Morgunblaðið - 25.08.2022, Side 44

44 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 25. ÁGÚST 2022
Þegar ég hugsa
um Elías er mann-
gæska og kærleikur
það fyrsta sem kem-
ur upp í hugann.
Elías var maður með stórt hjarta
sem bar umhyggju fyrir öðrum
og vildi allt fyrir alla gera.
Ég hitti hann fyrst fyrir 30 ár-
um og strax frá fyrsta degi var
eins og við hefðum þekkst allt
okkar líf. Við hlógum oft að því að
við hefðum örugglega þekkst í
fyrra lífi því þannig var tilfinn-
ingin. Elías hafði það að mark-
miði að láta gott af sér leiða og
það sást best á því að hann var
alltaf tilbúinn til að hjálpa náung-
anum og gekk alltaf skrefinu
lengra. Hann var bráðgáfaður,
vel lesinn og fróður. Það var
kannski ekki skrítið að hann veldi
sér geðhjúkrunarfræði sem
starfsferil því hann hafði mikinn
áhuga á mannlegu eðli.
Elías var falleg sál, djúpvitur
og mjög andlega þenkjandi. Við
eyddum löngum stundum í að
ræða tilgang lífsins og andlegan
þroska, oft langt fram á nótt, eða
eins og hann kallaði það „að tala
andlensku“. Elías var mér stoð
og stytta á erfiðum tímum í mínu
lífi og hafði einstakt lag á að
kryfja málin og spegla, telja í mig
kjark og láta mér líða betur.
Margt höfum við brallað sam-
an í gegnum árin og eru þær
óteljandi sumarbústaðaferðirnar,
pottaferðirnar, matarboðin, bíó-
ferðirnar, samverustundirnar og
þvælingurinn út um allar koppa-
grundir. Hann var mikill náttúru-
unnandi og einstaklega vel að sér
um landið okkar, örnefni og
slóða, fjöll og firnindi enda end-
uro-maður fram í fingurgóma.
Elías var einstaklega góður afi og
barnabörnin voru hans líf og
yndi. Hann lagði sig fram við að
Elías Jón
Sveinsson
✝
Elías Jón
Sveinsson
fæddist 16. apríl
1966. Hann lést 9.
ágúst 2022. Útför
hans fór fram 24.
ágúst 2022.
eyða tíma með þeim
og skapa minningar
enda voru alltaf ný
ævintýri handan við
hornið.
Mikið sakna ég
þín elsku vinur en
hugga mig við að við
eyddum saman
kvöldi rétt fyrir
andlát þitt og er við
kvöddumst föðmuð-
umst við þétt, hjarta
í hjarta eins og venjan var. Nú er
sál þín farin á næsta tilverustig
og ég veit að þú tekur vel á móti
mér þegar minn tími kemur.
Sendi fjölskyldu og ástvinum
Elíasar mínar innilegustu samúð-
arkveðjur og megi guð styrkja
ykkur á þessum erfiðu tímum.
Elín.
Ég kynntist Elíasi fyrst þegar
hann var bara lítill strákur, en
þessi litli strákur var þá þegar
með alla taktana sem einkenndu
hann æ síðan. Hann var eljusam-
ur dugnaðarforkur og forvitinn
um alla hluti, hreinskiptinn með
hjarta úr gulli og óbilandi trú á
eigin krafta. Hann var náttúrlega
þá þegar kominn með tjúnaða
skellinöðru, sem hann þrautpíndi
upp um fjöll og firnindi. Aldrei
hræddur við nokkurn skapaðan
hlut og alltaf til í að ögra forsjón-
inni og fara aðeins lengra, aðeins
hærra.
Bara nokkrum dögum áður en
ég frétti af sviplegu andláti Elías-
ar, þá var ég að laga til í gömlu
dóti og rakst á myndir, sem hann
hafði tekið af okkur þegar hann
heimsótti mig í Kaupmannahöfn
fyrir löngu síðan. Það slær mig
hvað hann er glaður og eftirvænt-
ingarfullur á myndunum. Hann
var þá um tvítugt og á leið til Taí-
lands, þar sem hann ætlaði að
ferðast um landið þvert og endi-
langt á vélhjóli einn síns liðs.
Ertu ekki hræddur um að verða
rændur og drepinn, spurði ég.
Hann sá ekki beinlínis ástæðu til
þess.
