Morgunblaðið - 07.11.2022, Blaðsíða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 7. NÓVEMBER 2022
✝
Ásta Magn-
úsdóttir fædd-
ist í Reykjavík 30.
janúar 1921. Hún
lést á hjúkr-
unarheimilinu
Skjóli 23. október
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Magnús
Jónsson trésmiður
í Reykjavík, f. 31.
júlí 1893, d. 4. júlí
1963, og kona hans Una Ein-
arsdóttir, f. 2. apríl 1994, d. 12.
janúar 1983. Systkini: Jón, f.
11. desember 1919, d. 28. júlí
1981; Einar, f. 4. nóvember
1926, d. 10 apríl 2019; stúlka, f.
20. janúar 1931, d. 21. janúar
1931; Inga Marie, f. 5. apríl
1932, d. 6. apríl 2020.
Hinn 8. maí 1942 giftist Ásta
Einari Einarssyni bílstjóra, f.
20. janúar 1918, d. 16. ágúst
1998. Foreldrar hans voru Ein-
ar Jónatansson verkamaður í
Reykjavík, f. 16. september
1864, d, 29. júní 1944, og kona
hans Jóhanna Jónsdóttir, f. 21.
júní 1884, d. 1. október 1963.
Ásta og Einar eignuðust eina
dóttur: Önnu Maríu, f. 19. des-
ember 1940, d. 11. september
1997, gift Bolla Magnússyni
skipatæknifræðingi, f. 6. sept-
ember 1941. Börn þeirra eru:
Ásta, f. 15. maí 1965, gift Ralph
Ottey, f. 15. apríl 1953, og
Magnús, f. 21.
mars 1969, kvænt-
ur Elínu Eiríks-
dóttur, f. 20. des-
ember 1969. Þau
eiga þrjú börn:
Bolla, f. 3. febrúar
1996, Ásgerði, f. 4.
maí 2000, og Þór-
hildi, f. 4. maí
2000.
Ásta bjó fyrstu
æviárin á Hverfis-
götu 88c en fluttist 1929 að
Vatnsstíg 10a þar sem faðir
hennar var með trésmíðaverk-
stæði. Þar bjó hún svo með
dóttur og eiginmanni til ársins
1960 þegar þau fluttu í Hvassa-
leiti 12. Ásta og Einar voru svo
meðal frumbyggja í fjölbýlis-
húsi fyrir eldri borgara á
Sléttuvegi 15 árið 1991, þar
sem Ásta bjó þar til hún fór á
hjúkrunarheimili árið 2020.
Ásta gekk Barnaskólann og
svo í Austurbæjarskóla frá
stofnun hans. Hún lauk versl-
unarprófi frá Verslunarskóla
Íslands árið 1940. Hún starfaði
á safni Einars Jónssonar 1951
til 1954, hjá Magnúsi Thorlac-
ius hæstaréttarlögmanni 1957
til 1966 og svo á skrifstofu
borgarstjóra 1967 til 1987 þeg-
ar hún fór á eftirlaun.
Útförin fer fram frá Bú-
staðakirkju í dag, 7. nóvember
2022, klukkan 13.
Við minnumst með hlýju
elsku langömmu okkar Ástu
Magnúsdóttur.
Hún hélt heimili á Sléttuveg-
inum og keyrði bíl langt fram á
tíræðisaldurinn, svo lengi í raun
að hún var um tíma elsta kona
landsins sem enn var með bíl-
próf. Ef það ætti að lýsa lang-
ömmu í einu orði væri það sjálf-
stæð en hún kunni ekki vel við
að láta mikið hafa fyrir sér.
