Morgunblaðið - 30.12.2022, Blaðsíða 19

ferðirnar í sólina á Spáni eða borg-
arferðirnar til Ameríku og Evrópu.
Þú varst vel að þér í sögunni og
gast sagt svo skemmtilega frá því
sem gerst hafði þar sem við vorum
staddir sem gerði ferðirnar ennþá
eftirminnilegri.
Fótboltaferðirnar til Englands
voru nokkrar þar sem maður upp-
lifði alla þá virðingu sem þú hafðir
aflað þér á dómaraferlinum þótt
langt væri um liðið frá því þú hættir
dómarastörfum. Alls staðar gastu
fundið tengingu og hitt gamla fé-
laga úr boltanum og komið okkur í
aðstæður sem ekki voru sjálfsagðar
fyrir hvern sem var.
Síðustu dagana fyrir andlátið,
þegar okkur var ljóst hvert stefndi,
áttum við gott samtal um bæði liðna
tíð og framtíðina sem þú vissir að
þú myndir ekki taka þátt í. Þú
komst með góð ráð sem ég tek nú
með mér og mun ég nýta mér þau.
Það var mér mjög mikilvægt og
ómetanlegt.
Elsku pabbi, þakka þér fyrir all-
an þann frábæra tíma sem við átt-
um saman, þín er sárt saknað.
Þinn sonur,
Valdimar (Valdi).
Svo góður alltaf! Þeir sem
þekkja Magga Pé kannast senni-
lega við þessa setningu en svona sá
hann fólk, það eru allir góðir.
Í dag kveðjum við þennan mæta
mann en ég er svo heppin að vera
uppáhaldstengdadóttir hans og
jafnframt sú eina. Maggi var ein-
staklega skemmtilegur maður sem
elskaði lífið, athyglina, sviðsljósið
og var alltaf miðpunktur alls fagn-
aðar. Hann heillaði alla hvar sem
hann var og er ég viss um að hann
hafi létt mörgum stundirnar á
hjartadeildinni þar sem hann lá þar
til yfir lauk. Hann hafði mikinn
áhuga á ættfræði og enginn slapp
við spurninguna „hverra manna ert
þú“ og svo hófst greiningin. Hann
gat alltaf fundið einhverja teng-
ingu. Eitt barnabarnið kom með
svo skemmtilega setningu: „Afi
þekkir alla og ef hann þekkir þá
ekki þá kynnist hann þeim.“ Þetta
lýsir honum vel því hann hafði mik-
inn áhuga á fólki og var vel tengdur
og alltaf með á hreinu hvar fólkið
hans var og hvað það var að fást við,
fylgdist vel með.
Margar minningar rifjast upp á
svona stundu, t.d. þegar við Valdi
vorum að byrja að hittast. Ég rugl-
aðist gjarnan á þeim í síma og
Maggi var ekki lengi að grípa það
og gat ruglað í mér, ég hafði sko
ekki alltaf húmor fyrir því og þökk
sé gsm stóð þetta tímabil ekki lengi
yfir. Það eru margar utanlands-
ferðir sem koma upp og er ferðin til
Halifax mér mjög minnisstæð. Það
eru ekki bara utanlandsferðirnar
heldur líka ferðirnar innanlands,
sumarbústaðir, hótel, bíltúrar og
hringferðin okkar sumarið 2021
þegar við fórum að heimsækja
Nonna, Ásrúnu og tvíburana á Fá-
skrúðsfjörð. Það var mikið talað um
þessa ferð og mikil tilhlökkun að
fara aftur.
Þær eru líka margar minning-
arnar sem tengjast Fremristekk 6
þar sem Maggi og Systa áttu heima
í 51 ár. Þetta var sannkallað fjöl-
skylduhús. Þarna voru börnin okk-
ar skírð, brúðkaupsveislan okkar
haldin, afmæli og svo allar fjöl-
skyldusamkomurnar. Það var alltaf
gaman að koma í mat og enda svo
kvöldið á að spila. Þá var oft mikið
hlegið þegar við Maggi tókum til
við að reyna að svindla.
Eftir því sem árin liðu og með
hækkandi aldri þá er meira umfang
að halda utan um stórt hús. Ég man
alltaf þegar Maggi var að gauka því
að okkur að við Valdi gætum nú
auðveldlega flutt til þeirra og við
búið öll saman, nóg pláss fyrir alla.