Elías menntaði sig til að geta
hjálpað öðrum. Hann var með
þetta stóra beljandi hjarta og
þegar maður hitti hann þá var
hann ávallt með mikið umleikis
og í mörgu að vasast en hann var
í rauninni alltaf að gera eitthvað
fyrir aðra. Hann hjálpaði mörg-
um, ekki síst þeim sem áttu við
geðrænan vanda að etja, og sem
hann (með eigin reynslu í far-
teskinu) sérhæfði sig í að geta lið-
sinnt.
Ég er þakklátur fyrir að hafa
fengið að þekkja Elías og syrgi
góðan vin.
Innilegar samúðarkveður til
allra aðstandenda.
Páll Sólnes.
Það var okkur félögunum mikil
harmafregn að heyra af andláti
okkar góða vinar, Elíasar Jóns
Sveinssonar. Við höfum hver um
sig hugsað mikið og rifjað upp
ómetanlegar samverustundir við
Ella í gegnum árin. Við erum
sammála um að samveran við
hann hafi auðgað líf okkar og við
áttum ótrúlega margar skemmti-
legar og uppbyggilegar stundir
saman. Elli var alltaf hrókur alls
fagnaðar og við höfum allir, hver
á sinn hátt, notið vináttu hans,
leiðsagnar og stuðnings í gegnum
árin.
Elías var oft kallaður Elli æsti
eða Elli eldmóður í gríni. Hann
gat verið ör þegar hann fjallaði
um mál sem stóðu hjarta hans
nærri og eldmóðurinn skein oft í
gegn. Sami kraftur einkenndi
hjólamennskuna (mótorhjólin).
Þegar hann tók þrumuhestinn,
eins og hann kallaði mótorhjólið,
til kostanna voru fáir sem stóðu
honum á sporði.
Elli hélt oft utan um mótor-
hjólaferðirnar, skipulagði frá a-ö
og leiddi hópinn. Hann var ein-
staklega ratvís og minnugur með
afbrigðum. Oft var stoppað og við
fengum litla fyrirlestra um fugla-
líf, náttúrufyrirbrigði, jarðsögu,
örnefni og ýmislegt annað sem
Elli vildi deila með okkur úr sín-
um óþrjótandi viskubrunni. Ekki
voru Þolhjólamenn alltaf mót-
tækilegir fyrir fyrirlestrunum og
vildu halda áfram að hjóla, en
mikið þykir okkur vænt um
minninguna um þessar stundir,
nú þegar við erum eldri og hugs-
um orðið frekar um að njóta en
þjóta.
Flestir kynntumst við Ella
annað hvort í 12 spora samtökum
sem við undirritaðir erum allir
meðlimir í, eða í gegnum sameig-
inlegan áhuga á mótorhjólum.
Saman mynduðum við, ásamt
fleirum, félagsskapinn Þolhjóla-
menn sem hélt félagsskapnum
saman í mörg ár.
Oftar en ekki hafði Elli bakað
„endurobrauð“ sem hann hafði
verið að betrumbæta uppskrift-
ina að árum saman. Allir við-
staddir fengu að njóta brauðsins
góða. Ein af mörgum góðum
minningum er þegar við Þolhjóla-
menn fórum heim til Ella þar sem
hann var með sýnikennslu í
bakstri endurobrauðs.
Margir okkar hafa notið leið-
sagnar og fræðslu Ella varðandi
vinnu í 12 spora samtökunum
sem minnst var á hér að ofan. Þar
var Elli fremstur meðal jafningja
og frumkvöðull í þeirri 12 spora
vinnu sem við þekkjum í þeim
samtökum í dag. Þar vann hann
mikið og óeigingjarnt starf og
margir eiga honum þar mikið að
þakka. Innan þeirra samtaka
mun minningin um góðan dreng
lifa.
Elli var gríðarlega stoltur af
syni sínum, Sveini Elíasi, og hans
fjölskyldu. Hann talaði oft um
þau og var ákaflega duglegur við
að verja tíma með afabörnunum.
Þar hefur eflaust leiðbeinandinn,
fræðarinn og eldhuginn fengið að
njóta sín til fullnustu. Missir
þeirra er mikill.
Við vottum aðstandendum
Ella okkar dýpstu samúð. Megi
Guð, samkvæmt skilningi hvers
og eins þeirra á honum, styðja
þau í sorginni.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
F.h. Þolhjólamanna,
Sveinn Þór Hallgrímsson,
Þórarinn Stefánsson,
Halldór Rúnar Magnússon,
Magnús Gíslason,
Ingi Þór Ólafsson,
Guðmundur Davíð
Gunnlaugsson,
Eggert Stefánsson,
Ásgeir Hrafnkelsson,
Kristján Stefánsson.
