Morgunblaðið - 25.08.2022, Side 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 25. ÁGÚST 2022
✝
Ólöf Birna
Björnsdóttir
fæddist á Auðkúlu í
Húnavatnssýslu 2.
apríl 1934. Hún lést
á Droplaugarstöðum
14. ágúst 2022 eftir
skamma dvöl þar.
Foreldrar hennar
voru Björn Stefáns-
son prófastur, f. 13.
mars 1881, d. 10.
nóvember 1958, og
Valgerður Jóhannsdóttir, f. 26.
apríl 1902, d. 29. mars 1980.
Eiginmaður Ólafar er Jón
Ólafsson hæstaréttarlögmaður,
f. 19. september 1932. Foreldrar
hans voru Ólafur H. Jónsson
cand. juris og forstjóri, f. 25.
janúar 1905, d. 8. október 1973,
og Sigþrúður Guðjónsdóttir, f.
15. desember 1908, d. 10. nóv-
ember 1984.
barnabarnabörnin eru fimm.
Ólöf sinnti ýmsum störfum
um ævina, starfaði hún m.a. hjá
Sparisjóði Reykjavíkur og sem
læknaritari á Landspítala í Há-
túni til ársins 1990. Eftir að Ólöf
hætti störfum sem ritari sinnti
hún heimilinu og barnabörnum
ásamt því að aðstoða eiginmann
sinn við ritarastörf á lögfræði-
stofu hans.
Segja má að helsta áhugamál
Ólafar hafi verið fjölskyldan,
sem hún lifði fyrir. Auk þess
voru Ólöf og Jón dugleg að
stunda útivist og sameiginlegt
áhugamál þeirra voru göngur,
bæði innan- og utanlands. Þá
nutu þau þeirrar gæfu að
ferðast saman um allan heim og
fóru m.a. umhverfis hnöttinn.
Útför Ólafar fer fram frá
Neskirkju í dag, 25. ágúst 2022,
klukkan 15.
Ólöf ólst upp á
Auðkúlu til 13 ára
aldurs en fluttist þá
til Akureyrar og
lauk stúdentsprófi
frá Menntaskólan-
um á Akureyri 1953.
Ólöf og Jón
kynntust sumarið
1954 og giftu sig 8.
júní 1957. Þau hófu
búskap í Reykjavík
og þar af bjuggu
þau lengst á Hávallagötu 32, eða
í 52 ár.
Börn þeirra eru: 1) Valgerð-
ur, f. 31. mars 1957, ritari. 2)
Sigþrúður Inga, f. 23. janúar
1963, sjúkraþjálfari, maki
Sverrir Hákonarson verkfræð-
ingur. 3) Ólafur Helgi, f. 27. júní
1967, verkfræðingur, maki Es-
telle Toutain kennari. Barna-
börnin eru níu talsins og
Elsku mamma. Nú er komið að
kveðjustund. Ég get þakkað for-
sjóninni fyrir hversu óendanlega
heppinn ég var að fá bestu
mömmu í heimi. Bæði faðir og afi
mömmu voru prestar og sennilega
hlaut hún kristilegt uppeldi í
æsku. Í æskuminningunni var
móðir mín bæði réttilega ströng
en einstaklega góðhjörtuð. Hún
var næm á tilfinningar annarra og
kunni að umgangast fólk þannig
að því liði vel. Ætíð létt í skapi og
glaðvær og augljóst var öllum að
velferð hennar nánustu var henni
allt. Mamma brúaði bilið frá fæð-
ingarorlofi til leikskóla fyrir flest-
öll barnabörnin og nutu þau góðs
af endalausri ástúð og umhyggju
hennar.
Mamma var hógvær og lítillát.
Óeigingjörn var hún líka. Á síð-
ustu árum vildi hún aldrei kvarta
eða nokkuð ræða sín mál þegar
ellin færðist yfir.
Mamma var víðlesin og hafði
margt fyrir stafni. Eitt af hennar
áhugamálum var matseld og gat
hún eldað gamaldags íslenskan
heimilismat sem og framandi rétti
sem hún kynntist á ferðalögum er-
lendis. Annað áhugamál voru
hannyrðir og prjónaði hún glæsi-
legar lopapeysur á flest barna-
börnin. Hún viðurkenndi sjálf að
hún væri ekki mikil íþróttamann-
eskja en þó stundaði hún göngu-
skíði á veturna og fjallgöngur á
sumrin. Meðan heilsan leyfði fór
hún á hverjum morgni í Vestur-
bæjarlaugina og synti.