Reykjavíkurmær fram í fing-
urgóma, langömmu leið best í
Reykjavík þar sem hún ólst upp
og stofnaði síðar sína eigin fjöl-
skyldu. Þær voru ófáar sögurn-
ar sem við fengum að heyra af
uppvaxtarárunum á Hverfisgöt-
unni og Vatnsstígnum, skóla-
göngunni í Austurbæjarskóla og
síðar Verzló. Langamma var, af
sögunum að dæma, frökk ung
kona sem leyfði engum að vaða
yfir sig og sætti sig ekki við
óréttlæti, hvorki í sinn garð né
annarra. Sumar sögurnar voru
að einhverju eða miklu leyti
ótrúverðugar þar sem hún sagði
okkur frá þegar hún hoppaði úr
bílum á ferð, hjólaði sér til gam-
ans á Þingvelli og heim á einum
sunnudegi, og hrekkti leiðinlega
kalla í sundi sem ung stúlka en
við efumst ekki um að þær hafi
allar verið sannar, Ásta
langamma var bara þannig
týpa.
Þá var einnig dýrmætt að fá
tækifæri til þess að kynnast
Önnu Maríu, ömmu okkar og
dóttur Ástu, ásamt Einari lang-
afa í gegnum sögur frá lang-
ömmu þar sem við höfðum ekki
kost á að kynnast þeim sjálf áð-
ur en þau féllu frá.
Við erum þakklát fyrir að
hafa fengið tækifærið til að
kveðja þig elsku langamma, öll
jólin og góðu stundirnar.
Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér.
(Vatnsenda-Rósa)
Bolli, Ásgerður og Þór-
hildur Magnúsarbörn.
Ásta Magnúsdóttir
Elsku amma
mín.
Þú varst ein
sterkasta kona sem
ég veit um, alltaf
tilbúin til þess að
hjálpa öllum þeim sem þurftu á
því að halda.
Þú opnaðir heimili þitt fyrir
okkur þegar við þurftum á því að
halda og við stelpurnar elskuð-
um að koma og gista hjá ömmu.
Ég skil ekki ennþá hvernig þú
leyfðir okkur alltaf að koma þeg-
ar við vorum að gera handahlaup
út um allt, eyðileggja hár-
greiðsluæfingarhausana þína
með því að klippa allt hárið af,
klifra upp á allt í eldhúsinu í leit
að kexi og svo framvegis en það
sýnir bara hvernig manneskja
þú varst, alltaf til staðar fyrir
okkur – og fyrir alla í fjölskyld-
unni.
Ég mun aldrei gleyma hvern-
ig þú klóraðir mér og okkur
systrunum á bakinu þangað til
við sofnuðum. Það hefur enginn
(og mun örugglega enginn) ná
því eins vel enda var það þitt.
Hvernig alltaf þegar við kíktum í
heimsókn þá var bakkelsi úr
bakaríinu á horninu á borðinu.
Öll þau skipti sem ég fékk ís eða
bláberjaskyr þrátt fyrir það að
ég væri með hræðilegt mjólk-
uróþol og mamma bannaði mér
að fá mjólkurvörur. En ég held
að þú hafir bara fundið til með
mér að mega ekki fá ís og skyr.
Það var alltaf svo huggulegt að
vakna á morgnana heima hjá þér
og drífa sig fram í eldgamla kósí
sófann og kveikja á túbusjón-
varpinu að horfa á barnatímann
umvafin sænginni sinni. Á með-
an varst þú inni í eldhúsi að baka
heimsins bestu pönnukökur (og
leyfðir okkur að setja sykurinn á
áður en við rúlluðum þeim upp).
Þegar ég hugsa um þig þá
hugsa ég líka um Gulu þrumuna,
bílinn þinn, og þegar þú skutl-
aðir mér á fimleikaæfingar en ég
kvartaði yfir að þú bremsaðir
aldrei fyrir hraðahindranir. Þá
heyrðist bara „hvaða, hvaða –
finnst þér ekki gaman að hossast
smá?“ Þú gast verið svo fyndin,
amma. Hvernig þú vildir alltaf
koma með okkur á róló. Alltaf.
Nema auðvitað þegar það var sól
✝
Hildur Gísla-
dóttir fæddist
26. apríl 1938. Hún
lést 7. október
2022.
