Helgarpósturinn - 13.05.1983, Side 6

6
Föstudagur 13. maí 1983 lrjnri
Þeir auðguðust á leiktækjum eiga nú virðulegasta
hótel borgarinnar.
Ef
ekki er hægt að
réka hótel á þessum stað, er
það hvergi hægt“
Hvort er hollara börnum og unglingum að leita sér
afþreyingar í leiktækjasölum eða að horfa upp á nakta
erlenda listamenn leika kúnstir sínar við Útvegsbank-
ann?
Sigurður Kárason er ekki i nokkrum vafa um það.
„Þeir sem predika mest á móti leiktækjasölunum,
hafa aldrei komið inn í þá“, segir hann og er ekki myrk-
ur í máli. „Þeir hinir sömu og standa fyrir komu ofan-
greindrar tegundar listamanna til landsins, hafa barist
fyrir opnun brennivínshúsa í borginni. En ef minnst er,
á stað fyrir krakkana, ætlar allt um koll að keyra“.
Sigurður og félagi hans, Pálmar Magnússon, fengu nýlega
leigt húsið Aðalstræti 10 og ætla að reka þar leiktækjasal.
Hús þetta er elsta hús borgarinnar og til skamms tíma var þar
verslun, sem bar nafn Silla og Valda. Þegar það spurðist út
hvaða starfsemi ætti að fara þar fram með nýjum húsbænd-
um, urðu margir til að mótmæla. Finnst Sigurði sjálfum þetta
ekki fremur óvirðuleg starfsemi í þessu merkilega húsi?
Sigurður og félagar keyptu Borgina á 50 milljónir: Við ætlum að reyna að fríska
upp á húsið, segir hann.
segir Sigurður Kárason annaraf tveimur aðaleigendum Hótel
Borgar og tveggja leiktcekjasala.
„Langt í frá. Sextán til átján ára unglingar eiga sama tilveru-
rétt og fullorðnir, sem eru búnir að leggja öll elstu hús borgar-
innar undir brennivínshús", segir Sigurður.
Þeir Pálmar ráku áður leiktækjasal í Aðalstræti 8 en fengu
leyfi borgaryfirvalda til að flytja leyfið yfir á 10. Þar verða
gerðar smávægilegar breytingar á innréttingum, og þeir von-
ast til að geta opnað staðinn sem allra fyrst.
Nótt og dag
Sigurður Kárason og Pálmar Magnússon eru tæplega
þrítugir. Litið hefur farið fyrir þeim í fjölmiðlum og þannig
virðast þeir vilja hafa það, því Sigurður var ófáanlegur til
myndatöku fyrir þetta viðtal. Sigurður er húsamálari að
mennt, en Pálmar bifvélavirki. Það var á árinu 1976 að þeir
félagar opnuðu leiktækjasal í Einholti 2 og er það upphaf
þeirra í þessum „bransa“. Þeir keyptu gömul tæki af sams
konar fyrirtækjum, sem höfðu lagt upp laupana, og gerðu
upp. Fyrirtækið lifir ennþá og eru leiktækin rúmlega þrjátíu,
auk þess sem þar er rekin sælgætisverslun. Á þeim tíma, sem
liðinn er frá því þeir opnuðu í Einholtinu, hafa margir slíkir
salir sprottið upp, en hætt eftir skamman tíma.
„Það sem hefur haldið lífinu í okkur, er að við höfum verið
í þessu dag og nótt allt árið, 16-18 tíma á sólarhring. Við höf-
um skilað um sjö þúsund vinnustundum á ári á meðan venju-
legur maður skilar um tvö þúsund. Við höfum ekki einu sinni
komist upp í Hvalfjörð“, segir Sigurður.
Hann bendir hins vegar á, að á meðan hafi aðrir leiktækja-
salaeigendur kannski bara setið heima hjá sér. Slíkt þýði ekki
neitt, því þetta sé „harðasti bissness, sem hægt er að komast
í“.
Starfsemi leiktækjasalanna í borginni hefur sætt nokkurri
gagnrýni og því haldið fram, að unglingar væru þar hafðir að
féþúfu. Sigurður Kárason er ekki alls kostar sammála þessu.
Hann heldur fram hinu gagnstæða og segir, að leiktækin séu
ódýrasta afþreyingin, sem unglingar eiga völ á.
„Sæmilega leikinn maður getur setið í þrjá til fjóra tíma og
eytt aðeins tíu krónurn", segir hann, en viðurkennir þó að við-
komandi þurfi að eyða nokkru meira til að ná meiri leikni.