Þegar eftirlaunaaldurinn nálg-
aðist fóru foreldrar mínir að
ferðast til fjarlægra landa. Þau
fóru meira að segja í hnattferð
einu sinni. Alltaf hafði mamma þó
þá fyrirhyggju að fylla frystinn af
mat til 2-3 vikna fyrir mig, síðasta
barnið á heimilinu.
Mamma var skyldurækin og tók
ekki annað í mál en að halda tvö
fjölmenn jólaboð á hverju ári fyrir
móður- og föðurættina. Við systk-
inin skildum aldrei hvernig hún
gat tekið svona vel á móti fleiri tug-
um gesta af stöku æðruleysi.
Franskir tengdaforeldrar mín-
ir komu oft hingað til lands. Eðli-
lega voru þeir í fyrstu efins um Ís-
land og menningarmuninn á lífinu
hér og í París. Móðir mín tók þeim
með innilegri gestrisni og brá fyr-
ir sig menntaskólafrönskunni með
óvæntum glæsibrag. Myndaðist
góð vinátta milli mæðranna.
Tengdamóðir mín sagði oft að
betri tengdamóður hefði dóttir
hennar ekki getað fengið. Freist-
andi væri að bæta við ummælum
um tengdasoninn en því er sleppt
hér.
Vor ævi stuttrar stundar
er stefnd til Drottins fundar,
að heyra lífs og liðins dóm.
(Einar Benediktsson)
Móðir mín er nú farin á fund
æðri máttarvalda. Hún var umvaf-
in nánustu fjölskyldu þegar kallið
kom, lágt og í friðsemd. Missirinn
er sár en mamma skilur eftir sig
ógrynni góðra minninga sem við
hin munum búa að um alla tíð.
Ólafur Helgi Jónsson.
Með þakklæti í hjarta langar
mig að minnast Ólafar Björns-
dóttur tengdamóður minnar.
Margar góðar minningar koma
upp í hugann þegar ég hugsa til
baka þau tæpu 40 ár sem við höf-
um þekkst. Alltaf gat ég leitað til
hennar með flík sem þarfnaðist
viðgerðar og hún lagað með sinni
einstöku útsjónarsemi.
Mikill listakokkur var hún og
mörgum matartegundum sem nú
þykja sjálfsagðar kynntist ég
fyrst hjá henni. Þetta voru fram-
andi réttir og krydd sem hún
kynntist á ferðalögum þeirra Jóns
um heiminn. Ekki þarf að nefna
öll jólaboðin sem hún hélt fyrir
stórfjölskylduna í áratugi og lét
líta út eins og það væri ekkert mál.
Við höfum misst mikið við frá-
fall hennar. Ekki síst börnin mín,
því hún á stóran þátt í uppeldi
þeirra. Nú hefur hún fengið hvíld-
ina sem hún þráði síðustu mánuði.
Minningin um hana verður
ávallt lifandi.
Sverrir Hákonarson.
Elsku amma mín hefur alltaf
verið stoð mín og stytta og í raun
minn besti vinur og stuðnings-
maður. Á Hávallagötuna gat ég
alltaf leitað, hvernig sem á stóð,
við yndislegar móttökur. Enda
leið mér, og líður í raun hvergi
betur en á Hávallagötunni. Þar
tók amma alltaf á móti manni með
hlýju og vissi alltaf nákvæmlega
hvað væri á döfinni og hvað væri
að frétta. Það var eins með hana
ömmu og það er með afa minn, að
þegar við spjölluðum um daginn
og veginn leið mér eins og ég væri
hreinlega að tala við bestu vin-
konu mína, á sama aldri. Og þó
það hafi farið að halla undan fæti
síðustu ár þá var húmorinn aldrei
langt undan. „Ég er víst að verða
gömul,“ sagði amma í fyrsta sinn
sem ég heimsótti hana á Drop-
laugarstaði, þá 88 ára. Hún fékk
reglulega hlátursköst en átti það
líka til að tilkynna fólki það áður
en það átti sér stað. „Nei, nú fæ ég
hláturskast!“ sagði amma oft áður
en hún skellti upp úr.
