Búreisingur - 15.09.1902, Blaðsíða 4
Útheimiirin.
leysum manni. Men — tað eydnaðist konventinum at fáa frið
og rógv aftur i landinum, og at útgera stórar herar, ið ruku
landsfíggindarnar burtur aftur. Men nú, táið Frankaríki fór
at sigra, hildu nógvir konventsmenn, at »ræðslutíðin« átti at
hava enda, og tað evdnaðist teimum at vinna fleirtalið fyri
seg og at fáa landastýrið aftur i eitt betri og meiri lóg-
bundið lag.
Longu undir »ræðslutíðini« hevði Frankaríki vunnið teir
fyrstu sigrarnar av teim útlendsku fíggindunum; tí alt her-
fólkið var fult av eldhuga fyri tí fríheit og frælsi, ið fíggind-
arnir vildu avoyða. Brátt trongdu franskir herar út yvir
franskt landamerki og inn í Vesturtýskland, Belgialand og
Háland. Og allastaðni hvar teir komu, avsettu teir tað gamla
landastvrið og innførdu republikkina. Tí. vórðu teir eisini
allastaðni mótitiknir ikki sum fíggindar, men sum vinir, ikki
sum fólk, ið vildu kúga og tvinga, men sum fólk, ið vildu
loysa, fríggja og frelsa.
Sakbrotið. Hetta var hin stóra revolutiónin ella koll-
veltingin, ið sum ein ógvilig alda breyt frá grunni og koll-
velti alt, ið fyri var. Men ein slík alda mátti eisini gera
stórt bakbrot. Og bakbrotið kom skjótt.
Av teim ungu herhovdingum, ið førdu teir fransku her-
arnar, kundi eingin metast við Napoleon Bonaparte. 27
ára gamal fekk hann her at føra og vann strax ein sigur
fyri og annan eftir, hann trongđi inn í Norðuritalialand og
haðan djúpt inn í Eysturríkið, ið mátti geva stórar lands-
partar frá sær.
Nú var einans Angland eftir av ollum Frankarikis
fíggindum. Napoleon, ið sá, at Anglands ríkidømi rann frá
Inđialand, helt nú tað vera besti hyggjuráðini at fara til
Egyptaland, taka tað frá Turkunum og síðan haðan at fara
til Indialand. Við stórum heri og flota lendi hann í Egypta-
landi og vann strax sigur av Turkunum og tók skjótt heila
landið frá teimum. Men Angilskmenninir herjaðu á flota
hansara og rudduliga oyðilogdu hann, so at Napoleon nú var
avskorin frá Frankaríki og ikki kundi fáa studning til størri
fyritøkur. Og á somu tið erraðu fíggindarnir seg upp aftur,
Eysturríkis menn brutu inn í Italialand og ruku Franskmenn-
inar út. Tað republikánska ríksstýrið í París visti sær eingi
ráð, og fólkið misti álitið á tað. Táið Napoleon hetta frætti,