Það urðu svo tímamót núna í sept-
ember þegar við ákváðum að kaupa
hús saman með tveimur íbúðum.
Maggi var svo spenntur og hlökk-
uðum við mikið til að búa í sama
húsi. Við vorum alltaf á því að hann
myndi komast heim af spítalanum
og hlökkuðum mikið til að geta ver-
ið á sama stað og verið til staðar.
Því miður þá verður ekki á allt kos-
ið og Maggi komst ekki heim á nýj-
an stað. Get samt ekki annað en
verið þakklát í ljósi aðstæðna að
hafa Systu nálægt okkur núna.
Elsku Maggi Pé, ég þakka inni-
lega fyrir samfylgdina, samveruna
og allar þær minningar sem þú skil-
ur eftir.
Þín uppáhaldstengdadóttir,
Bára
Guðmundsdóttir.
Ég kveð hér vin minn Magga Pé,
Magnús V. Pétursson, kaupmann
og Dómara með stóru D-i, „þann
besta“, ekkert annað. Mikill höfð-
ingi eða „meistari“, eins og einhver
kyndilberi kynslóðanna myndi orða
það, og fer nærri því að lýsa þess-
um góða og trausta vini, sem hefði á
lokadegi þessa árs 2022 orðið níutíu
ára. Farsæll fjölskyldumaður,
verslunarmaður, lands- og milli-
ríkjadómari, forvígismaður í ís-
lensku íþróttalífi.
Þrátt fyrir að þriðjungur teljist
af öld, í árum, á milli okkar vina
spinnst vinarþráður okkar hartnær
hálfa öld. Eins og þessi þráður hafi í
upphafi verið ofinn baka til í leik-
mynd Djöflaeyjunnar.
Mig ber niður í leik frá sjöunda
áratug síðustu aldar, svarthvít-
röndóttir Vesturbæingar á móti
rauðhvítröndóttum nágrönnum úr
Grímsstaðaholti og Skerjafirði
(strákarnir hans Dóra fisksala) etja
kappi á malarvelli inni við Sævið-
arsund, þá nýjum heimkynnum
Þróttar. Magnús, einn af stofnend-
um Þróttar, þjálfari, stjórnandi og
síðar heiðursfélagi, dæmdi leikinn
og ég man það sem í gær hversu
áhrifaríkur hann var. Í fullum
svörtum skrúða skikkaði þessi
vörpulegi maður, dómarinn, kapps-
fulla drengina til þess að leika að
reglum. En það var eitthvað meira
sem fylgdi þessum virðulega
manni, hann hafði fulla leikstjórn,
lagði okkur línurnar á milli atvika,
að hafa gaman af leiknum, leika
heiðarlega, „hætta tuðinu“, ræddi
við fyrirliðana og með sinni einlægu
ástríðu, ákafa og umhyggju inn-
rætti okkur virðingu fyrir mótherj-
anum og fyrir hinni göfugu íþrótt.
Þetta voru fyrstu kynni mín af
Magga Pé. Leiðir okkar lágu sam-
an síðan og eins og gengur í gegn-
um íþróttirnar, verslunina, skákina
og ekki síst einskæran áhuga
Magnúsar á samfélagslegum mál-
efnum, styrktist vinaband okkar
jafnt og þétt, m.a. þegar ég þjálfaði
Þrótt og KR en þá lékum við KR-
ingar í búningum frá Magga Pé
(Jóa útherja). Alltaf mátti treysta á
góð ráð frá Magga Pé. Þekking og
frásagnargleði, glettni, húmor og
umhyggja fyrir íslensku samfélagi
skein í gegn í öllum okkar sam-
skiptum og samtölum.
Eitt tölublað mun ekki duga fyr-
ir allar sögurnar sem ég geymi,
heilræðin, umhyggjuna fyrir ís-
lensku samfélagi, íþróttunum; fót-
bolti, handbolti, skák, bridge,
skautar, nefndu það, fyrir Þrótti og
skoðunum á málefnum líðandi
stundar. Alltaf var fjölskyldan
númer eitt, virðingin, ástin og
væntumþykjan fyrir Systu, börn-
unum og barnabörnunum, en þú
hafðir þá náðargáfu að geta gefið
öðrum gaum og gefið af þér. Þú
varst af kynslóð sjálfboðaliða sem
tók forystu; forvígismaður, þjálfari,
dómari, stjórnarmaður, iðkandi og
allt það sem þurfti til, og byggði
upp íslenskt íþróttalíf af ósérhlífni,
dugnaði og ábyrgð.