Útförin var gerð
31. október 2022.
og hlýtt vegna þess
að þá varstu alltaf
frekar til í að sóla
þig úti á svölum, en
ég skil það svo sem,
ég hefði frekar valið
það líka. Þú elskað-
ir að sitja og sóla
þig á svölunum.
Þannig man ég þig
líka.
Elsku amma mín.
Þú varst mér og
okkur systrunum svo kær og
þegar við töluðum um þig og fólk
spurði okkur hvaða ömmu við
vorum að tala um þá sögðum við:
„Nú, amma amma, auðvitað,“
það var bara engin amma eins og
þú. Amma, amma.
Takk fyrir öll þessi ár sem við
áttum saman en því miður voru
þau ekki eins mörg og ég vildi að
þau væru. En þú verður alltaf
hjá okkur í anda og hjarta og ég
hlakka til þegar við hittumst
næst.
Dýrleif Gígja
Magnadóttir.
Ég hitti Hildi fyrst á heimili
hennar á Fálkagötu 3 þar sem
hún rak og stýrði glæsilegu
heimili. Hún hafði boðið mér og
syni sínum í mat. Ég borðaði
lambalæri að íslenskri sunnu-
dagshefð og það var yndislegt.
Hún hafði yfirvegaða nærveru
sem ég átti eftir að kynnast bet-
ur. Skoðaði mig í rólegheitum og
bryddaði upp á samræðum af
stillingu. Seinna komst ég að því
að hún nálgaðist allar manneskj-
ur í rólegheitum. Hildur átti svo
eftir að vera hluti af mínu lífi
næstu tvo áratugi.
Hún studdi mig og dætur mín-
ar í einu og öllu, lagði útfyllt
Bónuskort á borðið af og til bara
svona tilfallandi og fyrir hátíðar.
Var alltaf einhvern veginn á
réttum stað á réttum tíma. Eða
kom við með matarpoka bara
svona ef og þegar hún var á ferð-
inni.
Ég áttaði mig á því eftir stutt
kynni að hún var forkur til
vinnu, var í tveimur störfum
þann tíma sem ég þekkti hana.
Kennari við Iðnskóla Reykjavík-
ur í hárgreiðslufræðum og ég
átti eftir að kynnast slatta af
fólki sem þekkti hana undir
nafninu „Hildur bylgja“ sem var
nafn sem hún fékk í hárgreiðslu-
deild Iðnskólans í Reykjavík þar
sem allir elskuðu hana.
Hún var líka hárgreiðslu-
meistari hjá Þjóðleikhúsinu og
þar starfaði hún með kennara-
starfinu.
Til viðbótar við Bónuskortin
og matarpokana bauð hún reglu-
lega í leikhús, bæði okkur full-
orðna fólkinu og börnunum. Hún
var dætrum mínum mjög góð og
gætti þeirra eftir getu ásamt því
að greiða þeirra götu í ýmsu.
Fyrir miðdóttur mína greiddi
hún leið í Listdansskóla Íslands
sem þá var. Allt þetta skipti
mjög miklu máli í þeirra vegferð
og okkar allra. Sumir leggja á
vogarskálarnar það sem ekki er
beint hægt að reikna en er þegar
upp er staðið grunnstoð í því
sem við tekur og það gerði hún
svo sannarlega og á ég henni ei-
lífar þakkir fyrir það. Hún vildi
veg okkar allra sem bestan. Hún
hafði aldrei orð á að henni þætti
ég geta gert hluti öðruvísi eða að
ég mætti nú fullorðnast aðeins í
búhögum mínum. Ég er þó alveg
viss um að hún hugsaði sitt, en
virðing og rólegheit voru hennar
leiðarljós í samskiptum sínum
við mig. Hún vildi bara að hlut-
irnir gengju skaplega og vel fyr-
ir sig og lagði sitt á vogarskál-
arnar til að svo gæti verið, af
blíðu, virðingu og reisn.
Þegar ég hugsa til baka þá var
hún ekki mikið eldri en ég er í
dag þegar ég kynntist henni, hún
hafði komið sjálfri sér til vegs al-
gerlega á eigin spýtur með þrjú
börn. Menntað sig og starfaði við
sína sérgrein, rak glæsilegt
heimili og á hennar borðum voru
góð ráð, alltaf matur og nóg af
mildi og blíðu öllum til handa.
