Hinsegin dagar í Reykjavík - 01.07.2024, Blaðsíða 11

11
Skemmtistaðurinn Kiki hefur löngum verið
helsti samkomustaður hinsegin fólks á Ís­
landi og því vakti það athygli margra þegar
tilkynnt var um nýja forystu staðarins fyrr
í sumar. Að vonum var hinsegin samfélagið
forvitið um það hvað það yrði sem myndi
breytast með nýjum áherslum, en jafnframt
var fólki hugleikið hvort þeir þættir starf­
seminnar sem fólki þykir vænt um myndu
halda sér. Eitt af því sem hvað mest var spurt
um, var hvort Edda dyravörður yrði ekki
örugglega í hurðinni. Og svarið er:
Engar áhyggjur. Edda er ekki að
fara neitt.
Edda Vigdís hefur verið í hurðinni á Kiki
í áratug. Raunar á hún tíu ára dyragæslu­
afmæli á Landleguballinu á Hinsegin dögum
í ár, en þá er nákvæmlega áratugur síðan að
henni bauðst starf við dyrasgæslu á þessum
álagspunkti, en þá starfaði Edda á nætur­
vöktum á bensínstöð. Hún sló til, og núna,
tíu árum síðar, hefur hún ekki aðeins staðið
í hurðinni og gætt öryggi staðarins, heldur
stýrir hún gæslunni á Kiki og fleiri stöðum í
miðborg Reykjavíkur.
Úr einu karaoke í annað
Edda Vigdís var nýkomin heim úr skipti­
námi í Japan þegar hún fékk þetta tækifæri
sem átti heldur betur eftir að hafa áhrif á
líf hennar. „Ég útskrifaðist úr MR og fékk
mesta námsleiða í heimi,“ segir Edda og
útskýrir að hún hafi alltaf haft gaman af
tungumálum. Hún átti litla frasaorðabók á
japönsku, enda hefur hún áhuga á japanskri
menningu: bardagaíþróttum, tölvuleikjum
og japönskum bíómyndum. „Svo sá ég að það
var verið að bjóða upp á japönskunám í há­
skólanum og sló til,“ segir Edda, sem var í eitt
ár í Kyoto og hefur farið reglulega til Japan
síðan þá. „Á tímabili var planið að vinna úti
í Japan, en svo tekur lífið mann í furðulegar
áttir.“ Edda lýsir því að hún hafi eiginlega
festst í dyragæslunni og lagt drauminn um
fasta búsetu í Japan á hilluna. „Japan er samt
alltaf einhvers staðar þarna á bakvið,“ segir
hún og bætir við að hún tali ennþá japönsku,
þó 12 ár séu liðin frá því hún bjó þar.
Órjúfanleg tengsl Kiki-fjölskyldunnar
Eins og áður segir var Eddu boðið hlutastarf
við gæslu á Kiki, sem svo síðar varð hennar
aðalstarf. Það var fyrst og fremst þetta hins­
egin umhverfi sem Edda varð ástfangin af og
olli því að hún hefur enst svona lengi í þessu
starfi. „Það er Kiki-fjölskyldan sem heldur
mér í starfinu,“ segir Edda og listar upp þau
sem tilheyra þessari fjölbreyttu fjölskyldu:
fastakúnnar, dyraverðir og starfsfólk. „Það
eru órjúfanleg tengsl sem myndast hjá þeim
sem vinna saman í þessu ruglaða umhverfi
sem skemmtanalífið í Reykjavík er,“ segir
Edda og lýsir því hvernig þessi tengsl haldist
að eilífu. „Við skiljum hvert annað og vitum
hvaðan við erum að koma,“ útskýrir Edda og
lýsir því hvernig þetta starf sé svolítið eins
og að vinna á leikskóla: „Seint um nótt er
fólk komið svolítið aftur í frumþarfirnar og
þá er það okkar að passa upp á að fólk fari sér
ekki að voða, að þau skemmi ekki neitt og að
þau komist heim.“ Hún bætir við að það sé
ekki algilt og að fólk skemmti sér á mismun­
andi vegu, en að hún viti aldrei að hverju hún
gangi þegar hún mæti á vakt. „Það kemur
margt upp og það má ekki láta það stoppa sig.
Það þarf að ganga í hlutina strax.“
Einkennisklædd í eigin samfélagi
Dyravörðurinn Edda er sjálf partur af hins­
egin samfélaginu, en er samt reglulega spurð
hvort hún eigi kærasta. „Ég verð alltaf jafn
hissa — mér finnst eins og það sé stimplað
á ennið á mér að ég sé hinsegin — en það er
náttúrulega alls konar fólk sem sækir stað­
inn og ekki öll eru hinsegin,“ segir Edda og
bætir við að eitt af því mest heillandi við
staðinn sé einmitt það að fá að vera hluti af
hinsegin samfélaginu í vinnunni líka. „Það
er þessi tilfinning að við séum partur af
einhverri heild.“ Þegar hún er spurð hvort
það sé ekkert skrítið að vera alltaf í vinnunni
á hinsegin viðburðum lýsir hún því að henni
líði vissulega eins og hún hafi óvart fest sig á
ákveðnum jaðri samfélagsins.
„Það er ekki oft sem ég tek þátt í hinsegin við­
burðum án þess að vera í einkennisklæðn­
aði,“ segir Edda og hlær og bætir við að hún
nenni hvort sem er lítið niður í bæ þegar hún
á frí. „Ég nenni ekki miðbænum. Frekar vil
ég bara spila með vinum mínum. Ég get bara
dansað þegar ég er í vinnunni,“ bætir hún við
og lýsir því hvernig það eru forréttindi að
fá að vera hluti af stemmingunni og á vakt
samtímis. „En auðvitað væri gaman líka að
geta tekið þátt án þess að vera alltaf að hugsa
um öryggi og gæslu,“ segir Edda og bendir á
að fyrirtækið hennar sé bókað nánast allan
sólarhringinn yfir Hinsegin daga.
„Við erum bókuð á nánast öll giggin
yfir Pride. Ég þarf bara að fara að
klóna mig.“
Metnaðarfull forysta
Eins og fyrr segir hefur ný forysta tekið við
rekstrinum á Kiki og það leggst bara vel
í Eddu. „Eldmóðurinn hefur aðeins farið
úr rekstrinum eftir heimsfaraldur, sem er
kannski eðlilegt. Það var erfitt fyrir alla
rekstraraðila miðbæjarins,“ útskýrir Edda
og segist hlakka til að sjá hvaða hugmyndir
nýir aðilar komi inn með. „Ég er rosa ánægð
með að það sé komið nýtt blóð inn sem hefur
mikinn metnað fyrir því að gera staðinn