Það sé þó alla jafna ekki meira en sem svarar einni bíóferð,
þegar allt er talið með.
Sigurður visar einnig á bug gagnrýni foreldra, sem segja að
börnin fari með stórar peningaupphæðir í þessi tæki.Hann
spyr hvar börnin fái þessa peninga og segir að það hljóti þá
að vera eitthvað bogið við rekstur heimilanna, ef börnin hafa
stórfé á milli handanna. En verða menn ríkir af rekstri svona
leiktækjasala?
„Því fer fjarri“, segir Sigurður. „Þetta hefur skilað okkur
þokkalegum vinnulaunum, en við fengum meira fyrir þessar
vinnustundir hjá ríki og bæ, fyrir utan atvinnuöryggið“.
En það er ekki nóg með það, að unglingar eigi að eyða
miklu fé í leiktækjasalina, heldur á þar einnig að þrífast alls
kyns óregla. Sigurður segir, að þeir félagarnir hafi þurft að
loka salnum í Einholti kl. 19 á föstudögum vegna drykkju og
óláta. Hann vill þó líka vekja athygli á því, að lögreglan hefur
aldrei verið kvödd í salina tvo sem þeir reka, hvorki í Einholt-
ið né Aðalstræti 8. Og það segir sína sögu.
„Krakkarnir hafa ekki viljað missa staðina og því hafa þeir
hagað sér skikkanlega", segir Sigurður.
Stórt verkefni
Hverfum frá leiktækjunum, því þeir félagar hafa fleiri járn í
eldinum, og engin smá járn heldur. Sigurður og Pálmar festu
nýlega kaup á Hótel Borg, ásamt mæðrum þeirra beggja og
fyrirtækjunum Kauplandi sf., sem rekur leiktækjasalina, og
Verðbréfaversluninni. Kaupverðið var fimmtíu milljónir
króna.
„Við kaupum gamla félagið og allt hlutafé Hótel Borgar.
Rekstur fyrirtækisins hefur staðið i járnum í mörg ár og við
lítum á þetta sem stórt verkefni", segir Sigurður og bætir við,
að tíminn verði að leiða í Ijós hvort grundvöllur sé fyrir rekstri
svona hótels.
Sigurður telur að kaupverð hótelsins hafi verið gott.
„Það náðist samkomulag um að greiða 10% kaupverðsins á
fyrsta árinu, en eftirstöðvarnar eru verðtryggðar til tólf ára“.
Sigurður er harðorður í garð Flugleiða vegna þeirrar ein-
okunaraðstöðu, sem félagið hefur. Ekki nóg með að félagið
komi farþegum til landsins, heldur reki það einnig bílaleigu
og veitinga- og gistiþjónustu.
„Flugleiðir eru búnar að mergsjúga túrismann áður en kom-
ið er út fyrir Vatnsmýrina", segir hann og álítur að annað
hvort eigi Flugleiðir að halda sig eingöngu að flugrekstrinum
eða hótelrekstrinum, en ekki hvorutveggja.
Guð og lukkan
Stórvægilegar breytingar verða ekki gerðar á rekstri Hótel
Borgarí allra nánustu framtíð,og sögusagnir umaðstaðnum
eigi að fara að loka eru ekki á rökum reistar að sögn Sigurðar.
„Hið eina, sem við höfum hugsað okkurað gera er að fríska
húsið upp með smá breytingum, sem eru aðallega fólgnar í
málninguog þrifnaði.og við ætlum að reyna að kappkosta að
hafa alla þjónustu í lagi. Við höfum ýmsar hugmyndir, en það
er ekki timabært að tala um þær nú, Við ætlum að reyna að
halda því rekstrarformi, sem hefur verið“, segir hann.
Sigurður er annars bjartsýnn á framhaldið og segir að þeir
stóli á að koma inn á réttum tíma.
„En þetta fyrirtæki verður ekki rétt af á einu ári. Hér þarf
að gera margt og það kostar stórfé. Ef það er ekki hægt að
reka hótel á þessum stað, miðað við einokunarstarfsemi Flug-
leiða, er það hvergi hægt. Meiningin er að reyna að leysa
þetta verkefni sómasamlega og guð og lukkan verða
að leiða í ljós hvort þar er hægt“, segir Sigurður Kárason.
eftir Guðlaug Bergmundsson
myndir: Jim Smart.
Aðalstræti 10: Elsta hús borgarinnar verður
gert að leiktækjasal og ekki eru allir hressir
með það.
Krakkarað leikí Einholti 2: Ódýr afþreying,
segir Sigurður Kárason um leiktækjasalina.