Morgunblaðið - 12.12.2022, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 12. DESEMBER 2022
✝
Ríkarður Rík-
arðsson lög-
reglumaður fædd-
ist á Húsavík 24.
september 1961.
Hann lést á líknar-
deild Landakots 20.
nóvember 2022 eft-
ir erfið veikindi.
Foreldrar hans
voru Ríkarður
Pálsson, f. 12. júní
1920, d. 25. júní
1972, og Elín Sveinsdóttir, f. 23.
desember 1925, d. 21. mars
1993. Systkini Ríkarðs eru
Sveinn, f. 1960, Páll, f. 1954,
Guðný, f. 1950, og Svanhildur, f.
1948.
Eiginkona Ríkarðs er Elfa
Dögg Einarsdóttir
frá Stykkishólmi, f.
15. desember 1961.
Ríkarður og Elfa
Dögg gengu í
hjónaband 27. júlí
1997 og áttu sitt
heimili í Hafnar-
firði. Dóttir þeirra
er Elín Hanna, f.
24. mars 1998, og
tengdasonur þeirra
er Alex Rafn Elf-
arsson, f. 26. maí 1995.
Ríkarður sleit barnsskónum á
Húsavík, gekk þar í skóla og ólst
upp hjá ástríkum foreldum í
Hulduhól sem stendur við Garð-
arsbraut 42. Hann vann við ýmis
störf á unglingsárum sínum,
lærði tækniteiknun í Iðnskól-
anum á Akureyri og útskrifaðist
1983. Árið 1987 hóf hann störf
hjá lögreglunni á Húsavík, út-
skrifaðist úr Lögregluskóla rík-
isins að vori 1990 og hélt áfram
starfi sínu hjá lögregluembætt-
inu á Húsavík til loka ársins
1995. Í byrjun árs 1996 flutti
Ríkarður til Hafnarfjarðar og
byrjaði sinn búskap með Elfu
Dögg. Á sama tíma hóf hann
störf hjá lögreglunni í Kópavogi
og starfaði þar til dauðadags.
Alls starfaði Ríkarður í lögregl-
unni í 35 ár.
Útför Ríkarðs fer fram frá
Víðistaðakirkju í Hafnarfirði í
dag, 12. desember 2022, og hefst
athöfnin klukkan 13.
Ég varðveiti minninguna um elsku þína
eins og lítinn stein í lófa mínum.
Í laumi sting ég hendinni í vasann
og finn ávala mýkt steinsins.
Fingurnir snerta steininn,
hann liggur í lófa mér.
Minning um elsku þína
gerir mig sterkari og harðari af mér,
ég ætla ekki að detta,
ekki að veikjast.
(Caroline Krook)
Þegar við Rikki hittumst í
fyrsta sinn var vorið að vakna.
Gróðurilmur í lofti, fuglasöngur
barst frá trjánum þar sem nýút-
sprungin lauf blöktu í vorblíðunni.
Við hittumst á Heilsustofnuninni í
Hveragerði þar sem við sóttum
okkur heilsubót og nutum hvers
dags. Ástin bankaði á dyrnar og
við tók nýtt líf hjá okkur báðum.
Húsvíkingurinn Rikki flutti til
mín í Hafnarfjörð í byrjun árs
1996, hóf störf hjá lögreglunni í
Kópavogi og starfaði þar til
dauðadags. Á fyrsta sambúðarári
okkar var ég í námi og studdi
Rikki mig þar líkt og hann gerði
alla tíð. Gifting var í júlí 1997, við
fluttum í Breiðvanginn rétt fyrir
jólin það ár og yndislega dóttir
okkar, Elín Hanna, fæddist í mars
1998. Þetta var dásamlegur tími.
Rikki var mikill áhugamaður
um ljósmyndun, hann var lag-
hentur og listrænn, teiknaði mikið
og hafði næmt auga fyrir formum
og litum í náttúrunni. Rikki var
einstakur fuglaáhugamaður og
naut þess að mynda fugla og
teikna. Ferðir okkar í Flatey á
Breiðafirði, dvöl í Bræðraminni,
voru okkar bestu stundir. Rikki
naut þess að ganga um með sína
hjartfólgnu myndavél, kvölds og
morgna, og alltaf fann hann ný
sjónarhorn. Við mæðgur eigum
yndislegar minningar í öllum
þeim ljósmyndum sem Rikki okk-
ar tók og í teikningum sem hann
skellti á blað. Við geymum þennan
dýrmæta fjársjóð vel.
