Morgunblaðið - 07.11.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 7. NÓVEMBER 2022
skíðaferð til Liechtenstein, en sá
staður var í miklu uppáhaldi hjá
okkur. Veikindin höfðu tekið sig
upp um svipað leyti svo að það
var gott að hugsa um eitthvað
skemmtilegt, en sú ferð var aldr-
ei farin.
Ég er svo endalaust þakklát
að hafa fengið að umgangast þig
á þessum erfiðu þrem árum, sem
voru líka covid-ár, og það hjálp-
aði sko ekki til. En ég var mikið
heima vegna lokunar vinnunnar
og við áttum margar yndislegar
gæðastundir. Það er með ein-
dæmum hvernig þú tókst þetta
verkefni alveg eins og önnur og
leystir þær hindranir sem upp
komu, nema endirinn varð annar
en þú planaðir.
Elsku hjartans Munda mín, ég
á eftir að sakna þín óendanlega
mikið og ég hugsa endalaust
hvað lífið getur verið ósann-
gjarnt, ég vil bara segja takk
fyrir allt, allar frábæru minning-
arnar sem við eigum saman. Ég
veit þú ert komin með fullt af
nýjum verkefnum í sumarland-
inu góða og ég hlakka til að hitta
þig aftur.
Fjölskyldu og ættingjum
Mundu votta ég mína dýpstu
samúð og bið guð að styrkja þau
í sorginni.
Þín
Guðrún (Gunna).
Komið er að kveðjustund.
Munda var kraftmikil og fé-
lagslynd íþróttastelpa að norðan.
Hún hafði mikinn metnað í
sjúkraþjálfaranáminu sem lá vel
fyrir henni eftir ævintýradvöl í
Ölpunum við vinnu og skíða-
mennsku. Hún var skynsöm með
skoðanir á hlutunum en ávallt
var stutt í hlátur enda mikið grín
og gaman í samheldnum bekk.
Eftir útskrift tók við áratugur í
starfi á Reykjalundi þar sem
Munda naut sín í þverfaglegu
teymisstarfi enda fagkona fram í
fingurgóma. Styrkleikar hennar
voru margir; við stjórnun, grein-
ingu og meðferð flókinna tilfella
og hún sýndi skjólstæðingum
sínum viðmót sem einkenndist af
virðingu, samkennd, stuðningi
og hlýju. Hún var fljót að til-
einka sér tæknilegar nýjungar
og var öðrum til ráðgjafar. Sam-
hliða Reykjalundi og síðar Gáska
starfaði hún sem yfirsjúkraþjálf-
ari á HL-stöðinni. Var henni
annt um starfsemina og lagði sig
fram við uppbyggingu.
Munda starfaði fyrir Félag
sjúkraþjálfara þar sem fag-
mennska og réttindamál voru
henni hugleikin. Leiðtogahæfi-
leikar komu einnig fram við
nefndarstörf í blak- og skíða-
hreyfingunni. Hún vann frábært
starf sem sjúkraþjálfari á vegum
ÍSÍ, BLÍ, SKÍ og Aftureldingar
á alþjóðlegum mótum. Hún gaf
mikið af sér til þess íþróttafólks
sem hún sinnti, var næm á líðan
og getu og greip inn í aðstæður
er þurfti.
Eldmóður fyrir faginu og
íþróttir leiddu okkur saman. Við
styrktum hvora aðra í starfi og
leik, ræddum endalaust um
hvernig ætti að breyta til batn-
aðar í heilbrigðis-, mennta- og
íþróttamálum. Við áttum
skemmtilegar stundir með
bekkjarfélögum, saumó, lundín-
um og dætrum Dóra þar sem
mikið var talað, gantast, dansað
og hlegið á ferðalögum hérlendis
og erlendis.
