,
f. 22. mars 1984. b) Ásgeir Hil-
bert, f. 29. október 1994. Dótt-
ir Ásgeirs og Dagmarar Bjark-
ar Hörpudóttur Edwald er
Andrea Dís, f. 24. september
2021. c) Sólveig, f. 6. júlí 1996.
Sonur Sólveigar og Guð-
Elsku tengdamamma mín,
hún Þorbjörg, er látin. Ég
kynntist Obbu fljótlega eftir að
við Þórólfur sonur hennar
kynntumst í lok árs 1989. Hún
tók mér og Ásgrími syni mínum
mjög vel, en hann var þá 5 ára.
Við höfum eiginlega alltaf ver-
ið á svipuðu reki, við Obba, því
hún var ung í anda án þess að
vera nokkurn tímann að reyna
það. Mér fannst hún einhvern
veginn pínulítið öðruvísi en aðr-
ar konur á hennar aldri af því að
hún var svo til í ýmislegt. Vildi
alltaf vera með og naut þess að
vera með unga fólkinu. Svolítið
óhefðbundin amma og mikill vin-
ur barnabarnanna sinna. Amma
sem átti alltaf bíl og keyrði út
um allt með krakkana, fann
skemmtilega staði til að leika á
og drekka mjólk úr sultukrukku
og borða nesti. Amma sem fann
ódýrt og sniðugt dót til að eiga
og koma börnunum á óvart.
Amma sem vílaði ekkert fyrir
sér að bruna austur fyrir fjall á
kaffihús eða í skemmtilega fjöru
með þau. Amma sem fór með
þau í leikhús og bíó. Amma sem
hafði alltaf tíma og elskaði að sjá
lífið með augum barnabarnanna
sinna og vera með þeim.
Amma Obba skammaði aldrei
barnabörnin en þó tók hún eitt
sinn til sinna ráða þegar átti að
skoða sýningu í Ljósafossstöð-
inni. Þegar hún var búin að
hleypa börnunum út úr bílnum,
þá hlupu þau niður að ánni. Þau
vissu að þau áttu að bíða eftir
henni en í einhverri gleði og
prakkaraskap þá fannst þeim
góð hugmynd að þjóta burtu frá
ömmu sem passaði þau alltaf svo
vel og sá til þess að allt væri
öruggt. Þetta fór ekki vel í ömm-
una. Börnin voru sett þegjandi
og hljóðalaust inn í bíl og engar
skammir en ekið með þau aftur í
bústaðinn og ekkert varð úr
skoðunarferðinni.
Svo eru það skrifin sem liggja
eftir hana Obbu og allar mynd-
irnar sem hún tók. Hver mynd
og albúm merkt. Dagbækur í
sumarbústaðnum, ferðadagbæk-
ur. Hún skráði sín samskipti við
barnabörnin og aðra lífsins við-
burði. Þvílíkur arfur fyrir af-
komendurna. Þegar ég fór í há-
skólanám fyrir nokkrum árum
var ómetanlegt að geta leitað til
hennar með yfirlestur því hún
var nákvæm og vandvirk og
mjög fær í íslensku.
Ég er þakklát fyrir þessi 33
ár sem við vorum samferða,
elsku Obba, og það er margs að
minnast. Samverustundir í sum-
arbústaðnum, allar nestisferð-
irnar með krakkana, allt spjallið
sem við áttum saman yfir kaffi-
bolla eða vínglasi. Hringferðin
um landið þegar ég ætlaði bara
að elta ykkur tengdapabba áleið-
is, en endaði með því að ég og
krakkarnir tróðum okkur með
ykkur í bústað á Eiðum og föt
voru keypt á börnin á Egils-
stöðum af því að við vorum eig-
inlega ekki með neitt með okk-
ur. Ég gleðst yfir því að þið
Óskar Elí langömmustrákur
fenguð að kynnast. Þú náðir
honum á þitt band með hlátra-
sköllum og fíflagangi. Eða hvað
kallast það annað þegar
langamma situr í Lazy boy-stól,
setur á sig asnalega húfu með
frönskum riflásum á og lætur
krakkann kasta mjúkboltum í
hausinn á sér og argar svo sjálf
úr hlátri. Ég man kærleika þinn
og vináttu við barnabörnin og
langömmubörnin og óendanleg-
an áhuga þinn á þeim. Þau eru
rík að hafa átt þig að.