Traustari, ljúfari, þolinmóðari,
jákvæðari, hjálpsamari, hug-
myndaríkari, betri vin, eiginmann
og föður en Rikka er ekki hægt að
hugsa sér. Við vorum samtaka í
verkefnum okkar, hvort sem það
var eitthvað sem snerti heimilið,
frítíma, störf eða allar þær
óvæntu uppákomur í tengslum við
okkar heilsu.
Rikki minn fékk mörg stór
heilsuverkefni í hendur en alltaf
stóð hann upp aftur og fór til
vinnu. En sú varð ekki raunin
þegar síðasta stóra verkefnið
kom, það er illkynja heilaæxli.
Hjartað gerði honum oft grikk, al-
varlegur nýrnasjúkdómur gerði
vart við sig árið 2000 og í júní 2007
var grætt í hann nýra sem tók
strax til starfa. Þessi aðgerð gaf
Rikka nýtt líf og fimmtán ár til
viðbótar. Í þessu sambandi vil ég
þakka Gunnsu systur hans fyrir
þá lífgjöf sem hún færði honum og
getum við aldrei þakkað henni nóg
fyrir þessa dýrmætu gjöf sem er
ekki sjálfsögð. Það er kaldhæðni
örlaganna að hugsa um það að
hjartað hans og ígrædda nýrað
stóðu sig eins og hetjur í bardag-
anum við heilaæxlið sem hafði því
miður yfirhöndina í þessum átök-
um.
Rikka okkar er víða sárt sakn-
að, hann var vinur vina sinna, rétti
mörgum glaður hjálparhönd. Elín
Hanna okkar og Alex Rafn
tengdasonur eiga um sárt að
binda en ég veit að þau gæta hvors
annars. Þakkir til fjölskyldu og
vina fyrir hlýhug og aðstoð, einnig
til þeirra sem sinntu Rikka í veik-
indum.
Ástarkveðja til þín minn elsku
besti Rikki, við hittumst í sumar-
landinu.
Þín,
Elfa Dögg.
Okkar elskulegi tengdasonur,
Ríkarður, hefur kvatt eftir erfið
veikindi. Við söknum hans sárt því
við eigum svo margar góðar minn-
ingar um þennan ljúfa dreng sem
alltaf var tilbúinn að rétta okkur
hjálparhönd í stóru sem smáu. Við
minnumst allra góðra samveru-
stunda, allra ferðanna sem við fór-
um með Rikka, Elfu Dögg og El-
ínu Hönnu um fallega landið
okkar og út fyrir landsteinana.
Einn var sá staður sem við vitum
að hann elskaði og var það Flatey
á Breiðafirði. Þar gekk strákurinn
frá Húsavík glaður um með
myndavélina sína og naut hverrar
stundar.
Fimmtíu ár eru fljót að líða
hjá fallegum strák frá Húsavík.
Á Kinnarfjöllunum var blessuð blíða
og blár var þá sjórinn í hverri vík.
Við höfnina undi sér afar vel,
auðvitað þekkti hann hval frá sel.
Nú unir hann sér við lífsins lindir
með litlum fuglum við fjöruhlein.
Af þeim tekur hann ótal myndir
og maríu á skógargrein.
Einn frá heimsins amstri og þraut
útiveru af guðs náð hlaut.
Bestu óskir ber ég núna
barni dagsins, Rikki minn.
Og það á líka við um frúna,
ekki gleymist dóttirin.
Blómin anga, bera von,
bögglaði saman Steinþórsson.
(Einar Steinþórsson)
Við kveðjum Rikka með þakk-
læti fyrir allt sem hann var okkur.
Megi guð og góðir englar vaka yf-
ir Elfu Dögg okkar, Elínu Hönnu
og Alex Rafni og veita þeim styrk.
Gréta og Einar,
tengdaforeldrar
í Stykkishólmi.
Þegar mér barst sú fregn að
Rikki mágur minn væri fallinn frá
var ég harmi sleginn, því með and-
láti hans er genginn góður dreng-
ur og kær vinur.