Það var aldrei lognmolla í
kringum Dóru, móðursystur
mína. Sjarmerandi og kímin og
svo auðvitað glæsileg í framkomu
og fasi.
Alltaf var tilhlökkun í loftinu
þegar hún kom í heimsókn með
fjölskyldu sinni vestan frá Kali-
forníu hingað til lands. Mér þóttu
þessir Ameríkufarar mjög spenn-
andi í barnæsku. Líklega eins og
frá annarri plánetu.
Hugur minn leitaði oft til Am-
eríku í æsku og á augabragði er ég
á mörkum fullorðinsára – 18 vetra
– kominn í ævintýraferð vestur
um haf til Palo Alto með ömmu
Guðrúnu. Þar tók við lærdómsrík
og þroskandi lífsreynsla þar sem
ég kynntist Dóru og sonum henn-
ar Gunnari og Leifi enn betur sem
Dóra Hjartar
Thordarson
✝
Dóra Hjartar
fæddist 30. maí
1937. Hún lést 2.
maí 2022. Minning-
arathöfn fór fram
24. ágúst 2022.
Þau leiðu mistök
voru gerð í ævi-
ágripi að Stefan
Thor var sagður
hafa gifst Yvonne
Marie, en þar átti
að standa Gunnar
Þór. Beðist er velvirðingar á
mistökunum.
fulltíða einstakling-
ur. Sumarið var tíð-
indamikið og m.a.
kvæntist Gunnar
með tilheyrandi
veisluhöldum. Við
Leifur áttum einnig
góðar stundir sam-
an. Einna eftir-
minnilegasta augna-
blikið okkar Leifs á
þessum tíma voru
Glerkóngulóartón-
leikarnir með David Bowie í San
Jose. Það var mikið sjónarspil
sviðsmyndar og tónlistar.
Stundirnar með Dóra frænku
voru mikilvægar í Ameríku og upp
frá þessari vestanför minni náðum
við ávallt vel saman. Hún var mér
mikil fyrirmynd þegar kom að
vinnusemi og hugmyndaauðgi.
Í síðustu heimsóknina til Kali-
forníu fór ég með fjölskyldu minni
um páskana 2016. Á þeirri stundu
var Dóra upp á sitt besta og við
nutum gestrisni hennar og sona
hennar. Ég heyrði oft frá henni
þegar hún og móðir mín spjölluðu
saman upp frá því. Smám saman
urðu símtölin færri en heilsu
hennar hrakaði á síðustu tveimur
árum. Ég veit að Dóra er farin á
betri stað þar sem hún verður án
vafa hrókur alls fagnaðar.
Hvíl í friði elsku frænka.
Magnús Árni Skúlason.
Innilegar þakkir fyrir samúð, vináttu og
hlýhug vegna andláts og útfarar elskulegrar
móður okkar, tengdamóður, ömmu og
langömmu,
ÓLAFAR HELGADÓTTUR,
ljósmóður og bónda,
frá Háteigi Vopnafirði,
sem lést á Landspítalanum 22. júlí. Útförin fór fram frá
Hofskirkju miðvikudaginn 17. ágúst.
Guðrún Ólafía Sigurðardóttir Benedikt Bragason
Helgi Sigurðsson Margrét Sigtryggsdóttir
Jónína Björg Sigurðardóttir Franco Stragiotti
ömmu- og langömmubörn
Þorsteinn eða
Steini mágur eins
og hann var alltaf
kallaður í fjölskyldu
okkar er síðasti
hlekkur sinnar kynslóðar í okkar
nánasta fjölskyldugarði sem
hverfur á braut á áttugasta og
sjötta aldursári. Steini kom inn í
fjölskylduna fyrir um sextíu og
fimm árum þegar hann og Erna
frænka, systir móður okkar,
felldu hugi saman. Steini var
sigldur maður og sigldi á milli
landa. Við systur nutum stundum
góðs af þeim fríðindum sem
fylgdu siglingunum því oft kom
hann með eitt og annað frá út-
löndum þegar hann heimsótti
Ernu frænku á Lindargötuna.
Síðar urðu fjölskylduböndin enn
nánari þegar þær systur, Erna
og móðir okkar, ásamt mökum og
okkur systrum fluttust á Akra-
nes. Keyptu þau sameiginlega
hús á Vitateig og þeir svilar,
Steini og faðir okkar, stofnuðu og
ráku blikksmiðju í kjallaranum.
