Freyja - 01.12.1909, Page 17

XIT 5.
EREYJA
’ 1 3
ÉG VINN
Eg man þig æska, ung og fríð.
er árdags-sólin vermdi blíð,
Meö vonaraugum lífsins ljós
ég leit, og hverja fagra rós.
Meö þrá aö berjast—vinna verk.
sem vinna þjrfti höndin sterk.
Mér ægði ei nokkur öröug þraut,
—þá alt aö mínu skapi laut,
þó hoegt ég scekti, sókninvanst
svo sumum jafnvel nó til fanst.
Ég vann.
Nú finst mér alt svo autt og snautt
og alt mitt vona safnið dautt,
svo glitti bara í brunna glóö
þars bálsins-köstur áöur stóð,
sem gnæfði hœstu himna til
svo handa hvergi sáust skil,
—Því hélt ég aðeins ösku til.
En, enn því miður finn égtil
—ég brenn.
Ég brenn.eg brenn, þvi hjarta heitt
enn hafa íornir draumar seytt,
Ég veit ei hví—en vaki þó,
í vöku þeirri er engin ró.
Ég bið um dauða, bið um grið
cg Lanin veitir sturdar írið
í gleymsku,—þetta sýnist svo,
ég seíast, — vinn þá á við tvo.
Eg vinn!
Ég vinn, ég hamast—verkin mín