Takk fyrir allt elsku Obba.
Berglind.
Þegar ég hugsa um ömmu
Obbu koma strax upp í hugann
öll hlátursköstin. Hún var með
húmorinn í lagi og einstaklega
smitandi hlátur, mikil fjöl-
skyldukona og leið alltaf best
með allt fólkið sitt í kringum sig.
Ég er svo glöð að þú skyldir
hafa náð að hitta Óskar Elí og
Andreu Dís langömmubörnin
þín. Maður sá ljósið lifna við í
augunum á þér þegar þú hittir
þau.
Þú varst alltaf ung í anda og
varst svo sannarlega ekki orðin
83 ára gömul þótt líkaminn
fylgdi ekki með hausnum.
Amma Obba var rosalega
klár og ég kom alltaf til þín ef
ég þurfti hjálp með ensku, ís-
lensku, stærðfræði eða hvað
sem maður var að læra þann
daginn. Þú varst alltaf tilbúin að
aðstoða með hvað sem var og
óteljandi skiptin sem við Ásgeir
bróðir komum til þín að læra.
Eitt af okkar eftirminnileg-
ustu atvikum var þegar við fór-
um á tónleikana í Salnum í
Kópavogi. Þú skrappst á kló-
settið og ég stóð og beið í
örugglega 30 mínútur eftir þér
og skildi ekkert í því hvað varð
um þig. Svo komstu aftur inn
um innganginn, kófsveitt og
móð og veifaðir mér að koma til
þess að láta manninn í miðasöl-
unni vita að þú værir tónleika-
gestur og búin að fara inn einu
sinni áður. Þegar þú loksins gast
talað vegna mæði sagðist þú haf-
ir farið í lyftuna til að stytta þér
leið af neðri hæðinni, í staðinn
fyrir að labba upp stigann. Ein-
hvern veginn endaðir þú í tón-
listarskólanum hinum megin í
húsinu og lyftan læstist þegar
þú gekkst út úr henni, þannig að
þú varst föst inni í hinu rýminu.
Þú vissir ekkert hvar þú varst
stödd eða hvernig þú kæmist út.
Að lokum gastu veifað eftir að-
stoð en þurftir að hendast hring-
inn í kringum húsið til að kom-
ast aftur í Salinn. Við hlógum
svo mikið og hátt eftir að við
komum inn á tónleikana að ég
hélt við myndum aldrei hætta.
Það störðu allir á okkur í salnum
en okkur var alveg sama, þetta
var svo einstaklega fyndið. Bara
þú myndir lenda í einhverju
svona, að læsast inni í Tónlistar-
skóla Kópavogs rétt fyrir tón-
leikana í Salnum.
Endalausar minningar koma
upp í hugann þegar ég hugsa til
þín. Öll skiptin sem þú fórst með
okkur barnabörnin á róló, þegar
við eltum ísbílinn þvert yfir alla
Vogana. Í skötuveislunni á Þor-
láksmessu faldirðu litlu sultu-
krukkurnar með súkkulaðinu í
og sagðir okkur hvort við værum
heit eða köld þegar við leituðum
að þeim. Allar stundirnar þegar
við pússuðum silfrið rétt fyrir
jólin og svo eftir það föndruðum
við alltaf eitthvað sniðugt.
Elsku amma mín. Þetta eru
búin að vera góð 26 ár hjá okkur
ég mun sakna samtalanna okkar
sem voru alltaf svo skemmtileg
og hlægileg, ég þakka fyrir
hverja einustu mínútu sem við
áttum saman. Það er ekki sjálf-
sagt að eiga svona góða ömmu
og ég er svo innilega þakklát
fyrir að hafa verið barnabarn
þitt og vinkona, hefði ekki getað
beðið um betri ömmu. Þú varst
engum lík og það er ómetanlegt
að hafa verið svona náin þér. Ég
er langt frá því að vera tilbúin
að kveðja þig og ég mun sakna
þín meira en orð fá lýst en veit
samt að það var kominn tími á
þitt ferðalag. Takk fyrir allt
amma.
Sólveig Þórólfsdóttir.