Ég mun sakna þín kæri vinur,
samtalanna og heilræðanna, af-
mælisskákmótanna, heimsóknanna
á aðfangadag jóla til ykkar Systu á
fallega og hlýlega heimilið ykkar.
Ég held áfram að koma í búðina
með börnin og bóka máttu að mér
verður ávallt vel tekið af Valda og
frábæru starfsfólki eins og þú værir
baka til, sem fyrr.
Ég ætla að kveðja þig hér með
þínum eigin orðum, í viðtali við
Þróttaravarpið um það hvernig þú
kláraðir þig af stórleikjum á er-
lendri grundu, svo lýsandi fyrir þig:
„Ég kláraði mig af þessu öllu
með sæmd.“
„Ég var aldrei í neinum vafa
hvar ég stóð, þegar ég kom inn á
völlinn, þá hugsaði Magnús, jæja“;
„Magnús Vignir Pétursson –
bærilegur er hann – tek þar bæði
hús og skip – og bryggju fyrir neð-
an.“
Það má með sanni segja, kæri
vinur. Þú kláraðir þig af þessu öllu
saman, öllu sem þú tókst þér fyrir
hendur, innan vallar sem utan, með
mikilli sæmd.
Fjölskyldunni, Eyþóru (Systu),
Kristínu, Jóhönnu Björgu, Valdi-
mar Pétri, barnabörnum og nán-
ustu sendi ég mínar dýpstu sam-
úðarkveðjur.
Willum Þór
Þórsson.
Maggi P. var einn þekktasti
knattspyrnudómarinn okkar í þau
næstum 30 ár sem hann hélt á
flautunni. Hann var líka mikill
spaugari og sögurnar sem til eru af
tilsvörum hans innan vallar og utan
eru margar. Ég ætla að bæta einni
við, til minningar um meistarann.
Ég varð FIFA-dómari um ára-
mótin 1990-1991. Snemma í janúar
1991 hringdi Maggi P. til að óska
mér til hamingju. Þegar ég fékk svo
tilkynningu um minn fyrsta leik
sem dómari á erlendri grundu í
apríl sama ár hringdi Maggi P. öðru
sinni og lagði eindregið til að ég
kæmi við hjá honum í heildsölunni
hans, Hoffelli í Síðumúla, við fyrstu
hentugleika til að „fá ráðleggingu
sem dugar þér allan dómaraferil-
inn“, eins og hann orðaði það. Um-
fram allt vildi hann að ég kæmi við
áður en ég héldi út.
Nokkrum dögum fyrir utanför-
ina mætti ég í Hoffell. Kappinn var
í símanum og auk þess beið hans
viðskiptavinur. Maggi P. gerði stutt
hlé á símtalinu, heilsaði mér, bað
mig að setjast inn á kaffistofu, fá
mér kók og prins póló úr ísskápn-
um (en slíkar veitingar voru stað-
albúnaður í Hoffelli) og svo kæmi
hann að vörmu spori.
Þegar Maggi P. kom inn á kaffi-
stofu nokkrum mínútum síðar sagði
hann að sér þætti það mjög merki-
leg tilviljun að ég hefði fengið leik
Svíþjóðar og Kýpur í undankeppni
EM undir 21 árs hinn 5. maí 1991
sem frumraun mína á FIFA-listan-
um. Sjálfur hafði hann nefnilega
dæmt, fyrstur íslenskra FIFA-
dómara, leik í alþjóðlegri keppni 5.
maí árið 1965 – leik Svíþjóðar og
Kýpur í undankeppni HM, A-lands-
liða. Sömu þjóðir, sami leikdagur,
báðir leikir í Svíþjóð en 26 ár á milli,
upp á dag! Mér þótti þetta ekki síð-
ur merkileg tilviljun og Maggi P.
var sannfærður um að þetta vissi á
gott fyrir mína hönd. „Þetta er
tákn, þú verður lengi á listanum,
drengurinn minn, alveg eins og ég,“
sagði hann. Þar reyndist hann
sannspár því ég var á FIFA-listan-
um í 13 ár, út árið 2003 en þá var 45
ára aldurshámarkinu náð og „sjálf-
hætt“ fyrir aldurs sakir.