Þrátt fyrir langvinn veikindi
fylgdist Munda vel með sínu
fólki, var hreinskilin og var gott
að leita ráða hjá henni við
ákvarðanir. Fyrir það verð ég
ævinlega þakklát. Henni var um-
hugað um fólk, var yfirveguð,
þolinmóð og hafði gott keppn-
isskap. Þessa eiginleika nýtti
hún vel ekki síst í veikindum sín-
um og á tímabilum krefjandi
meðferða. Baráttuþrek og and-
legur styrkur keppniskonunnar
virtust óendanleg þrátt fyrir
sveiflur í sjúkdómnum. Húmor-
inn var aldrei fjarri og notaður
til að rífa upp andann, ná fram
brosi á vör og gleði í hjarta er á
reyndi. Hún háði hetjulega bar-
áttu við illvígan sjúkdóm og var
það aðdáunarvert hve hún var
dugleg að upplýsa aðstandendur
á uppbyggjandi hátt um stöðu
mála, hvað hún væri að ganga í
gegnum þar sem hún hvatti okk-
ur hin enn meira til dáða við að
njóta líðandi stundar. Munda
hafði raunhæfar væntingar, tók
hvatningu vel og var mjög þakk-
lát þeim sem veittu henni stuðn-
ing.
Munda hafði miklu að miðla,
elskaði náttúruna, hreyfingu og
útivist. Hún hvatti okkur fjöl-
skylduna til skíðamennsku í Ölp-
unum og skipulagði í fyrra eft-
irminnilega ferð á sínar slóðir og
mun andi hennar ríkja yfir í
þeirri næstu.
Hvíldu í friði kæra vinkona og
takk fyrir dýrmætar stundir.
Fjölskyldu, vinum og öðrum
aðstandendum færi ég innilegar
samúðarkveðjur. Minningar um
einstaka, góða, duglega og
skemmtilega konu munu lifa í
hjarta okkar.
Hlín Bjarnadóttir.
Í dag kveðjum við kæra vin-
konu sem féll frá í blóma lífsins.
Munda var einstök kona, orku-
mikil, ákveðin og fylgin sér, afar
bóngóð og full af kærleika. Það
var alltaf gott að leita til hennar
hvort sem það tengdist vinnu eða
hverju því sem lífið hefur upp á
að bjóða. Munda af sinni alkunnu
snilld og röggsemi einhenti sér í
málin, leitaði lausna og fylgdi
þeim eftir.
Leiðir okkar lágu saman í
gegnum starf okkar á HL-stöð-
inni í Reykjavík fyrir rúmum 20
árum. Vinnudagarnir voru iðu-
lega langir og því dýrmætt að
hafa góða vinnufélaga. Með ár-
unum dýpkaði vináttan og kynn-
in urðu svo djúpstæð að orð voru
óþörf. Við vinnu okkar saman
var hugurinn samstilltur sem
gerði vinnuna ljúfa og áreynslu-
litla. Oft var kátt í höllinni, mikið
gantast og margt brallað.
Aðdáunarvert var að fylgjast
með æðruleysi Mundu og bar-
áttu í veikindum hennar. Þar
nýtti hún styrkleika sína til fulls
og lagði rækt við listagyðjuna.
Handverk hennar var einstak-
lega fallegt og vel unnið. Í veik-
indunum fann dugnaðarfork-
urinn Munda orku sinni farveg
ekki aðeins í handaverki heldur
einnig í alls konar skipulagningu
fyrir vini og vandamenn, fast-
eignakaupum og skemmtilegu
brasi eins og henni einni var lag-
ið.
Elsku Munda okkar, kærar
þakkir fyrir einstaka vináttu, þín
er sárt saknað.
Þínar vinkonur,
Birna Aubertsdóttir,
Kristín E.
Hólmgeirsdóttir.
Í dag kveðjum við elsku
Mundu okkar sem við minnumst
með ævarandi þakklæti og hlýju.