Ég hugsa til hennar með virð-
ingu og vona hennar veg og ferð
í sumarlandið prýddan sólskini
og birtu og hlýju eins og hún á
skilið og er sannfærð um að
þessum sólargeisla með sína
ljósu lokka verður tekið eins og
drottningunni sem hún var hér í
þessum heimi.
Ég votta börnum hennar og
barnabörnum mína dýpstu hjart-
ans samúð og veit að án hennar
er mikið skarð höggvið í hið dag-
lega jarðneska líf. Megi máttur-
inn og mildin vera með þeim öll-
um. Það hefði hún viljað.
Með virðingu,
Helga
Völundardóttir.
Í dag kveðjum við kæra vin-
konu okkar systra, Hildi Gísla-
dóttur. Vináttan nær yfir tæpa
sex áratugi eða síðan við bjugg-
um í sama húsi í Keflavík á
sjötta áratug síðustu aldar. Það
voru mikil og góð tengsl milli
fjölskyldnanna sem héldu eftir
að Hidda flutti í Garðabæinn.
Við systur vorum sendar í pöss-
un þangað og Guðrún varð fóst-
urdóttir og fór oft í helgarheim-
sóknir á Hagaflötina og passaði
Ómar. Eftir flutninginn á Fálka-
götuna var Sigrún Björk svo
send tíu ára til að hjálpa til á
heimilinu og passa Söru og Rak-
el. Ásdís Ýr bjó svo fyrsta árið í
menntó hjá Hiddu og passaði
stelpurnar líka þannig að við
systurnar þrjár teljum okkur
eiga töluvert í þessum Hildar-
börnum.
Hidda var alltaf ræktarsöm
við foreldra okkar og lét sér annt
um þau og þessi vinátta var svo
sannarlega dýrmæt. Í gegnum
árin heimsóttum við hana í
kringum afmælið hennar á
Fálkagötuna og síðan á Drop-
laugarstaði og alltaf var hún jafn
glöð yfir heimsóknunum. Hidda
var rólegheitamanneskja, bros-
lynd og með mikið jafnaðargeð.
Hún hafði gaman af því að
spjalla og allar munum við eftir
því hversu skemmtilegt henni
þótti að spjalla langt fram á
kvöld. Kvöldin voru hennar tími.
Nennti ekkert að eyða tímanum í
að sofa. Hún var spaugsöm og
það var alltaf stutt í brosið og
hláturinn.
Að leiðarlokum þökkum við
fyrir að hafa fengið að eiga hana
Hiddu að.
Systkinunum sendum við hlýj-
ar samúðarkveðjur. Blessuð sé
minning hennar.
Guðrún Sigríður, Ásdís
Ýr og Sigrún Björk.
Hildur
Gísladóttir
Faðir, bróðir, tengdafaðir og afi,
ÞORRI JÓHANNSSON
fjöllistamaður,
lést á Grensásdeild Landspítalans 16.
október.
Bálför fór fram í kyrrþey.
Aðstandendur vilja þakka starfsmönnum Grensásdeildar
Landspítalans sérstaklega.
Hrólfur Þeyr Hlínarson
Dalla Jóhannsdóttir Jóra Jóhannsdóttir
Elísa Ósk Ómarsdóttir barnabörn
Okkar ástkæra dóttir, systir, mágkona
og frænka,
PÁLA HALLDÓRA MAGNÚSDÓTTIR,
lést á líknardeild Landspítalans
þriðjudaginn 1. nóvember. Útför hennar fer
fram frá Fossvogskirkju fimmtudaginn
10. nóvember klukkan 15.