Hún var tímalaus klassík og
þess ber merki á gömlum mynd-
um. Við hlið fjölskyldumeðlima í
úreltum flíkum er amma alltaf
eins og klippt úr nýjasta tísku-
tímariti. Það var ekki aðeins í tísk-
unni sem amma var á undan sinni
samtíð. Við amma fórum oft sam-
an á hinsegin daga og hún
hneykslaðist á fegurðarsam-
keppnum löngu áður en það varð
sjálfsagt.
Hún var líka eldklár. Þegar ég
var að uppgötva pólitík og aðrar
lífsskoðanir í menntaskóla fór ég
oft á Hávallagötuna til að reyna á,
að ég hélt, skotheldar skoðanir.
Amma hafði mikið dálæti á því að
rökræða og sneri öllu á hvolf í
hvert sinn sem ég mætti til henn-
ar. Mig grunaði oft að hún hefði
tekið gagnstæðan pól í hæðina,
bara til að svekkja mig aðeins.
Þannig fékk hún mig alltaf til þess
að hugsa um lífið og tilveruna,
milli þess sem við gátum hlegið og
gantast hvort í öðru. Amma út-
skrifaðist sem semídúx úr MA
árið 1954 en ég frétti það ekki fyrr
en fyrir um ári og ekki frá ömmu.
Það kom svo sem ekki á óvart þar
sem hún var ofboðslega hógvær
með allt sem hún gerði svo meist-
aralega. Hún hafði svo marga
mannkosti sem ég vil tileinka mér
og ég er heppinn að hafa verið
skírður í höfuðið á henni.
Eldamennskan hennar ömmu
er síðan kapítuli út af fyrir sig og
það vita allir sem hafa fengið mat-
arboð frá ömmu. Ég minnist þess
að hafa farið á Michelin-veitinga-
stað í London fyrir nokkrum árum
og þegar ég þurfti að lýsa matnum
fyrir fjölskyldunni og fleirum,
þegar heim var komið gat ég bara
lýst því þannig að það hefði verið
eins og að amma hefði eldað mat-
inn.
Það er þetta meistaralega
handbragð, sem allir sem elska
matargerð eltast við, sem amma
virtist ekki komast hjá því að ná
inn í allt sem hún eldaði. Einföld-
ustu réttir eins og fiskibollur eða
fiskigratín urðu að Michelin-rétt-
um í eldhúsinu á Hávallagötu.
Kjötkássa, kjötsúpa, spagettí bol-
ognese varð að einhverju sem ég
botnaði ekkert í hvernig væri
hægt að gera svo gott. En ef mað-
ur minntist á það við hana fussaði
hún og sveiaði, enda hafði hún svo
lítið fyrir þessu.
Elsku amma, takk fyrir allt.
Allar stundirnar sem við áttum
saman, takk fyrir alla umhyggj-
una og ástina.
Ólafur Björn Sverrisson.
Elsku hjartans amma mín.
Á þessum erfiðu tímamótum er
þakklæti mér efst í huga. Þakk-
læti fyrir að hafa fengið að eyða
tæpum 32 árum með þér. Þakk-
læti fyrir að hafa verið svona náin
þér og eiga ógrynni yndislegra
minninga með þér og afa. Mér
þykir líka óskaplega vænt um hve
mikinn tíma þú gast eytt með
Hildi og Sverri. Ég mun passa að
þau gleymi þér aldrei.
Fjölskyldan og fólkið þitt var
þér alla tíð það allra mikilvægasta.
Þú gerðir allt fyrir okkur og dekr-
aðir okkur barnabörnin eflaust
meira en góðu hófi gegnir. Í því
samhengi má ég til með að minn-
ast á allar Londonferðirnar sem
þið afi fóruð í. Þú komst alltaf
heim með troðfullar ferðatöskur
af fötum og varningi sem gat tekið
ansi langan tíma að útdeila til okk-
ar í stofunni á Hávallagötu, slíkt
var magnið. Alltaf hittir þú nagl-
ann á höfuðið varðandi tísku og
fatastærðir.