Þegar Elfa Dögg systir mín
kynnti mig fyrir Rikka fyrir rúm-
um aldarfjórðung, þessum
trausta, skýrmælta og einlæga
Húsvíkingi, varð mér strax ljóst
hve mikla mannkosti hann hafði
að bera.
Rikki og Elfa Dögg gengu í
hjónaband árið 1997. Þau áttu ein-
staklega fallegt og farsælt hjóna-
band, reist á traustum grunni
gagnkvæmrar ástar og virðingar,
og þau nutu þess að vera saman.
Ég sá greinilega í veikindum hans
hversu einlæg ástin var. Rikki og
Elfa Dögg eignuðust dótturina
Elínu Hönnu árið 1998. Rikki var
góður fjölskyldumaður og Elfa
Dögg var mikil stoð í lífi hans.
Rikki talaði alltaf af sérstökum
hlýhug um hana og var afar stolt-
ur af henni og Elínu Hönnu.
Ljósmyndun og fuglaskoðun
skipuðu stóran sess í áhugamálum
Rikka og í eðli sínu var hann mikið
náttúrubarn. Þegar við dvöldum í
Bræðraminni, húsi fjölskyldunnar
í Flatey, naut Rikki sín vel. Eins
og við sem þekkjum Flatey vitum,
þá eru litir hafs og himins hvergi
dýpri en þar. Rikki vaknaði iðu-
lega eldsnemma á morgnana til að
fanga réttu birtuna og kyrrðina.
Það fór ekki á milli mála að þarna
naut hann sín best. Greina mátti
gleðina og eftirvæntinguna á
göngulagi hans þegar hann hélt af
stað í leit sinni að ákjósanlegu
myndefni. Þessar minningar mun
ég ávallt geyma.
Rikki hafði sterkar rætur til
Húsavíkur. Fjölskyldan skipaði
ávallt stóran sess í lífi hans. Systk-
ini hans á Húsavík voru honum af-
ar mikilvæg og var hann í góðum
samskiptum við þau alla tíð og
fannst nauðsynlegt að koma
reglulega á æskustöðvar sínar.
Maður skynjaði glöggt í öllum
háttum hans og framgöngu að
þaðan kom honum bæði kraftur
og hyggjuvit til að takast á við
verkefni daglegs lífs.
Fyrir um einu ári greindist
Rikki með krabbamein. Í veikind-
um sínum lifði hann fyrir hvern
dag, var ekki kvíðinn fyrir morg-
undeginum og gerði lítið úr þeirri
erfiðu stöðu sem við blasti. Í síð-
ustu heimsókn minni á spítalann,
nokkrum dögum áður en hann
lést, rifjuðum við upp samveru-
stundir í Flatey og ræddum um
uppáhalds fuglana okkar, kríuna
og lundann. Þá var stutt í hlátur-
inn, þennan lífsglaða einlæga hlát-
ur, sem lýsti upp andlit hans og
umhverfið allt.
Fátt sýndi betur styrk Rikka
en viðbrögð hans við alvarlegum
veikindum. Eftir að hafa náð átt-
um yfir þessum tíðindum, gekk
hann til verks, keikur og æðru-
laus. Þá hófst það stríð, sem nú er
lokið.
Í veikindum Rikka hefur Elfa
Dögg sýnt aðdáunarvert þrek og
stillingu.
Að leiðarlokum vil ég þakka
fyrir að hafa fengið að kynnast
Rikka, þessum góða dreng, sem
við nú kveðjum með miklum trega
og sorg í hjarta.
Elsku Elfa Dögg, Elín Hanna
og Alex, mikill er missir ykkar.
Megi góður guð vaka yfir ykkur,
styðja og styrkja á þessum erfiðu
tímum.
Bent S. Einarsson.
Síðustu mánuði hef ég fylgst
með móðurbróður mínum, Bróa,
takast á við enn eitt erfiða verk-
efnið sem honum var úthlutað í
þessu lífi. Hann tókst á við það af
einstakri jákvæðni, jafnlyndi og
æðruleysi. Hann kvartaði aldrei,
tók einn dag í einu og húmorinn
var aldrei langt undan. Brói var
ekki orðinn 11 ára þegar faðir
hans lést og hafði það mikil áhrif á
ungan dreng. Þá var enga aðstoð
að fá og fólk varð bara að bíta á
jaxlinn og halda áfram. Amma
Ella gerði allt sem hún gat til að
halda utan um yngstu syni sína
sem oft voru óþekkir og fjörugir.
