Hinsegin dagar í Reykjavík - 01.07.2024, Blaðsíða 43

43
Skápurinn opnaður
Eftir því sem leið á þrítugsaldurinn fór
ég að finna fyrir löngun til að opna mig
um tvíkynhneigð mína við fleiri en bara
kærustuna mína og allra nánustu vini. Ég
var búinn að skrifa Facebook-færslu árið 2015,
ætlaði að koma út úr skápnum opinberlega þá,
en endaði á að stroka færsluna út. Af hverju
að vera að básúna svona á Facebook? Hverjum
kemur þetta við? Við tvö hamingjusöm
í okkar sambandi og hvað myndi fólk nú
halda ef ég færi að blaðra eitthvað um
tvíkynhneigð mína á samfélagsmiðlum? Mig
langaði til þess að opna upp á gátt, en hætti
við. Löngunin hvarf þó ekki.
Aftur koma góðar fyrirmyndir við sögu. Árið
2018 ákvað góður vinur minn, Jóhannes Þór,
að skrifa Facebook-færslu og koma þannig út
úr skápnum sem tvíkynhneigður. Hann, eins
og ég, er hamingjusamlega giftur tvíkyn­
hneigður maður í gagnkynja langtímasam­
bandi. Hann ruddi þannig ákveðna braut.
Um þessa reynslu sína skrifaði Jóhannes
tímamótagrein í þetta sama rit fyrir tveimur
árum síðan.
Kynhneigð fólks er almennt ekki leyndarmál,
heldur bara einhver hversdagslegur hluti af
sjálfsmynd hvers og eins. Og þannig á það
líka að vera um tvíkynhneigð, þótt hún sé
eðli málsins samkvæmt oft ósýnilegri en
gagn- og samkynhneigð. En þetta er hluti
af sjálfsmynd minni og þess vegna langar
mig að það sé opinbert, rétt eins og ég fer
ekki leynt með að ég sé royalisti, forfallinn
Hafnfirðingur, hobbiti að eðlisfari og Bowie-
aðdáandi.
Það var svo fyrir ári síðan, 2023, að ég ákvað
að koma opinberlega út úr skápnum. Ég
gekk í Gleðigöngunni undir fána tvíkyn­
hneigðra og skrifaði færslu á Facebook á degi
tvíkynhneigðra nokkrum vikum síðar, þar
sem ég tilkynnti þetta vinum og fjölskyldu,
vinnufélögum og bara hverjum þeim sem
algóriþmum Facebook þóknaðist að láta vita.
Bæjarar allra landa, sameinumst!
Það skiptir mig meira máli en ég hefði haldið
að vera opinn með hinseginleika minn. Í
þessu felst einhver lífsfylling sem erfitt er að
koma í orð. Hinseginleikinn er hluti af sjálfs­
mynd minni — hluti sem mér þykir vænt um.
Ég á hann sameiginlegan með öllu regnboga­
samfélaginu okkar, þótt reynsla okkar allra
sé ólík.
Í upphafi þessarar greinar vakti ég athygli á
þeirri staðreynd að tvíkynhneigðir íslenskir
karlmenn — sem við vitum að er stór hópur,
líkindafræðin lýgur ekki — virðast öðrum
fremur halda sig inni í skápnum, í stað þess
að ljúka honum upp og njóta þess að finna
lífsfyllinguna í hinseginleikanum. Getur
verið að ein af ástæðunum fyrir því að bi
strákar eru ekki að koma út úr skápnum, sé
að fáir bi strákar eru að koma út úr skápnum?
Að þá skorti þær fyrirmyndir sem ég var svo
lánsamur að hafa í mínu nærumhverfi?
Öll þurfum við að vega og meta hvort og
hvenær og hvernig við komum út úr skápnum
— vonandi geta sem allra flest okkar gert það
á eigin forsendum, þegar við erum tilbúin til
þess.
En tökum með í reikninginn að með því að
stíga skrefið, getum við aukið sýnileikann
og þannig stuðlað að samfélagi sem er fjöl­
breyttara og fallegra.
Tví-/pan-/omni-kynhneigð
Í þessari grein nota ég skilgreininguna
„tvíkynhneigð“. Í mínu tilfelli gæti ég allt eins
notað „pankynhneigð“ eða „omnikynhneigð“.
Á fjölmennu málþingi um tvíkynhneigð á
nýliðnum landsfundi Samtakanna ‘78 var
mikill samhljómur gesta um að í orðinu „tví­
kynhneigð“ felist ekki sá skilningur að það
þýði að maður hrífist bara af tveimur kynjum
eða að það sé einhver útilokun falin í því.
Miklu heldur þýði tvíkynhneigð að hrífast
af eigin kyni og öðrum kynjum. Fólk getur
að sjálfsögðu lagt persónubundinn skilning
eða merkingarmun á þessi þrjú hugtök en
í stórum dráttum eru þetta mjög skyldar
skilgreiningar.
The Freeing Feeling of Visibility
Bisexuals probably represent the largest
group within the LGBTQ+ umbrella, but
where are all the bi men? Bisexual people
are overall not very visible within Icelandic
society and bi men may be some of the least
visible, often never coming out of the closet.
This bi man remembers coming out again
and again, as bi-erasure is a well-known
phenomenon. However, the freeing feeling
of being oneself, openly and honestly, cannot
be put into words. Perhaps we just need more
role models, for more men to feel comfortable
enough to come out as bi. There certainly are
a lot more of us out there and I will continue
to ask my brothers: “If you suddenly found
David Bowie, young and vivacious, lying in
your bed — would you kick him out?”