Það var í ársbyrjun 1994 sem
hópur 1. árs nema í sjúkraþjálf-
un kom saman á Vitastíg að und-
angenginni lærdómsönn fyrir
inntökupróf. Þar með var bekk-
urinn myndaður sem fylgdist að
næstu fjögur ár í námsbrautinni
og sterk vináttubönd mynduð-
ust. Fljótt stofnuðum við stelp-
urnar saumaklúbb og eins og
Mundu var einni lagið þá hélt
hún vel utan um sinn hóp þar
eins og alls staðar þar sem henn-
ar naut við. Hún var traust og
sönn í öllu sem hún gerði og bjó
yfir einstaklega fallegri sam-
kennd. Það var augljóst frá
fyrstu tíð hvað sjúkraþjálfara-
starfið átti vel við hana. Á henn-
ar starfsferli nutu skjólstæðing-
ar og samstarfsfólk dugnaðar
hennar, hlýlegs og einlægs við-
móts og ekki síst sterkrar rétt-
lætiskenndar. Hún vann ötullega
að því að efla fagstétt sína í
gegnum árin og við sem störf-
uðum með henni í stjórnum og
nefndarstörfum dáðumst að
dugnaði hennar og fórnfýsi.
Munda var líka mikill fjörkálfur
og smitaði lífsgleði sinni til okk-
ar, ekki síst þegar farið var í
göngur, útilegur, skíðaferðir og
sumarbústaðaferðir enda mikill
náttúruunnandi og náttúrubarn.
Þá var sungið, hlegið, dansað og
trallað eins og enginn væri
morgundagurinn. Það hefur tek-
ið á að fylgjast með svo kraft-
mikilli og lífsglaðri konu þurfa að
berjast við illvígan sjúkdóm og
horfa á eftir henni kveðja jarð-
lífið langt fyrir aldur fram. Við
biðjum almættið að vaka yfir
fjölskyldu elsku Mundu í sorg-
inni. Sá ótrúlegi styrkur og þol-
gæði sem hún sýndi síðustu árin
verður okkur ævinlega innblást-
ur og við munum varðveita allar
dýrmætu minningarnar sem við
eigum um einstaka vinkonu um
ókomna tíð. Elsku Munda, við
munum horfa til himins og
syngja Gullvagninn í minningu
þinni með gleði og þakklæti í
hjarta.
Bekkjarsystur úr sjúkraþjálf-
un,
Áslaug, Guðrún Þura,
Heiða, Herdís, Hlín,
Ingibjörg, Margrét, Sara,
Þórhalla og Þórhildur.
Við heilsumst og kveðjumst.
Kynnumst nýju fólki á lífsins
vegi. Sumu af þessu fólki finnur
maður strax að maður á samleið
með, líður vel í nálægð þess og
traust og dýrmæt vinátta mynd-
ast. Þannig var það þegar ég
kynntist Mundu minni á blak-
æfingu hjá Aftureldingu. Við
æfðum saman, kepptum saman,
fórum saman á blakmót, fórum
saman í skemmtiferð til Spánar,
horfðum saman á blak og áttum
saman góðar stundir.
Munda lét sig fólk varða og
var annt um fólkið í kringum sig.
Hún var úrræðagóð, eldklár,
harðdugleg og mikill fagmaður á
sínu sviði sem sjúkraþjálfari.
Henni var ekkert óviðkomandi
og maður kom aldrei að tómum
kofunum hjá henni. Enda var
það svo að ef eitthvað var óljóst
eða þarfnaðist útskýringa þá var
leitað til Mundu og hún leysti
fljótt og vel úr öllum vanda-
málum og kom með skýra sýn á
hlutina. Hún snerti við mörgum
og var vinmörg sem kom ber-
sýnilega í ljós í veikindum henn-
ar og nú eftir andlát hennar þeg-
ar horft er yfir þann fjölda sem
saknar og syrgir góða vinkonu.
Munda var mikill náttúruunn-
andi og íþróttakona og hugsaði
vel um fjölskyldu sína og ætt-
ingja. Hún vissi nákvæmlega
hvernig hún vildi hafa hlutina og
hafði einstakan drifkraft til þess
að koma sínum áætlunum í fram-
kvæmd. Baráttuþrekið í veikind-
unum var slíkt að einstakt var að
fylgjast með því hvernig hún
nálgaðist það erfiða verkefni sem
henni var falið.
Ég er þakklát fyrir vináttu
okkar og allar minningarnar og
er búin að velja mér stjörnu sem
mun alltaf minna mig á hana.
Fjölskyldunni votta ég samúð
mína.
Farðu í friði, elsku vinkona, og
við munum halda áfram að passa
upp á hvert annað.