Látinn er fjölskylduvinur,
Þorbjörg Hilbertsdóttir. Fyrstu
kynni fjölskyldunnar af Obbu,
eins og hún var oftast kölluð,
voru þegar hún kom gangandi
ofan Grafningsveg til Nesjavalla
með Margréti mágkonu og fleira
vinafólki. Við frekari kynni kom
í ljós að Obba var kona Þórólfs
frá Króki í Grafningi. Obba féll
fljótt inn í spjallhópinn og eftir
það voru samskipti fjölskyldunn-
ar á Nesjavöllum við Obbu
margvísleg í Grafningi og víðar.
Hún var með í nokkur sumur,
ásamt vinkonu sinni, í hálfgerð-
um sumarbúðum á fyrrum garð-
yrkjubýlinu Hraunprýði ofan
Nesjavalla fyrir börnin sín og
vinafólk. Því voru samskiptin við
Nesjavelli oft veruleg.
Þær vinkonurnar, ásamt
börnum úr sumarhúsi í ná-
munda við Hraunprýði, komu
oft með börnin í heimsókn í vin-
sælar pönnukökur og fleira hjá
móður minni og til að fylgjast
með búskapnum, réttum og
fleiru á Nesjavallabæ.
Það var því oft glatt yfir
hópnum, enda allir velkomnir
þar á bæ.
Þetta líf í sveitinni var mikil
upplifun fyrir borgarbörnin og
fleiri í fjölskyldu Obbu sem
dvöldu einnig hjá henni í Hraun-
prýði inn á milli.
Obba fékk stundum heimilisj-
eppann lánaðan hjá föður mín-
um til kaupstaðarferða og til
fleiri reddinga og var ekkert
bangin við að keyra jeppann
þótt hún væri ekki vön slíkum
ökutækjum.
Obba var alltaf létt í lundu og
hafði gaman af lífinu í Grafn-
ingnum, sumarbústað fjölskyld-
unnar á Villingavatni við bakka
Þingvallavatns, sem víðar. Hún
gaf umhverfinu létt yfirbragð
þar sem hún fór.
Með þessum fáu línum kveður
fjölskyldan Obbu með þökk fyrir
góðar samverustundir. Megi
Guð vernda Obbu og minningu
hennar.
Innilegar samúðarkveðjur til
fjölskyldu Þorbjargar og vina.
Fyrir hönd fjölskyldunnar frá
Nesjavöllum,
Ómar G. Jónsson.
Þorbjörg Hilbertsdóttir
Í dag kveðjum
við elsku Evu okk-
ar. Dásamlegu,
björtu og hjarta-
hlýju Evu. Eigin-
konuna, móðurina, dótturina,
systurina, frænkuna, vinkonuna
og ljósmóðurina Evu. Magnaða
konu sem hafði visku langt um-
fram árin sem hún fékk á þess-
ari jörðu og hafði djúpstæð
áhrif á okkur og okkar líf.
Minning um hugrakka, sterka,
ljúfa, kærleiksríka, heilsteypta
og ekki síst trausta vinkonu
okkar mun lifa um ókomna tíð.
Elsku hjartans Evan okkar,
þú umvafðir fólkið í kringum
þig á einstakan hátt og lést
okkur alltaf finna það hversu
mikilvægar við vorum í þínu lífi.
Að fá faðmlag frá þér gat komið
okkur í gegnum erfiðan dag.
Evuknús var raunveruleg auð-
lind. Hlýjan og mýktin sem þú
gafst frá þér var einstök. Þú
varst til staðar fyrir okkur,
jafnvel þegar þú sjálf varst að
ganga í gegnum gríðarlega erf-
iða tíma. Þú hlustaðir án þess
að dæma og það var aldrei
óvissa um það hvað þú værir að
hugsa. Það var alltaf tími hjá
þér fyrir okkur vinkonurnar og
Eva Berglind
Tulinius
✝
Eva Berglind
Tulinius fædd-
ist 9. febrúar 1990.
Hún lést 13. ágúst
2022. Útför hennar
fór fram 24. ágúst
2022.
alltaf sú fullvissa
að þú dæmdir
mann aldrei.
Allir þessir
ómetanlegu mann-
kostir voru þínir
styrkleikar í móð-
urhlutverkinu. Þú
varst svo stolt af
börnunum ykkar
Begga og sást ekki
sólina fyrir þeim.