Það besta við þessa heimsókn
mína í Hoffell var samt eftir. Ég
rukkaði Magga P. um ráðlegg-
inguna sem ætti að „duga mér allan
dómaraferilinn“ og var satt að
segja spenntur. Og ekki stóð á
svarinu, sem var efnislega á þessa
leið: „Á hverjum degi þegar þú
vaknar skaltu krjúpa á kné, spenna
greipar og biðja til Guðs um að þú
verðir jafn góður dómari og Maggi
P. Ef hann bænheyrir þig verða þér
allir vegir færir. Gangi þér vel,
drengurinn minn.“ Og þar með
kvöddumst við með virktum í það
skiptið og ég hélt mína leið.
Þessi saga endurspeglar hversu
mikill grallari Maggi P. var og ekki
síður góða kímnigáfu hans. Ég skal
upplýsa það hér og nú að ég fylgdi
ekki ráðum hans um hina daglegu
bæn til almættisins en þau komu
mér stundum í hug þau ár sem ég
ferðaðist um heiminn með flautuna.
Nú mun ég hins vegar krjúpa á
kné, spenna greipar og biðja
Magga P. Guðs blessunar, með
þökk fyrir vináttuna og góð kynni.
Fjölskyldu hans votta ég samúð
mína.
Bragi V.
Bergmann.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 30. DESEMBER 2022
✝
Jón Þóroddur
Jónsson fæddist
í Reykjavík 11. nóv-
ember 1945. Hann
lést 23. desember
2022.
Foreldrar hans
voru Jón Ólafsson,
f. 1922, d. 1946, og
Ólöf Helga Gunn-
arsdóttir, f. 1924, d.
1998. Fósturfaðir
Jóns var Ólafur Ott-
ósson, f. 1915, d. 2001. Systkini
Jóns, börn Helgu og Ólafs, eru:
Ottó, Guðrún, Guðríður, Guðlaug
og Kristín Lóa.
Jón giftist Soffíu Ákadóttur, f.
26. október 1947, hinn 1. júlí
1967. Foreldrar Soffíu voru
Finnur Th. Jónsson, f. 1918, d.
1976, og Hermína Sigurjóns-
dóttir, f. 1920, d. 2019, en kjör-
foreldrar hennar voru Áki Pét-
ursson, f. 1913, d. 1970, og
Kristín Grímsdóttir, f. 1914, d.
2003.
Börn Jóns og Soffíu eru: 1)
Kristín, f. 4. október 1969, eig-
Hann var verkfræðingur í áætl-
anadeild radíótæknideildar
Landsíma Íslands frá 1971, um-
sjónarverkfræðingur með bygg-
ingu íslenskrar jarðstöðvar 1977-
80, deildarverkfræðingur í
tæknideild Pósts og síma frá
1980 og yfirverkfræðingur
sambandsdeildar Pósts og síma
frá 1985. Aðalverkefni voru
stjórnun uppbyggingar ljósleið-
arakerfis landsins og þátttaka í
verkefnisstjórn CANTAT 3-
ljósleiðarans. Hann hafði þá yf-
irumsjón með breiðbandsvæð-
ingu fjarskiptakerfis Pósts og
síma, sem endaði með lagningu
ljósleiðara inn á hvert heimili
landsins. Þegar Pósti og síma var
breytt í hlutafélag 1996 var Jón
framkvæmdastjóri þjónustusviðs
hlutafélagsins í tvö ár, en vann
eftir það á eigin vegum og hafði
m.a. umsjón með uppsetningu
TETRA-fjarskiptakerfis fyrir
lögreglu og sjúkralið.
Jón var handhafi leyfisbréfs
radíóamatöra nr. 46 og var kall-
merki hans TF3JA. Hann var
formaður félags radíóamatöra
2015-18, stóð fyrir mörgum nám-
skeiðum og var duglegur að afla
nýliða í félagið.
Útför Jóns fer fram í Háteigs-
kirkju í dag, 30. desember 2022,
klukkan 11.
inmaður hennar er
Arnaud Genevois, f.
23. desember 1971,
þau eiga tvö börn:
Sólrúnu, f. 2002, og
Kára, f. 2003. 2)
Guðlaug, f. 22. sept-
ember 1971, eig-
inkona hennar er
Helena Ólafsdóttir,
f. 12. nóvember
1969. Guðlaug á
eina stjúpdóttur og
tvö börn úr fyrra hjónabandi:
Sigurbjörgu, f. 1985, Soffíu, f.
2003, og Pan, f. 2009. 3) Áki, f. 5.
október 1985, eiginkona hans er
Ásta Karen Kristjánsdóttir, f. 3.
nóvember 1988.