Ást þín og umhyggja var tak-
markalaus. Minningarnar eru
óteljandi en upp úr standa öll þau
fjölmörgu skipti sem ég gisti á
Hávallagötunni, þá sérstaklega
með Ólöfu frænku. Við Ólöf gátum
nú brallað ýmislegt, sem betur er
látið ósagt hér, en alltaf hafðir þú
sömu þolinmæðina fyrir vitleys-
unni í okkur. Það var líka alltaf
jafnmikið tilhökkunarefni að fara í
leikhús með ykkur afa, fara út að
borða (oftar en ekki á Ruby Tues-
day) og kaupa svo bragðaref í eft-
irrétt á Ingólfstorgi, sem við vor-
um samt of södd til að geta
borðað. Toppnum í dekrinu var ef-
laust náð þegar þið afi buðuð okk-
ur Ólöfu til London þar sem við
fengum að vera algjörar prins-
essur í nokkra daga. Við fórum
saman til útlanda í nokkur skipti
til viðbótar, síðast á áttræðis-
afmæli afa til Glasgow. Allar ferð-
irnar fullar af dásamlegum minn-
ingum.
Þú ert mín helsta fyrirmynd
amma og verður áfram alla ævi.
Þú varst mikill femínisti og
kjarnakona, langt á undan þinni
samtíð með svo margt. Þú varst
einnig jafnréttissinni og mjög um-
burðarlynd. Ég á t.d. nokkrar
minningar af okkur saman á
Gleðigöngunni og sú hátíð á alltaf
eftir að minna mig á þig. Þar að
auki varstu eldklár, einstaklega
vel lesin og búin að ferðast bók-
staflega út um allan heim. Mér
fannst þú allt geta og vita, enda
hvatti ég þig heillengi til að skrá
þig í sjónvarpsþáttinn „Viltu
vinna milljón?“ á sínum tíma, ein-
faldlega vegna þess að þú gast
alltaf svarað öllum spurningunum.
Af einhverjum óskiljanlegum
ástæðum léstu aldrei verða af því.
Þú varst mjög skoðanaföst og
stundum gat verið óþolandi að
tuða við þig ef við vorum ekki
sammála.
Þú varst algjörlega einstök,
elsku amma. Þú varst mér mjög
góð vinkona og hefur gefið mér
svo mikið. Miklu meira en þú gæt-
ir ímyndað þér. Ég veit að það eru
forréttindi að Hildur og Sverrir
gátu kynnst þér eins vel og raunin
varð. Þið Sverrir áttuð einstakt
samband og eitt af því síðasta sem
þú sagðir, áður en þú fórst frá
okkur, var hvað hann Sverrir væri
skemmtilegur strákur. Ég er svo
glöð og þakklát fyrir að hafa kom-
ið til Íslands í lok júlí til að hitta
þig. Þar gat ég kvatt þig og átt
nokkrar ómetanlegar stundir með
þér; þú brostir þínu hlýja brosi,
við spjölluðum og þú gast meira að
segja fíflast aðeins með Hildi og
Sverri.
Elsku amma mín, ég elska þig
svo heitt og innilega og þú munt
alltaf eiga risastóran sess í hjarta
mínu. Það er erfitt að kveðja en ég
veit að þú ert nú komin á betri
stað þar sem þér líður betur.
Meira á www.mbl.is/andlat
Þín ávallt,
Unnur Sverrisdóttir.
Elsku amma mín, það er svo
sárt að kveðja þig. Þú áttir svo
stóran þátt í lífi mínu og þú varst
mér svo dýrmæt. Takk fyrir allt
sem þú hefur gert fyrir mig og
mína. Missirinn er sár en minn-
ingarnar munu lifa áfram með
mér.
Mér þykir svo vænt um þig,
elsku amma mín.
Þú varst okkur amma svo undurgóð
og eftirlést okkur dýran sjóð,
með bænum og blessun þinni.
Í barnsins hjarta var sæði sáð,
er síðan blómgast af Drottins náð,
sá ávöxtur geymist inni.
Við allt viljum þakka amma mín,
indælu og blíðu faðmlög þín,
þú vafðir oss vina armi.
Hjá vanga þínum var frið að fá
þá féllu tárin af votri brá,
við brostum hjá þínum barmi.
