Þingtíðindi Alþýðusambands Íslands ... - 26.11.1984, Síða 14

atriði." Ábyrgðartilfinningin íþyngir sjaldan íslenskum stjórnmálamönnum.
Um eigin gerðir er talað sem ópersónulegan verknað og markvissar stjórn-
valdaaðgerðir nánast flokkaðar undir náttúrulögmá'. Það voru gerðir kjara-
samningar og gengið féll segja stjórnvöldin sem bjuggu til samninginn og
felldu síðan gengið.
Reynsla liðinna ára sýnir að verkalýðshreyfingin er í stakk búin til þess að
ná fram kauphækkunum í samningum við atvinnurekendur en hún sýnir líka
að verkalýðshreyfingunni hefur gengið illa að verja gerða kjarasamninga
gegn yfirgangi stjórnvalda.
Sú ríkisstjórn sem nú situr hefur gengið fram af meiri ósvífni en dæmi eru
um hin síðari ár í samskiptum við verkalýðshreyfinguna. Hún hóf sinn feril
með lagaboði um stórfellda kjaraskerðingu og banni við samningum og gekk
þannig þvert á eina grundvallarforsendu okkar lýðræðiskerfis. Hún gerir nú
samninga um háar prósentuhækkanir og leggur jafnframt drög að því að
eyða þeim nær strax í verðbólgubáli gengisfellingar og almennra verðhækk-
ana. Þetta er illt ekki bara vegna þess að ríkisstjórnin sé vond heldur og enn
frekar vegna þess að lögboðnar kjaraskerðingara eru ekki uppáfinning þessar-
ar ríkisstjórnar. Þessi ríkisstjórn er ósvífnari en aðrar en ekki sú fyrsta sem
lögbýður kjaraskerðmgu og svarar kjarasamningum með gengisfellingu. Það
alvarlega er að um langa hríð hefur stjórnvö'dum liðist að ganga þannig til
verka, og enginn flokkur sem sett hefur mann í ráðherrastól hefur vikist
undan slíkum verkum.
Verkalýðshreyfingin hefur ekki megnað að hnekkja stjórnvaldaaðgerðum.
Hún hefur ekki fundið leiðir til þess að mæta ágengni stjórnvalda. Það fer
ekki á milli mála að það ástand sem við búum við kallar á eindregin viðbrögð
af okkar hálfu. Upphlaupsaðgerðir leysa hins vegar ekki málið, til þess þarf
samfellt starf. Við verðum að móta heildstæða stefnu og vinna henni það
fylgi að stjórnvöldum sé ekki stætt á öðru en fara að okkar ráðum. Við get-
um ekki treyst á frumkvæði einstakra stjórnmálaflokka, við verðum að treysta
á okkur sjálf og finna leiðir til þess að leysa þann vanda, sem stjórnmála-
mennirnir hlaupa ætíð frá. Við höfnum ekki þjóðarsátt, en við höfnum satt
um misskiptingu og rangsleitni. Við höfnum sátt um tvær þjóðir í sama
landi. Við höfnum sátt um auðsæld eins og örbirgð annars. Við höfnum satt
um skattsvik og sjúklingaskatt. Við höfnum sátt um skipulagsleysi í fjárfest-
ingum og rekstri. Við höfnum sátt um óvissu og atvinnuieysi.
Bætt kjör, atvinnuuppbygging, atvinnuöryggi, jöfnun lífskjara og réttlat-
ara þjóðfélag eru kröfur okkar. Á þeim forsendum einum getur orðið satt 1
þessu þjóðfélagi.
12