Jón varð stúdent frá Mennta-
skólanum í Reykjavík 1965, lauk
fyrrihlutaprófi í verkfræði frá
Háskóla Íslands 1969 og að lok-
um prófi í rafeindaverkfræði frá
Tækniháskólanum í Lundi í Sví-
þjóð 1971.
Hann kenndi við Kvennaskól-
ann í Reykjavík 1967-69 og var
stundakennari við HÍ 1972-82.
Undanfarnir dagar hafa farið í
upprifjun á minningum og þær eru
ansi margar sem við eigum af
pabba, enda sjaldan lognmolla
kringum hann.
Hann var útivistargarpur, ferð-
aðist um landið jafnt sumar sem
vetur, oft vegna vinnu, en eftir að
hann loksins eignaðist eigin jeppa,
hárauða Hiluxinn sem var kallaður
„rauða hættan“, fór hann með
mömmu og Áka um fjöll og firn-
indi. Við systurnar vorum þá orðn-
ar unglingar að vinna og gera ann-
að. En við fórum báðar nokkrar
ferðir með þeim og hann smitaði
okkur öll af ævintýraþránni og
gleðinni sem fylgir því að sigrast á
fjalli.
Pabbi var stoltur símamaður, en
þegar tekið var til við að einkavæða
stofnunina hélst hann ekki við
nema í tvö ár, þrátt fyrir að hafa
fengið fína stöðu. Hann var alla tíð
mjög ósáttur við breytingar á eign-
arhaldi ríkisins í Símanum en hann
vann áfram við fjarskipti í nokkur
ár sem verktaki, þar til hann fór á
eftirlaun.
Pabbi var ekki alltaf auðveldur
að eiga við. Hann lét í sér heyra ef
honum mislíkaði eitthvað og það
gekk stundum á ýmsu í vinnu og
félagslífinu með radíóamatörum.
Hann fylgdist alltaf gríðarlega vel
með tæknilegum framförum og
vildi alltaf innleiða það nýjasta
meðan aðrir vildu kannski fara
sér hægar. Við börnin hans vor-
um ekki há í loftinu þegar við viss-
um nokkurn veginn hvernig int-
ernetið virkaði þótt við hefðum
ekki aðgengi að því fyrr en mörg-
um árum síðar, gps-tæknin var
okkur ekki heldur mjög framandi.
Hana hafði pabbi útskýrt fyrir
okkur í stundum aðeins of löngu
máli fyrir okkar aldur, við eldhús-
borðið eða í bíltúrum. Við fengum
auðvitað að sjá innviði jarðstöðv-
arinnar Skyggnis, sem var kölluð
hjákonan á okkar heimili. Hann
eyddi miklum tíma þar og er
minnisstætt þegar hann fór þang-
að þegar von var á ofsaveðri.
Hann kom örmagna heim þegar
veðrið hafði lægt, enda hafði hann
einn og einsamall haldið loftnets-
disknum eins stöðugum og hann
gat með reipi.
Pabbi vann mikið, það hefur
ekki alltaf verið auðvelt fyrir
mömmu en honum tókst stundum
að blanda vinnu og fríi. Þá fór
hann á ráðstefnur erlendis og við
gátum notið strandlífs á meðan.
Það er dýrmætt að hugsa til þess
hvað mamma og pabbi voru sam-
hent par, þau sigruðust á öllum
vandamálum og unnu að öllum
verkefnum sem væru þau eitt.
Pabbi tókst á við breytingar á
kynjakerfinu sem hann ólst upp í
og þótt það væri erfitt reyndi
hann. Hann varð ekki fúli karlinn
sem óttaðist byltingar. Í nóvem-
ber fór hann í bókabúð og keypti
ljóðabók um reynsluheim kvenna.
Hringdi svo til Parísar og las ljóð
um leg og brjóst og bugun
kvenna. Hann hefði ekki getað
sagt þessi orð fyrir nokkrum ár-
um, því pabbi var feiminn við
blótsyrði og orð um leynda staði
líkamans.
Hann var draumóramaður, allt-
af til í að plana líf á framandi slóð-
um og ferðalög. Loftkastalarnir
voru margir, en hann afrekaði ým-
islegt. Fór t.d. á Hvannadalshnjúk
og Snæfellsjökul fyrir tveimur ár-
um og í sumar gekk hann um
Austfirði. Hægfara fór hann þetta
á seiglunni.