Eigum við systur margar góðar
minningar frá þessum sambýlis-
Þorsteinn Viðar
Ragnarsson
✝
Þorsteinn Við-
ar Ragnarsson
fæddist 1. október
1936. Hann lést 27.
júlí 2022. Útför
hans fór fram 19.
ágúst 2022.
árum fjölskyldn-
anna og oft var glatt
á hjalla. Fjölskyld-
urnar stækkuðu og
tvíburarnir fæddust
og Erna og Steini
stofnuðu sína fjöl-
skyldu og börnin
komu eitt af öðru.
Fjölskyldubönd-
in voru alltaf sterk
og haldnar sameig-
inlegar hátíðir fyrr
á árum. Aðfangadagskvöld hjá
ömmu og afa, jóladagur heima
hjá okkur og gamlárskvöld hjá
Ernu og Steina. Þannig var það í
mörg ár og enginn sá viðburður
haldinn í fjölskyldunum að ekki
væru allir með. Oft var farið sam-
an í ferðir, langar og stuttar, og
áttum við systur því láni að fagna
í einu af þessum ferðum að heim-
sækja gömlu Höfðabrekku,
heimaslóðir Steina. Ófáar veiði-
ferðir fóru fjölskyldurnar saman
og tókum við bræður aðallega
þátt í þeim. Var Arnarvatnsheið-
in Steina alltaf mjög hjartfólgin.
Síðasta ferðalagið með Steina var
í Hlöðuvíkina á Hornströndum.
Þangað fórum við ásamt börnum
Steina og Reyni bróður hans.
Steini lék þar á als oddi í ósnort-
inni náttúru Hornstranda. Gam-
an er að geta þess að amma hans
Rebekka var fædd á Búðum í
Hlöðuvík eins og faðir okkar.
Steini var litrík persóna og
mikil félagsvera. Hann hafði
sterkar skoðanir og í minning-
unni var skipst hraustlega á
skoðunum á pólitískum málefn-
um enda tilheyrði fjölskyldan
nokkrum stjórnmálastefnum en
aldrei risti það djúpt og var alltaf
málefnalegt.
Steini var hrókur alls fagnaðar
og var mikill söngmaður og minn-
umst við allra ættarmótanna sem
haldin voru á Garðabrautinni og
allra annarra viðburða þar sem
fjölskyldan og vinir komu saman.
Það var mikið sungið og Steini
stjórnaði söng af mikilli innlifun
og gerði það vel og alltaf var allt-
af sungið Efst á Arnarvatnshæð-
um.
Minning Steina lifir.
Við systkinin vottum öllum
hans aðstandendum innilega
samúð.
Kolbrún, Elín
Hanna, Hafsteinn
og Hörður.
Þótt leiðir okkar Þorsteins
Ragnarssonar hafi ekki legið oft
saman á síðustu árum er minning
hans lifandi og skýr í huga mér
nú þegar hann er kvaddur hinstu
kveðju. Við vorum frændur, synir
Ragnars og Guðrúnar Þorsteins-
barna en foreldrar þeirra voru
Rebekka Bjarnadóttir og Þor-
steinn Mikael Ásgeirsson sem
fluttu frá Ísafirði til Reykjavíkur
um 1930 með fjölskyldu sinni en
þau áttu 10 börn er komust á
legg. Þorsteinn var tveimur árum
eldri en ég en við vorum nágrann-
ar í Vesturbæ Reykjavíkur. Ég
leit mjög upp til Þorsteins sem
var einstaklega hress strákur og
uppátækjasamur og sóttist ég
mjög eftir félagsskap hans.
Reynir bróðir hans var elstur
barna Ragnars og jafnaldri Hen-
rys Þórs heitins, bróður míns.
Systkinabræður foreldra okkar
voru þá ungir og einhleypir menn
og var oft mikið líf á heimilum
okkar er þeir sóttu okkur heim.
Mikil breyting varð hins vegar á
þegar Ragnar ákvað að hætta
sjómennsku, keypti jörðina
Höfðabrekku í Mýrdal og hóf þar
búskap. Var söknuður okkar mik-
ill yfir að missa að mestu sam-
band við góða vini og félaga.