Við kveðjum þig elsku amma mín,
í upphæðum blessuð sólin skín,
þar englar þér vaka yfir.
Með kærleika ert þú kvödd í dag,
því komið er undir sólarlag,
en minningaljós þitt lifir.
Leiddu svo ömmu góði guð
í gleðinnar sælu lífsfögnuð,
við minningu munum geyma.
Sofðu svo amma sætt og rótt,
við segjum af hjarta góða nótt.
Það harma þig allir heima.
(Halldór Jónsson frá Gili)
Þín
Ólöf Brynjólfsdóttir.
Ólöf Birna Björnsdóttir
Elsku amma
Dagný.
Það er erfitt að
hugsa til þess að fá
aldrei aftur að tala við þig, eiga
spjall um lífið, tilveruna og veðrið,
hjálpa þér með tölvuna og símann
eða bara sitja og horfa á sjónvarp-
ið með þér.
Við hugsum til þín og erum
þakklátir fyrir allar þær fallegu
stundir sem við áttum saman.
Hvort sem það voru heimsóknir
þínar til Sviss, þar sem þú naust
þess að vera í sólinni, öll þau skipti
sem þú bauðst okkur í graut og
vöfflur eða lékst stórleik í mynd-
böndum fyrir grínþætti í MA. Þú
varst alltaf til í að brasa eitthvað
með okkur.
Það sem einkenndi þig er hvað
þú varst hlý, skemmtileg, góð-
hjörtuð, tilbúin að hlusta, forvitin,
jákvæð, opin fyrir nýjungum og
einstaklega góð vinkona.
Þú varst ótrúlega mannglögg.
Þegar við komum með vini í heim-
sókn, þá ævinlega þekktir þú þá
frá því er þú vigtaðir þá í ung-
barnaeftirlitinu, 20 árum áður.
Á meðan Jökull og Aðalsteinn
voru í menntaskólanum var hefð að
mæta í ömmugraut á laugardögum.
Það var kærkomin samverustund
og aldrei náðist að klára botnlausan
grautarpottinn. Að koma úr mat-
salnum á vistinni yfir í hlýju stofuna
þína, var eins og að skipta úr kalda
yfir í heita pottinn í sundi. Hjá þér
Dagný
Sigurgeirsdóttir
✝
Dagný Sig-
urgeirsdóttir
fæddist 23. maí
1935. Hún lést 13.
ágúst 2022. Útför
hennar fór fram
24. ágúst 2022.
gátum við slakað á og
okkur leið eins og vær-
um komnir heim. Heim-
ili þitt stóð okkur alltaf
opið og vorum við vel-
komnir, sama hvað og
hvenær, meira að segja
þegar þú varst ekki
heima.
Góð minning sem
lýsir vel hvað þú varst
góð við alla er þegar þú
tókst gullfiskinn hans Aðalsteins í
fóstur þegar hann fór til Sviss. Þér
þótti vænt um hann og bauðst til
að taka hann að þér, honum til
mikillar lukku. Þú kallaðir hann
Anton og hugsaðir vel um hann í
mörg ár. Þegar hann lést úr elli,
kom aldrei til greina að henda eða
sturta honum niður í klósettið. Í
okkar næstu heimsókn, sáum við
svo Anton, vandlega þurrkaðan og
pakkaðan inn í bréf á ofninum.
Minning Sölva sýnir hvað þú
varst alltaf bjartsýn. Á köldu vetr-
arkvöldi, baðst þú hann að “sópa
aðeins snjóinn af bílnum“ og réttir
honum lítinn bursta sem verkfæri.
Sölvi var klár í slaginn og fór út
með burstann góða í leit að bílnum.
Eftir nokkra leit fann hann loks
bílinn í snjóskafli á 2 metra dýpi.
Við tók klukkustundar púl með
snjóskóflu við að frelsa hann.
Þú auðgaðir líf okkar með gleði,
væntumþykju, endalausri já-
kvæðni og mjólkurgraut.
Takk fyrir allt amma Dagný.
Við söknum þín, minning þín lifir
með okkur.
Jökull, Aðalsteinn og Sölvi.
Við sjáum, að dýrð á djúpið slær
þó degi sé tekið að halla,
það er eins og festing færist nær
og faðmi jörðina alla.