Þú sinntir þeim af
einstakri natni og kærleika og
gafst þeim þig alla. Þessa sömu
styrkleika nýttir þú þér í starfi
þínu sem ljósmóðir þar sem þú
sinntir fjölskyldum af sömu
natni og öðrum í kringum þig.
Það var alltaf hægt að treysta á
það að þú leystir öll þau verk-
efni sem þú fékkst í vinnunni
óaðfinnanlega og betur en það.
Á sama tíma varstu til staðar
fyrir okkur vinnufélaga þína og
aðstoðaðir okkur í gegnum erf-
iða hluti sem við vorum að
ganga í gegnum.
Elsku hjartans Eva okkar,
skarð þitt verður aldrei fyllt.
Það er ólýsanlega óréttlátt og
sárt að þú hafir ekki fengið
lengri tíma með öllum ástvinum
þínum. Þrátt fyrir alltof stuttan
tíma á þessari jörðu hafðir þú
djúpstæð áhrif á líf svo ótal
margra. Minning þín mun lifa
áfram í Daníel Erik og Sóleyju
Evu, litlu gimsteinunum þínum.
Elsku Beggi okkar, Daníel,
Sóley, fjölskyldan öll og vinir,
missir ykkar er óbærilega mik-
ill. Við sendum ykkur okkar
dýpstu samúðarkveðjur, hlýju
og styrk.
Enginn er til eins og Eva,
úr gulli hún gerð var í gegn.
Víst dásemdar minningar sefa
er sorgin vil verða um megn
Eva með ljósmóður-hjartað
Eva með brosið sitt bjarta
Enginn gat umvafið betur
hennar vinátta fordæmi setur
hún fyrirmynd okkur var hinum
um það hvernig sinna á vinum.
Hve sárt er að kveðja og sakna
og ótaldar spurningar vakna
um tilgang með lífi okkar hér
og allt sem við lærðum af þér
um náungakærleik og hlýju
þar til við hittumst að nýju
með þakklæti í hjarta og huga
verður minning um knús víst
að duga.
Þínar vinkonur alltaf og alla
daga,
Arndís (Dísa)
og Ella.
Þann 2. júní 2017, fyrir rétt
rúmum fimm árum, hittum við
Evu fyrst á fundi. Við vorum
mættar á kynningarfund fyrir
þær sem komust inn í ljósmóð-
urfræðina. Þvílík spenna að
byrja í draumanáminu. Eva lét í
upphafi ekki mikið á sér bera,
var hlédræg, yfirveguð og svo-
lítið feimin. Þó sást skýrt að
undir yfirborðinu leyndist svo
sannarlega yndisleg manneskja
sem við erum svo heppnar að
hafa fengið að kynnast.
Stórt skarð hefur verið
höggvið í ljósusystrahópinn, nú
þegar Eva Berglind okkar er
farin. Í upphafi ljósmæðra-
námsins fannst mörgum okkar
skrítið að kalla þessar
ókunnugu konur systur, en í
litlum hópi og krefjandi námi
var það nákvæmlega það sem
við urðum, systur sem uxu,
þroskuðust og stóðu við bakið
hver á annarri, hvort sem vel
eða illa gekk.
Ef ljósusystrahópnum væri
lýst í anatómíu þá var Eva
hjarta hópsins. Hún lét sig
aldrei vanta þegar við hittumst
og tengdi okkur allar saman.
Manngerð Evu var táknmynd
ljósmóðurinnar, þolinmóð, um-
burðarlynd, hjartahlý, styðj-
andi, með góða og nærandi
nærveru auk þess að vera hinn
allra mesti og besti peppari.
Hún snerti við öllum þeim sem
á vegi hennar urðu.
Það hefur verið aðdáunarvert
að fylgjast með Evu Berglindi í
veikindunum, hvernig hún barð-
ist af æðruleysi og hvernig hún
leyfði reynslunni að þroska sig.
Takk Eva, fyrir að kenna okkur
að meta betur allt það sem lífið
hefur upp á að bjóða og að sjá
fegurðina í augnablikinu.
Eva talaði alltaf svo fallega
um fólkið sitt og elskaði Begga
sinn og börnin meira en orð fá
lýst.