Hér varð þó bót á að því er mig
varðaði er ég á tólfta ári réðst
sem snúningadrengur í Kerling-
ardal, sem er næsti bær við
Höfðabrekku. Á þessum tíma
stóð bærinn uppi á fjallinu með
útsýni yfir Mýrdalssand og Hjör-
leifshöfða. Ég fékk nú tækifæri
til að endurnýja kynnin við fjöl-
skylduna en auk Þorsteins og
Reynis áttu Ragnar og Guðrún
Gísladóttir fjórar dætur og einn-
ig voru þar oft börn úr Reykjavík
í sumardvöl. Var þarna svo sann-
arlega mikið líf og fjör og allir
sem vettlingi gátu valdið tóku
virkan þátt í búskapnum. Ragnar
gegndi lengi vel ýmsum öðrum
störfum en búskapnum og vissi
ég að þeir Reynir og Þorsteinn
veittu foreldrum sínum mikla að-
stoð en einnig tóku dæturnar
drjúgan þátt í bústörfunum.
Ragnar var m.a. lengi formaður
björgunarsveitarinnar Víkverja
og held ég að Reynir hafi tekið
við því hlutverki af honum. Þessi
björgunarsveit var þó nokkuð oft
kölluð út vegna skipstranda sem
voru tíð á strandlengjunni undan
hinum víðáttumiklu söndum á
þessu svæði. Voru þar oft unnin
björgunarafrek og var Ragnar
heiðraður fyrir störf sín á þessum
vettvangi.
Á unglingsárum kom Þor-
steinn oft til Reykjavíkur og
stundaði meðal annars nám og
bjó hann þá hjá móðursystur
sinni. Urðu jafnan fagnaðarfund-
ir hjá okkur þegar við hittumst
og minntumst fyrri kynna. Eink-
um man ég eftir útilegu um páska
sem ég og Henry Þór fórum með
Þorsteini í jaðri Heiðmerkur rétt
utan við Reykjavík. Síðast en
ekki síst vil ég geta þess að í byrj-
un 8. áratugarins gerðumst við
pólitískir baráttufélagar með því
að leiða framboð Samtaka frjáls-
lyndra og vinstri manna á Vest-
urlandi og reyna að bjarga þeim
flokki eftir að hann hafði, á frekar
leiðinlegan hátt, valdið falli rík-
isstjórnar Ólafs Jóhannessonar
sem þess vegna gat ekki lokið
kjörtímabili sínu. Þarna naut ég í
ríkum mæli dugnaðar og dreng-
lyndis Þorsteins.
Þorsteinn var mér mikilvægur
frændi og vinur. Ég veit að sökn-
uður hans nánustu aðstandenda
er mikill og votta ég þeim inni-
lega samúð.
Haraldur Henrysson.
Nú eru rétt um 50 ár síðan við
Ragna fluttum á Akranes, við
fengum leigða íbúð á Höfðabraut
16 á 4. hæð við hliðina á Þorsteini
og Ernu, þau kynni voru mjög
góð og entust út ævina. Með því
fyrsta sem við Þorsteinn
ákváðum var að kaupa bát sem
við gerðum út á grásleppu í nokk-
ur ár. Einnig byggðum við sitt
íbúðarhúsið hvor á Garðabraut-
inni þar sem við áttum heima
meirihlutann af ævinni. Margt
tókum við okkur fyrir hendur og
mikið var ferðast, bæði utan- og
innanlands.
Fljótlega var stofnaður ferða-
hópur sem í voru sex hjón, sem
komu saman einu sinni á vetri í
mat og á borðum voru sviðalappir
sem snæddar voru af mikilli
ánægju og alltaf voru skemmtileg
skemmtiatriði. Farin var ein ferð
á sumrin eitthvað út á land sam-
an. Við þennan hóp festist nafnið
Lapparnir eða Lappahópurinn.
Nú erum við bara sex eftir í
hópnum og söknum okkar horfnu
félaga.
Við Steini höfum átt margar
góðar stundir saman, bæði á sjó
og landi, margar ferðir voru farn-
ar til silungsveiða inn á Arnar-
vatnsheiði, og í lax, aðallega í
Flekkudalsá, með fjölskyldurnar
okkar og þar var oft glatt á hjalla.
Ekki má gleyma rjúpna- og
gæsaferðum sem voru fastur lið-
ur á hausti og vetri.
Nú kveð ég Steina vin minn í
hinsta sinn og þakka fyrir allar
góðu stundirnar sem við höfum
átt með okkar góðu fjölskyldum.
Einnig fá börnin ykkar Ernu:
Kristín, Björk, Elín, Lilja og Elí-
as, og þeirra fjölskyldur, innileg-
ar samúðarkveðjur frá mér og
minni fjölskyldu.
Stefán Skagfjörð
Óskarsson.