Veldu stjörnu, fyrir ofan þig.
Eina stjörnu, til að minna mig.
Veldu stjörnu, það er nóg af þeim.
Aðeins ein, aðeins ein, mun þó fylgja
þér heim.
(Bragi Valdimar Skúlason)
Droplaug Nanna
Magnúsdóttir.
Við í Gáska vorum svo heppin
að fá Mundu til starfa hjá okkur
fyrir rúmum 14 árum þegar hana
langaði að breyta til í vinnu. Hún
small inn í hópinn okkar og varð
fljótlega leiðtogi í hópnum. Við-
skiptavinir hennar báru mikið
traust til og virðingu fyrir henni
og hennar störfum enda gerði
hún allt fyrir sitt fólk. Þetta fann
ég og heyrði þegar ég tók við
nokkrum af hennar viðskiptavin-
um eftir að hún veiktist. Hún bar
hag fyrirtækisins mjög fyrir
brjósti. Hún var límið í starfs-
stöðinni í Mjódd, vissi hvar allt
var, hvernig átti að gera hlutina
og lagði til breytingar á því sem
betur mátti fara. Mér leið eins og
hún væri eigandi í Gáska. Hún
var glaðvær, skemmtileg og dríf-
andi. Þannig var Munda. Hún
lagði hjarta sitt í allt sem hún
gerði. Hún var framúrskarandi
sjúkraþjálfari og samstarfskona
en fyrst og fremst yndisleg
manneskja og vinur. Munda var
sterk manneskja og sást það
ekki síst í baráttu hennar við
sjúkdóminn. Hún sendi reglu-
lega pistla til að halda okkur
upplýstum um ástandið en vegna
covid voru samskiptin í lág-
marki. Þar var ekkert nema
bjartsýni og barátta í kortunum
þó hún væri líka raunsæ. Hún
ætlaði ekki að gefast upp fyrr en
í fulla hnefana. Mundu verður
sárt saknað. Fjölskyldu og vin-
um vottum við innilega samúð.
Fyrir hönd Gáska,
Kristín Gísladóttir.
Kveðja frá FFHS
Munda er farin og eftir sitja
vinkonur uppfullar af söknuði í
sál og sinni. Fyrir þremur árum
fékk hún aftur það verkefni í
hendur að takast á við illvígan
sjúkdóm og lagði af stað þessa
grýttu slóð. Fjölmargir ákváðu
að fylgja henni og hjálpast að
með byrðarnar. Að lokum komst
hún ekki lengra í þessari torfæru
og lagði af stað inn í sumarland-
ið. Hún tókst á við þetta risa-
vaxna verkefni af æðruleysi, þol-
inmæði, þrautseigju, með slatta
af þrjósku og síðast en ekki síst
jákvæðni. Hún átti sér mottó:
„Einn daginn dey ég en alla hina
dagana ætla ég að lifa“. Hún átti
gæðastundir með sínum bestu
alveg fram í andlátið, slíkur var
styrkur hennar.
Vinskapur okkar við Mundu
tengist upphaflega í gegnum
vinnu og félagsstörf sjúkraþjálf-
ara. En árið 2014, þegar Munda
og þær sem þetta skrifa þurftu
allar að takast á við það verkefni
að vera stórnotendur heilbrigð-
iskerfisins um stund, og hreyfi-
getan datt niður fyrir velsæm-
ismörk, þá var ákveðið að takast
á við endurhæfinguna saman.
Fyrsta nafn félagsins var Félag
hægfara sjúkraþjálfara en
breyttist með vaxandi færni
hópsins í Félag fyrrverandi hæg-
fara sjúkraþjálfara (FFHS).
Munda átti nafnið og nafnið var
gott og því var ekki breytt þó
ferðahraðinn hefði aftur farið
niður á við síðastliðin þrjú ár í
takti við fleiri torfærur á leið
Mundu. Markmið félagsins var
alla tíð að „ganga á góða spá“ og
nota skyldi hreyfingu í heilnæmu
lofti og gefandi félagsskap sem
leið til betri heilsu og líðanar.