Á æskuheimili þeirra, Hulduhól,
var mikill gestagangur og vel tek-
ið á móti öllum sem komu þar við.
Á meðan amma lifði var stórfjöl-
skyldan ævinlega saman á gaml-
árskvöld og þar héldu Hulduhóls-
bræður uppi fjörinu. Mín
stjúpbörn segja að það hefðu verið
þeirra skemmtilegustu áramót,
þau sem við áttum þar. Brói var
listamaður, teiknaði fallegar
myndir og tók fallegar myndir.
Jólakortin frá honum voru
skemmtilega myndskreytt, oftar
en ekki skopmyndir og þá sér-
staklega ef kortið var til mín. Oft-
ast teiknaði hann heila myndaser-
íu af jólasveini í allskyns verkum á
umslaginu, sem auðvelt var að
þekkja að væri ég, litli meðhjálp-
arinn. Eitt sinn fylgdi ljóð með
sem hann fékk tengdaföður sinn
Einar til að semja um mig. Þetta
leiddist honum ekki.
Ungur eignaðist Brói myndavél
og þá greip ljósmyndabakterían
hann. Brói var áhugaljósmyndari
og einn af stofnendum Ljós-
myndaklúbbs Húsavíkur. Hann
átti orðið myndir af flestum fugl-
um sem teljast til íslensku flór-
unnar í öllum hugsanlegum og
óhugsanlegum stellingum. Eitt
sinn stóð hann uppi í tré í fjóra og
hálfa klukkustund að fylgjast með
fálka færa ungunum sínum fæðu.
Þá kom þolinmæði hans sér vel.
Skúlptúrar í náttúrunni, bátar og
mannlífið fönguðu listamanns-
auga hans. Brói var mikið nátt-
úrubarn og fagurkeri og er Elín
Hanna einkadóttir hans, sem
hann var mjög stoltur af, svo
heppin að erfa þessa eiginleika
hans. Sjúkdómsbaráttan var erfið
hjá Bróa en þar studdu þau Elfa
Dögg, Elín Hanna og Alex Rafn,
fjölskyldan öll og nánir vinir við
hann með aðdáunarverðum hætti.
Elfa Dögg hefur verið mikil hetja í
þessu veikindaferli. Hún var vakin
og sofin yfir honum og gerði hon-
um lífið eins auðvelt og hægt var.
Mína dýpstu samúð votta ég Elfu
Dögg, Elínu Hönnu og Alex Rafni.
Hvers vegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Blessuð sé minning Bróa.
Margrét G. Þórhallsdóttir.
Með hlýjum minningum og
söknuði kveðjum við elsku Rikka
okkar.
Hann var mikill náttúruunn-
andi, og gat fangað fegurðina í
náttúrunni með myndavélinni
sinni sem hann bar ávallt um háls-
inn þegar hann var á ferðinni.
Hann var sérstaklega fróður um
fugla, alveg sama hvort það voru
íslenskir eða fuglar sem rétt litu
við hér á Íslandi. Það eru ófáar
fuglamyndirnar sem hann hefur
leyft okkur hinum að njóta í gegn-
um tíðina.
Rikki hefur verið í fjölskyld-
unni síðan þau Elfa Dögg, mín
besta frænka og vinkona, náðu
saman. Þau smullu svo vel saman
og hafa verið samhent og sam-
stiga alla tíð.
Svo þegar ljósgeislinn þeirra
hún Elín Hanna kom í heiminn
fullkomnaði það lífið.
Eitt sinn hringdi ég í frænku
mína og var að segja henni að við
Gunni værum að spá í að fara í
siglingu um Karabíska hafið. Ég
spurði hvort þau vildu bara ekki
skella sér með, en þau hefðu ekki
mikinn tíma til að hugsa sig um
því það þyrfti að staðfesta ferðina
daginn eftir. Elfa og Rikki hugs-
uðu sig um í smá tíma og hringdu
fljótlega til baka og sögðust ætla
að skella sér með. Þetta var mjög
skemmtileg og eftirminnileg ferð
sem er vel geymd í minninga-
bankanum.
Þegar Selma Rut dóttir okkar
og Gunni hennar giftu sig var
Rikki þeirra ljósmyndari. Hann
fangaði öll smáatriði, bæði í und-
irbúningi, athöfn og á eftir. Hann
var algjör listamaður með mynda-
vélina og sá myndefnið í gegnum
ljósopið.