Svo djúp er þögnin við þína sæng
að þar heyrast englar tala,
og einn þeirra blakar bleikum væng
svo brjóstið þitt fái svala.
Nú strýkur hann barm þinn blítt og hljótt
svo blakti síðasti loginn,
en svo kemur dagur og sumarnótt
og svanur á bláan voginn.
(Davíð Stefánsson)
Elsku Dagný okkar, ástkæra
systir og mágkona.
Við þökkum þér ljúfa samfylgd
á göngu lífsins, alla þá vináttu og
kærleika sem þú veittir okkur öll-
um.
Óskum þér góðrar ferðar í Sum-
arlandið, vitum að það verður vel
tekið á móti þér.
Friður Guðs þig blessi.
Sigurlína og Páll
(Sísí og Palli).
Elsku Dagný. Ég er í raun og
veru ekki ennþá búin að átta mig á
því að þú sért farin. Það er svo fá-
ránlegt til þess að hugsa að geta
ekki hringt í þig eða komið við í
Víðilundinum. Guð hvað ég á eftir
að sakna þessara stunda.
Fyrir 54 árum varstu viðstödd
fæðinguna mína og gegnum tíðina
fannst þér gaman að rifja þá stund
upp. Sérstaklega þegar þú hringd-
ir í pabba til að segja honum að lítil
dama væri komin í heiminn. Hann
trúði þér ekki í fyrstu verandi
heima með bræður mína þrjá,
sannfærður um að hann kynni
bara að búa til stráka. Allar götur
síðan hefur þú verið svo miklu
meira en bara móðursystir mín
heldur líka ásamt mömmu mín
helsta fyrirmynd.
Dagný, þú varst einstök kona
sem var auðvelt að líta upp til. Við-
horf þitt til lífsins var öðrum til eft-
irbreytni. Þú fékkst ótal erfið
verkefni í fangið en hélst ótrauð
áfram með lífsgleðina í farteskinu.
Þú varst svo góð, blíð og hlý og það
var alltaf stutt í brosið þitt fallega.
Þú hafðir einstaklega góða nær-
veru og við gátum talað um allt
milli himins og jarðar. Svo varstu
bara svo skemmtileg og mikill
húmoristi. Við áttum það sameig-
inlegt að geta gert grín að okkur
sjálfum og það var ósjaldan sem
við hlógum að vitleysunni hvor í
annarri. Best var samt að fá öll
góðu ráðin þín. Oft tengdust ráðin
starfi þínu sem hjúkrunarfræðing-
ur en líka bara alls konar öðrum
hlutum. Það var aðdáunarvert að
fylgjast með þér í starfi og þar
varstu svo sannarlega á réttri
hillu. Það var ótrúlegt hvað þú
mundir eftir börnunum sem þú
hafðir vigtað eins og þú sagðir allt-
af. Þannig varstu einmitt, umhug-
að um samferðafólk þitt og vildir
öllum vel. Þú sást alltaf það góða í
öllum og ég man aldrei eftir að
hafa séð þig skipta skapi.
Þið systkinin voruð samrýnd og
amma og afi í broddi fylkingar.
Það eru forréttindi að hafa fengið
að alast upp í þannig stórfjöl-
skyldu. Það hjálpuðust allir að og
það var mikill samgangur. Ef for-
eldrar mínir þurftu að bregða sér
af bæ vildi ég alltaf fá að vera hjá
þér. Árviss vikudvöl í Tjarnar-
gerði, jól og áramót, allar veislurn-
ar, ættarmótin og bara hversdags-
legu samverustundirnar er
ómetanlegt að eiga í minninga-
bankanum. Þessar stundir munu
ylja um ókomna tíð.
Börnin þín, tengdabörn, barna-
börn og barnabarnabörn voru þér
allt. Þú ljómaðir þegar þú talaðir
um þau og varst svo stolt af þeim.
Þér tókst svo vel að fylgjast með
stóra hópnum þínum sem var stað-
settur víðsvegar um heiminn. Þú
varst með allt á hreinu og varst svo
dugleg að notfæra þér tæknina.
Hugur minn er hjá þeim og minn-
ingin um dásamlegu þig mun lifa í
hjarta þeirra og okkar allra um
ókomna tíð.
Takk fyrir allt og allt.
Þín
Inga Huld.