Freyja - 01.12.1909, Qupperneq 5

XII 5.
FREYJA
99
snöru undir eins vi5 aftur. hlupu aö austurgluggauum, (sem.
var opinn til hálfs) cg kölluðu inn: „Hún kemur! Hún kem-
ur!“ —Þau sögðu þetta á fslenzku, skýrt og snjalt.
í sömu andránni gekk gömul kona og lasburða heim að
húsinu, ávarpaði börnin á ensku, fór svo rakleitt inn í húsið^
og börnin á eftir. Fám augnablikum síðar kom ungleg kona,
lítil vexti, útúrdyrunum. Hún var í ljósleitum lérefts kjól.með
stráhatt á höfði, og hélt á dálitlum bögli. Hún leit hvorki til
hœgri né vinstri, gekk rösklega út úr garðinum. stefndi svo
austurgötuna og næstum hljóp við fót. Það var bersýnilegt
að hún var að flýta sér.
Ég þóttist nú a'iveg viss um það. að hérætti íslenzk fjöl-
skylda heima, og fanst mér það samt undarlegt, því ég hafði
aldrei heyrt þess getið, að Islendingar hefðu sezt að í Dart-
mouth, og ég vissi ekki annað en, allar íslenzkar fjölskyldur
sem sezt höfðu að þar í grendinni, vœru þegar alfarnar þaðan
að undanskildum öldruðum hjónum, sem bjuggu í Halifax.
Miglangaði tilað fara heim að húsinu, og grenslast eftir
því, hvaða fólk þetta væri, en kom mér einhvernveginn ekki
að því. Éghœtti samt við að fara norður að verksmiðjunni og
fór heim á prestsetrið og spurði prestinn. hvort hann vissi tii
þess að nokkrir Islendingar ættu heima þar í bænum, enhann
sagðist aldrei hafa heyrt þess getið, og engan fslending hafa
séð á æfi sinni nema mig.
Ég ásetti mér nú tamt að saraekkiburt úr Dartmouth án
þessað vita fyrir víst, hverjir heimaœttuí húsinu við lækinn.
Og eftir hádegi fór ég afturút í hæinn, og gekk nokkrum sinnum
fram hjá húsinu, til að vita hvort ég sæi ekki börnin á ný. en
ég komaldrei auga á þau framarþann dag.
Snemma á laugardags-morguninn gekk ég á ný upp með
lœkuum, og var ncestum kominn að rimagirðingunni, þegar ég
sá, að ungakonan, sem ég sá daginn áður, kom út úr húsinu
og gekk fram ágötuna. Hún var eins búin og í fyrra skiftið,
sem ég sáhana og hélt á dálitlum böggli undir hendinni, og
ver auðsjáanlega að flýta sér. Ég herti upp hugann og gekk í
vegfyrir hana, lyfti hattinum og bauð henni góðan morgun.
Hún tók kveðju minni kurteislega, en nam ekki staðar.