Það er sárt að sakna, minning-
arnar ylja og við þökkum fyrir lífið
með Rikka okkar.
Elsku bestu Elfa Dögg, Elín
Hanna og Alex Rafn, okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Olga Sædís og
fjölskylda.
Takk fyrir allt elsku besti Rikki
okkar, við erum þakklát að eilífu
fyrir allar góðu stundirnar með
þér. Hér er ljóð eftir afa til þín.
Ljósmyndarinn
Hvað vitið þið fegurra en Flatey
þegar fjörðurinn bilkar í sól
og fuglar um eyjuna flögra
og faðmast við hreiðurból?
Þá rís Rikki snemma úr rekkju
röskur og ber sig vel.
Frá átta til hádegis heldur
á hjartkærri myndavél.
(Einar Steinþórsson )
Elsku Elfa, Elín Hanna og Alex
við sendum ykkur kærleiksknús
og styrk á þessum tímum.
Ykkar
Róbert Max Garcia, Andrea
Odda Steinþórsdóttir og Ísa-
bella Embla Steinþórsdóttir.
Í dag kveðjum við með söknuði
hann Rikka okkar sem lést á
Landakotsspítala í lok nóvember,
langt fyrir aldur fram eftir erfið
veikindi.
Strákurinn frá Húsavík var
mikill listamaður og kom það
skýrast fram þegar hann mundaði
myndavélina eða teiknaði lista-
verkin sín. Rikki náði á frábæran
hátt að sameina tvö af sínum aðal
áhugamálum í eitt, ljósmyndun og
fuglaskoðun. Hann var iðinn í leit
sinni að fuglum af öllum stærðum
og gerðum og tók af þeim myndir
sem hlaupa sennilega á þúsund-
um, samt aldrei sama sjónarhorn-
ið.
Börnin okkar hafa alla tíð verið
miklir heimagangar hjá Elfu og
Rikka og þau sérstaklega dugleg
og jákvæð að nenna að gæta
þeirra, leyfa þeim að gista hjá sér
eða fara með þau í óvissuferðir
eins og þeim einum var lagið.
Rikki lét sitt aldrei eftir liggja
og átti mjög fallegt vinasamband
við öll okkar börn, sem einkennd-
ist af rólegu og hlýlegu yfirbragði
hans. Róbert og Elín Hanna voru í
raun sem systkini og fylgdust að í
leik og starfi.
Dætur okkar Andrea Odda og
Ísabella Embla nutu samvista við
Elfu og Rikka sinn sem var allra
manna fremstur í að spila við þær
daginn út og daginn inn, þó svo að
okkar yngsta hafi reynt að hag-
ræða úrslitum við lögreglumann-
inn sjálfan.
Á einni af þessum spilastund-
um notaði Ísabella okkar mikið
orðatiltækið „Guð minn góður“ en
Rikki sló því eðlilega í smá grín
sem pabbabrandara og sagði að
hún mætti nú bara alveg kalla
hann Guðmund. Eftir þessa stund
þar sem Guð-mundur kom til sög-
unnar, kölluðu þau hvort annað
framvegis í gríni „Guðmundur
minn“ sem er ein af þessum ein-
földu enn ljúfu tengingum sem
hann náði við fólk.
Margs er að minnast um ein-
staklega ljúfan, góðan og traustan
mann. Upp úr standa samveru-
stundir í húsinu okkar Bræðra-
minni í Flatey á Breiðafirði, þar
sem við áttum ljúfa tíma saman.
Sérstakar stundir sem verða til
fyrir tilviljun eins og þegar Ró-
bert okkar vaknaði alltaf við
fyrsta hanagal og var hann þá tek-
inn hratt og örugglega út svo
hann myndi ekki vekja alla í hús-
inu. Leiðin lá þá yfirleitt í Grýlu-
voginn að leika í fjörunni og svo
stuttu seinna birtist Rikkinn okk-
ar með myndavélina framan á sér,
að nýta þennan dag til nýrra kríu-
mynda sem ekki voru teknar í gær
hvað þá í fyrra. En þarna sátum
við í flæðarmálinu, ræddum málin
og nutum samvista í algerri kyrrð
Breiðafjarðar og krían varla vökn-
uð. Þetta voru góðar og dýrmætar
stundir þar sem tíminn stóð í stað.