Magnea Gíslrún Þórarinsdóttir
Elín Valgerður Magnúsdóttir
Ragnhildur Þ. Magnúsdóttir Árni Kristmundsson
Ingunn G. Magnúsdóttir Skúli Baldursson
Júlíana Þóra Magnúsdóttir
Ólöf Birna Magnúsdóttir Stefán Þór Þórsson
og systrabörn
✝
Ingibjörg Auð-
ur Ingvadóttir
fæddist 2. desem-
ber 1934. Hún lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Grund 12.
október 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Lilja Kar-
lotta Jónsdóttir
húsfreyja og Ingvi
Hannesson, vöru-
bílstjóri og síðar
verkstjóri.
Systkini Ingibjargar Auðar
voru fjögur: Jóhann G. Filipp-
Inga Hanna, maki Jónas Jón
Hallsson, Þóra Jóna, maki
Hlynur Hjörleifsson, og Dag-
bjartur Vigfús.
Barnabörn eru 12 og barna-
barnabörn eru 22 og langa-
langömmubörn eru 8.
Ingibjörg Auður stundaði
nám við Húsmæðraskólann á
Staðarfelli 1952-1953. Hún
vann við ræstingar í nokkur
ár hjá Vélsmiðjunni Héðni,
starfaði hjá Dagvistun barna í
ellefu ár og við sauma á
saumastofu Múlalundar. Auk
þess sá hún um bókhald hjá
Stálkó, fyrirtæki þeirra hjóna.
Þá átti hún og rak með Dag-
bjarti syni sínum Tösku-
viðgerðir í Ármúla, sem hún
seldi 2010.
Útförin hefur farið fram í
kyrrþey.
usson, Pétur,
Steinunn Svala og
Eygló, sem öll eru
látin.
Árið 1953
kynntist Ingibjörg
Auður eiginmanni
sínum Dagbjarti
Jónssyni sem lést
2. febrúar 2009.
1958 gengu þau í
hjónaband og
eignuðust fimm
börn, sem eru: Dagrún, maki
Halldór Jónsson, Viktoría,
maki Júlíus Þór Júlíusson,
Amma Inga var alveg sérstök
kona eins og allir vita sem voru
svo heppnir að kynnast henni.
Hún var sterkur persónuleiki,
ákveðin, umhyggjusöm og örlát.
Ég var svo heppin að alast upp í
næsta húsi við ömmu og afa og
þar var ég daglegur gestur þegar
ég var barn. Þegar maður verður
fullorðin áttar maður sig betur á
hversu dýrmætur þessi tími var.
Við amma vorum vinkonur og
hún kenndi mér svo mikið. Við
brölluðum mikið saman í gegnum
tíðina, það var bakað, saumað,
spjallað og við fórum meira að
segja saman í verslunarferð til
Köben. Allt eru þetta dýrmætar
minningar sem eru mér mjög
kærar. Elsku amma, ég á svo erf-
itt með að trúa því að þú sért ekki
lengur hérna hjá okkur en ég er
svo þakklát fyrir þig og mun
sakna þín svo óendanlega mikið.
Takk amma fyrir allar góðu
stundirnar og ég ylja mér við það
að þér líður betur núna.
Kem ég nú að kistu þinni,
kæra amma mín,
mér í huga innst er inni
ástarþökk til þín.
Allt frá fyrstu æskustundum
átti ég skjól með þér.
Í þínu húsi þar við undum,
þá var afi líka hér.
Kem ég nú að kveðja ömmu,
klökkvi í huga býr.
Hjartans þökk frá mér og mömmu,
minning lifir skýr.
Vertu sæl í huldum heimi,
horfnir vinir fagna hljótt.
Laus við þrautir, Guð þig geymi,
góða amma, sofðu rótt.
(Helga Guðmundsdóttir)
Þín
Edda Guðrún.
Við þökkum henni vináttu og
samveru og sendum niðjum
hennar og venslafólki samúðar-
kveðjur.
F.h. skólasystra frá Staðarfelli
1952-1953,
Hólmfríður
Gísladóttir.
Ingibjörg Auður
Ingvadóttir
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Óheimilt er að taka efni úr minningargreinum til birtingar í
öðrum miðlum nema að fengnu samþykki.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Minningargreinar