Munda dreif hópinn áfram með
jákvæðni, seiglu, þrjósku, skyn-
semi og léttleikandi kímni. Farn-
ar voru margar ferðir og nest-
ispásan með prímusi varð
ómissandi hluti af góðri göngu-
ferð. Þá voru málin krufin til
mergjar og Munda hafði næmni
til að sjá málefnin frá öðru sjón-
arhorni, var sérstaklega góður
hlustandi og átti oftast góð ráð
til að gefa. Þetta þriggja manna
bandalag fór víða og gleðin var
ómælanleg þegar allt gekk vel.
Það er ógleymanleg hamingju-
stundin við Grænavatn, þegar
Munda dró kampavín og glös á
fæti upp úr bakpokanum. Þegar
brekkan var brött var farið hæg-
ar, íhugað, staldrað við og tesopi
sötraður í takti við alvarleika líð-
andi stundar. Hraðinn skipti
ekki máli, heldur var það sam-
veran og útivistin sem skipti
máli. Síðasta ferð FFHS var til
Þingvalla um Uxahryggi og
Kaldadal núna í byrjun október.
Munda vildi sjá fjöll og það var í
samhljómi við lífsviðhorf hennar
að innsigla takmarkalausa vin-
áttu í faðmi íslenskrar náttúru.
Hún var alltaf að gefa af sér.
Hún prjónaði húfur og heklaði
smekki og laumaði að sínum.
Hún sparaði ekki hrósið og hún
hvatti okkur til að láta drauma
okkar rætast en sagði okkur líka
til syndanna ef við unnum of
mikið og gleymdum að gæta að
eigin velferð. Hún þakkaði fyrir
lífið. Núna þökkum við Mundu
fyrir samfylgdina og óskum
henni góðrar ferðar.
Auður Ólafsdóttir
Íris Marelsdóttir.
Kveðja frá HL-stöðinni, end-
urhæfingarstöð hjarta- og
lungnasjúklinga:
HL-stöðin varð þeirrar gæfu
aðnjótandi að njóta starfskrafta
Mundu til margra ára. Haustið
1999 réð Munda sig til starfa á
HL-stöðinni og starfaði þar óslit-
ið til loka árs 2019. Þrátt fyrir að
vera ung að aldri og tiltölulega
nýútskrifuð lét hún strax til sín
taka á stöðinni. Þannig var
Munda, kraftmikil, rösk, athugul
og útsjónarsöm. Í gegnum tíðina
gegndi hún ýmsum störfum inn-
an stöðvarinnar og síðastliðin ár
starfaði hún sem yfirsjúkraþjálf-
ari HL-stöðvarinnar og starfaði
sem slík á meðan heilsan leyfði.
Þrátt fyrir að vera hætt störfum
á stöðinni fylgdist Munda áfram
vel með starfinu og var ávallt
boðin og búin að aðstoða þegar
til hennar var leitað.
Starfsfólk og stjórn stöðvar-
innar vilja þakka Mundu fyrir
óeigingjarnt starf, tryggð og
hollustu við HL-stöðina.
Minningin um framúrskarandi
fagmann og samstarfsfélaga en
umfram allt góða og trygga vin-
konu lifir.
F.h. HL-stöðvarinnar,
Birna Aubertsdóttir,
Gunnar Guðmundsson,
Þórdís Jóna
Hrafnkelsdóttir.
Kveðja frá Blaksambandi Ís-
lands
Við kveðjum Mundínu Ásdísi
Kristinsdóttur í dag og kveðjum
hana alltof fljótt og hafa síðustu
dagar verið okkur í blakhreyf-
ingunni þungbærir. Munda var
sá aðili innan blakfjölskyldunnar
sem allir gátu leitað til sama í
hvaða liði þeir voru og ávallt
voru dyrnar opnar hvort sem að-
ilar þurftu á aðhlynningu að
halda vegna líkamlegra verkja
en ekki síður til að fá andlegan
stuðning. Munda var vinur í
sterkustu lýsingu þess orðs,
ávallt til staðar, tilbúin að hlusta,
hlúa að og styðja við einstakling-
inn og liðið. Munda var ekki bara
liðsmaður, hún var sú sem hélt
liðinu saman, barðist fyrir það og
leiðbeindi þegar á þurfti að
halda. Hennar verður sárt sakn-
að og missirinn er mikill.