Við erum þakklát fyrir minn-
ingarnar og allt sem hann kenndi
okkur. Elsku pabbi, hvíl í friði.
Þín börn,
Kristín, Guðlaug
og Áki.
Kær bróðir og mágur er fallinn
frá.
Þorláksmessa komin og við
tilbúin að takast á við daginn eins
og venja er. En þá kom höggið.
Nonni eins og flestir kölluðu hann
dáinn. Við vissum að hjartað var
ekki búið að vera sterkt þó að
hann gerði mikið til að styrkja sig.
Margar minningar skjóta upp
kollinum frá því við vorum lítil,
húsnæðið ekki stórt en ekki angr-
aði það okkur. Nonni var mikill
radíóamatör og kom sér upp tækj-
um til sendinga heima á Framnes-
veginum og kom það fyrir að hann
sendi mig niður í Garðastræti til
að sækja einhverja varahluti. Kall-
merkið hans var TF3 JA. Minn-
isstæðar eru ferðir með Nonna og
Soffíu, t.d. í Landmannalaugar og
til Austurríkis og á fleiri staði. Við
þökkum af alhug öll góðu árin með
Nonna og hugsum mikið til fjöl-
skyldu hans sem var honum allt.
Við vottum Soffíu og fjölskyldu
okkar dýpstu samúð.
Guðrún og
Sigurjón.
Á Þorláksmessu ríkti mikil sorg
á heimilinu þegar við fengum þær
sorgarfréttir að Jón Þóroddur, afi
barna minna, væri fallinn frá. Það
var virkilega sárt að upplifa þenn-
an sársauka með Soffíu og Pan
enda voru þau náin afa sínum. Eins
og Pan sagði: afi mun aldrei opna
dyrnar þegar ég heimsæki ömmu.
Ég kynntist Jóni árið 1999 þeg-
ar ég fór að vera með dóttur hans
Gullu, við gáfum honum tvö barna-
börn ásamt einu auka frá mér. Þótt
hjónabandið hafi endað hjá okkur
Gullu hélst samband mitt við Jón
áfram, aðallega vegna barnanna.
Jón var mjög góður afi, hann
reyndist börnunum mínum mjög
vel. Hann var alltaf boðinn og bú-
inn að hjálpa ef það þyrfti að skutla
þeim, lána bílinn eða hvað sem er.
Hann var einstaklega góður við
þau og má segja að hann hafi lifað
fyrir barnabörnin. Það skipti ekki
máli hvað hann var að gera; ef ég
bað hann að hjálpa mér var hann
alltaf fljótur að bregðast við.
Það má segja að Jón Þóroddur
hafi ekki verið allra en góður mað-
ur var hann, hann reyndist mér
mjög vel og mun ég sakna þess að
hann sé ekki meðal okkar lengur.
Ég er honum svo þakklát fyrir allt
sem hann gerði fyrir börnin mín.
Ég þakkaði honum reglulega fyrir
hvað hann væri góður við þau en
hann gerði ekki mikið úr því enda
eins og hann sagði: þetta eru bestu
stundirnar, samveran með þeim.
Það er svo mikilvægt að fólk
hittist reglulega. Við héldum upp á
afmælið hjá Pan 18. desember og
stúdent hjá Soffíu 21. desember og
þar hittust nánir ættingjar til að
fagna og þar á meðal Jón Þórodd-
ur. Þessar stundir eru dýrmætar
því enginn veit sinn næturstað.
Elsku Soffía, Gulla, Kristin, Aki,
makar og barnabörn, ég votta mína
dýpstu samúð, megi Guð styrkja
ykkur í sorginni.
Kveð þig með þessum orðum:
Megi algóður Guð þína sálu nú geyma,
gæta að sorgmæddum, græða djúp sár.
Þó kominn sért yfir í aðra heima
mun minning þin lifa um ókomin ár.
Þín fyrrverandi tengdadóttir,
Guðrún Ó.
Axelsdóttir.
Jón Þóroddur
Jónsson
Elskuleg systir mín og frænka okkar,
AÐALHEIÐUR FRIÐRIKSDÓTTIR,
Strikinu 2,
lést miðvikudaginn 30. nóvember.
Útför hefur farið fram í kyrrþey.
Sigrún Friðriksdóttir Fakharzadeh
og aðrir aðstandendur
- Fleiri minningargreinar
um Magnús V. Pétursson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.