Núna finnst okkur tíminn
standa í stað þegar Rikki okkar
hefur kvatt, enn finnst okkur það
óraunverulegt og skrítið.
Við kveðjum með miklum sökn-
uði og virðingu einn af okkar allra
bestu drengjum, son Húsavíkur,
son náttúrunnar, son listarinnar.
Rikki var einn af þessum traustu,
ljúfu og hógværu sem allir hefðu
átt að kynnast, því það var mann-
bætandi.
Á þessum erfiðu tímum er hug-
urinn hjá okkar elsku Elfu Dögg,
Elínu Hönnu og Alex. Við sendum
þeim okkar allra dýpstu samúðar-
kveðjur.
Við erum til staðar fyrir ykkur,
alltaf.
Ykkar
Steinþór Einarsson, Þórunn
Ingjaldsdóttir og börn.
Ég var erlendis í fríi þegar mér
bárust þær sorgarfréttir að góður
vinur minn og samstarfsfélagi til
síðustu 15 ára, Ríkarður Ríkarðs-
son, væri látinn langt fyrir aldur
fram. Þrátt fyrir að fréttin af and-
láti hans hafi ekki komið á óvart
þar sem hann hafði glímt við erfið
veikindi undarfarin misseri, var
áfallið mikið.
Ég kynntist Ríkarði, eða Rikka
eins og við samstarfsfélagarnir
kölluðum hann jafnan, þegar hann
mætti árið 2007 til starfa á litlu
hverfalögreglustöðina í Mjódd í
Breiðholti. Hlutverk Rikka var að
sjá um almenn störf á stöðinni og
afgreiða þá sem komu á lögreglu-
stöðina með ýmis erindi. Fljótt
komu í ljós hinir miklu mannkost-
ir sem Ríkarður hafði yfir að búa.
Hann var mjög samviskusamur,
bóngóður og með mikla þjónustu-
lund sem skein í gegn í öllum hans
störfum. Rikki tók öllum vel og
lagði sig fram um að aðstoða þá
sem leituðu til lögreglunnar eins
vel og hægt væri og oft mun meira
en hægt var að óska eftir.
Rikki sem var hæglátur, hóg-
vær og góður félagi féll strax vel
inn í hópinn á stöðinni og mynd-
aðist milli okkar vinskapur sem
aldrei bar skugga á. Tveimur ár-
um eftir að Rikki kom á Breið-
holtsstöðina var lögreglustöðvum
fækkað á höfuðborgarsvæðinu og
var þá lögreglustöðinni í Breið-
holti lokað. Fóru allir sem unnu í
Breiðholti til starfa í Kópavogi þar
sem Rikki sinnti rannsóknum
mála auk þess að sjá um kær-
umóttökuna.
Rikki var mikill áhugamaður
um ljósmyndun og var ávallt með
myndavélina á lofti. Hann átti
auðvelt með að sjá fyrir sér mynd-
ræna hluti og eru margar myndir
hans sannkölluð listaverk. Oftar
en ekki voru fuglar viðfangsefnið
enda hafa myndir hans verið á
sýningum, birst í blöðum, fugla-
bókum og á póstkortum. Þá var
Rikki einnig frábær teiknari.
Ríkarður tók ávallt myndavél-
ina með í ferðir sem við vinnu-
félagarnir og vinir hans fórum í,
innanlands sem erlendis. Minning
um Ferlisferðir og ferðir rann-
sóknardeildarinnar til Þýska-
lands, Póllands og Spánar eru
ógleymanlegar. Myndaði hann
mikið í þessum ferðum og ylja
þessar myndir nú enda deildi
hann þessum myndum óspart til
okkar sem í ferðirnar fóru. Mynd-
ir hans úr ferðunum prýða veggi
rannsóknardeildarinnar.
Ég votta Elfu Dögg, Elínu
Hönnu og öðrum aðstandendum
innilega samúð mína. Missir ykk-
ar er sannarlega mikill en minn-
ing um góðan dreng mun lifa.
Blessuð sé minning Ríkarðs
Ríkarðssonar.
Heimir Ríkarðsson.
Ríkarður Ríkarðsson
- Fleiri minningargreinar
um Ríkarð Ríkarðsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.