Elsku Beggi, Daníel Erik,
Sóley Eva, foreldrar og aðrir
aðstandendur. Við sendum ykk-
ur okkar innilegustu samúðar-
kveðjur og styrk í sorginni. Eva
elskaði knús og gaf hin allra
hlýjustu, mýkstu og innilegustu
knús sem við söknum mikið. Við
heiðrum minningu hennar með
því að knúsa fólkið okkar og er-
um óhræddar við að segja fólki
að það skipti okkur máli, því
það gerði Eva okkar.
Elsku systir. Takk fyrir allar
bústaðarferðirnar, lærdóms-
hangsið, spjallið og samstarfið.
Takk fyrir allar saumaklúbbs-
ferðirnar þar sem þú hækkaðir
tónlistina í botn og söngst með.
Þetta eru okkur öllum svo ótrú-
lega dýrmætar og yndislegar
minningar.
Þangað til við hittumst næst,
ljósusystur Evu,
Agla Ösp, Edda Rún,
Guðrún Hulda, Ingunn,
Petrea, Rebekka, Sandra,
Stína og Sunna María.
Komið er að kveðjustund.
Það er erfitt er ung kona og
móðir í blóma lífsins þarf að
kveðja of fljótt. Eva Berglind
var fimleikakona í Gerplu sem
stundaði íþróttina frá unga
aldri ásamt vinkonum sínum úr
Grafarvogi. Á þeim tíma voru
þær keyrðar oft í viku til æf-
inga á milli bæjarfélaga, vel
studdar af foreldrum sínum.
Eva var metnaðarfull, dugleg
og vildi ná fullkomnun í sínum
æfingum. Hún naut sín hvað
best við að undirbúa samsettar
æfingar fyrir sýningar og
keppnir þar sem hún og liðs-
félagar hennar voru sigursælar.
Eva bjó yfir mjög góðri færni,
átti auðvelt með að framkvæma
fallegar hreyfingar og listfengi
var henni eðlislægt. Þjálfurum
hennar er það sérstaklega
minnisstætt er hún náði að
framkvæma sitt fyrsta Tsukah-
ara-stökk í keppni á hesti í
Laugardalshöllinni eftir þrot-
lausar æfingar sem skiluðu sér
vel og upplifunin eftir því. Eva
hafði mikla ánægju af því að
fylgja samstilltum hópi æfinga-
félaga í Gerplu og fara í æf-
ingaferðir erlendis þar sem hún
lagði sig alla fram. Ef eitthvað
bjátaði á við æfingar var samt
ávallt stutt í fallegt bros og
glettið augnaráð eftir gott og
uppbyggilegt spjall. Sjálf gat
hún veitt öðrum iðkendum góða
hvatningu og kunni að sam-
gleðjast þeim innan sem utan
íþróttasalarins.
Það kom þjálfurum hennar
ekki á óvart að hún valdi hjúkr-
unarfræðina og ljósmóðurstarf-
ið þar sem á unga aldri var
henni umhugað um fólk, átti
auðvelt með tengjast því, sýna
tilfinningar og styðja aðra. Hún
var einlæg og hlý en hafði einn-
ig gott keppnisskap sem kom
henni langt. Án efa hafa þessir
eiginleikar nýst henni vel í
starfi og leik en ekki síður í al-
varlegum veikindum og á tíma-
bilum krefjandi endurhæfingar,
þar sem hún glímdi við ný verk-
efni. Eva Berglind hefur nú háð
hetjulega baráttu við illvígan
sjúkdóm. Það var aðdáunarvert
hversu vel hún leyfði vinum og
félögum að fylgjast með gangi
mála á öllum stigum veikind-
anna. Hún sýndi mikið hug-
rekki að koma fram í fjölmiðl-
um og deila erfiðri reynslu
svona opinskátt sem mun án efa
reynast öðrum í svipaðri stöðu
ómetanlegt. Bæði í fimleikum
og veikindum sínum gerði Eva
Berglind sér raunhæfar vænt-
ingar. Hún tók hvatningu vel og
var mjög þakklát þeim sem
veittu henni stuðning.
Fjölskyldu, vinum og öðrum
aðstandendum Evu Berglindar
færi ég innilegar samúðarkveðj-
ur. Eitt er víst, að minningar
um einstaklega góða og duglega
konu munu lifa í hjörtum okkar
um ókomna tíð.
Hlín Bjarnadóttir.