Munda hafði sterkar skoðanir
á því sem viðkom blaki á Íslandi
og þá ekki síst á afreksstarfi
Blaksambandsins. Hún var í
landsliðsnefnd ásamt því að taka
sæti sem varamaður í stjórn
Blaksambands Íslands. Blak-
sambandið naut þess í ríkum
mæli að hafa Mundu sem fag-
aðila í kringum landsliðin og þar
barðist hún fyrir faglegu starfi,
bæði utan og innan vallar. Fag-
leg, heiðarleg, réttsýn og hrein-
skilin eru nokkur af þeim orðum
sem lýsa henni og hún var ávallt
tilbúin að leggja lið, aðstoða og
hjálpa.
Munda var baráttukona og
kom það ekki síst í ljós í þeim
veikindum sem að lokum drógu
úr henni þrek og þor. Með óbil-
andi hugrekki og elju ásamt
þeim lífskrafti sem einkenndi
hana tókst hún á við sitt stærsta
verkefni, skipulögð og tilbúin að
leggja sitt á vogarskálarnar til
að ná settu marki. Æðruleysi og
hugrekki einkenndu hana og hún
sýndi okkur öllum að það er
hægt að vera sigurvegari þó að
leikurinn hafi tapast.
Blakfjölskyldan hefur misst
mikið við andlát Mundu og það
sýnir sig í þeim samhug sem hef-
ur ríkt meðal okkar síðustu
daga. Munda snerti alla sem hún
kom nálægt og skildi eftir sig
minningar hjá hverjum og einum
sem í dag eru verðmætar og
hjálpa okkur í sorginni.
Ég varð þess heiðurs aðnjót-
andi að fá að vinna með Mundu í
mörg ár í sjálfboðaliðastarfi fyrir
blak á Íslandi og því er ég ekki
einungis að kveðja góðan félaga
heldur kæra vinkonu sem ávallt
var til staðar fyrir þá sem á
þurftu að halda. Ég mun sakna
þess að geta ekki átt samtölin og
skoðanaskiptin við hana eða vera
fær um að leita til hennar um hin
ýmsu mál, stór og smá. Virðing
mín fyrir Mundu er óendanleg
og þau tár sem hafa fallið síðustu
daga lýsa einungis litlum hluta af
þeim söknuði sem felst í því að
hafa þig ekki hjá okkur lengur.
Missirinn er stærstur og sár-
astur hjá fjölskyldu Mundu.
Hugur okkar er hjá ykkur og
fyrir hönd blakfjölskyldunnar
sendum við ykkur okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur og þakkir
fyrir allt það starf sem Munda
tók að sér fyrir blak á Íslandi.
Guð blessi og varðveiti minningu
Mundínu Á. Kristinsdóttur og
hún mun lifa áfram í huga okkar
og verkum.
Fyrir hönd stjórnar og starfs-
manna BLÍ,
Grétar Eggertsson
formaður.
Mundína Ásdís
Kristinsdóttir
Yndisleg dóttir okkar, systir, barnabarn,
barnabarnabarn og frænka,
MÍNA ÓLÍVIA ÓSKARSDÓTTIR,
Marnarveien 81,
4516 Mandal,
Noregi,
fædd 14. október 2021,
lést af slysförum á Ríkisspítalanum í Osló í faðmi fjölskyldunnar
laugardaginn 29. október.
Útförin fer fram fimmtudaginn 10. nóvember klukkan 11:30 í
Oddernes-kapellu í Kristiansand.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki Ríkisspítalans fyrir
einstaka umönnun. Hvetjum við þá sem mæta við jarðarförina til
að klæðast litríkum klæðnaði.
Óskar Freyr Óskarsson Alina Adrianah Lohne
Adrian Emil Lohne
Max Emilian Lohne
Ólína K. Gulbrandsen Roger Adler Gulbrandsen
Christin Elisabeth Lohne
Ibrahim M. Mohammed Berit Bråland
og aðrir aðstandendur