Fálkinn


Fálkinn - 14.02.1962, Síða 16

Fálkinn - 14.02.1962, Síða 16
GAMAN SAGA EFTIR OTTO LUIHN 16 FALKINN RYGGDAPANTURINN ÞA£) var eitthvað að mér í maganum. Það er hægara ort en gert að útskýra hvað það var, en það var einhver ónota- legur fiðringur. Kólerudropar og brennheitir bakstrar verk- uðu ekki vitund. Og svo var það einn mánu- dag, að ég afréð að leita til læknis. Ég veit ekki af hverju það er, en flestir afráða að leita til læknis á mánudögum. En mannleg náttúra er gefin fyrir að draga á langinn það sem afráðið er. Og þess vegna er aldrei eins fullt í biðstofum lækna eins og síðustu daga vik- unnar. Eftir að hafa endurtek- ið mánudagsákvörðun mína nægilega oft, fann ég svo sjálf- an mig einn föstudag í biðstof- unni hjá hlutaðeigandi maga- lækni. Við heilsuðumst með virðu- legum hætti og ég sagði: — Það er eitthvað að mag- anum. Og læknirinn heilsaði og sagði: — Hm, jæja, bezt að líta á hann. Gerið svo vel að færa yður úr. Manni finnst alltaf svo nota- legt hjá læknunum, — til að byrja með. Og þess vegna er maður þægur og fer úr og leggur sig á þar til gerðan dív- an eða legubekk. — Svo kom læknirinn og renndi augunum yfir magann á mér eins og herforingi, setti á sig heila- brotastút og sagði: — Þetta getur verið margt. — Nei, sagði ég. — Þetta getur nú bara verið magi. Og það var það. En maður á aldrei að and- mæla læknum. í fyrsta lagi dugir það ekkert og í öðru lagi espast þeir bara við það, Og nú fór hann að boxa mig í kviðinn með krepptum hnef- unum. Þegar hann hitti reglu- lega vel,neri hann staðinneina eða tvær mínútur á eftir . . . Ég hef einu sinni séð bak- arasvein taka meistarapróf í að hnoða bolludeig. Hann komst ekki í hálfkvisti við lækninn. Og þó getur verið, að læknirinn hafi ekki verið upp á sitt bezta, því að hann var að doka við öðru hverju, dró andann djúpt og spurði, hvort það væri sárt. — Já, sagði ég. — Og það er þar að auki ekki samkvæmt leikreglum. Það er fyrir neðan beltisstað. Læknirinn virtist hugsa um þetta um stund. Ef til vill varð hann svolítið skömmustulegur yfir því, að ég skyldi ekki taka á móti honum. Hann hætti að minnsta kosti að boxa og leit á ný yfir vígvöllinn og þreif svo allt í einu harka- lega í huppinn á mér. Þetta kom mér á óvart og ég vein- aði. — Ber ekki á öðru, sagði læknirinn ljómandi af ánægju. Það var eins og ég hélt. Botn- langinn! — Það kemur ekki til mála, svaraði ég. — Botnlanginn er hinum megin. Og þar að auki er botnlanginn í mér eins vel uppalinn og nýfermdur engill á molluskýi í logni. — Hm, sagði læknirinn á þessu skýra máli, sem hann talaði, og ég sá, að honum var brugðið. — Botnlanginn hin- um megin. Ja, hm. Það kem- ur til að því, að þér liggið öf- ugt. Hann reyndi að afsaka fyrra frumhlaup sitt með því að gera nýja atlögu að hinum huppn- um á mér. En ég var viðbú- inn og glotti hreykinn. Þá breytti hann til og reyndi að fara að mér með góðu. Hann setti vísifingur og löngutöng vinstri handar á magann á mér og barði var- lega á þá með visifingri hægri handar. Það heyrðist tóma- hljóð og mig kitlaði dálítið, en þetta var einstaklega tilbreyt- ingarlítið til lengdar. Læknirinn varð alvarlegri og alvarlegri á svipinn og loks sagði hann: — Þetta er ekki algengt til- felli. Það lítur út fyrir að vera bæði alvarlegt og flókið. (Mér datt í hug garnaflækja, þegar hann sagði flókið)! Þér verðið að leggjast á sjúkrahús. Við komumst sennilega ekki hjá uppskurði. — Hjartans þakkir, sagði ég og skók hendina á honum. — Þér hafið bjargað lífi mínu. Svo borgaði ég, hysjaði upp um mig og fór með þeim ein- læga ásetningi að stíga þarna aldrei fæti framar. Og það gerði ég heldur ekki. En læknirinn var iðinn við. Eftir fjóra daga kom sallafín sjúkrabifreið að húsdyrunum hjá mér. Hvítklæddur sjúkra- vörður kom inn og krafðist þess, að ég yrði framseldur tafarlaust. Ég þverneitaði og sperrtist á móti. En hann hafði betur. Hann var með skipunar- bréf upp á vasann um að taka mig hvað sem það kostaði og ég varð að láta undan. Ná- grannarnir stungu saman nefj- um og höfðu hátt, og þessi tvö hundruð börn, sem eiga heima í götunni, voru öll saman kom- in, þegar ég var borinn og studdur og dreginn út í sjúkra- bílinn. Öll umferð stöðvaðist. Ég hafði aldrei legið á sjúkrahúsi áður. En það var ekki sem verst. Það hafði þvert á móti ýmsa kosti. Mað- ur er svo blessunarlega á- byrgðarlaus. Maður hefur rúm og er ekki krafinn um húsa- leigu. Og svo er lítil og bless- uð gyðja, býr um rúmið og tekur ekkert fyrir það. Mat- urinn kemur reglulega og þarna eru hvorki þjónar né þjórfé. Hins vegar eru við- felldnar stúlkur á vakki fram og aftur um stofuna og stjana við mann eins og þær geta, spyrja hvernig manni líði og mæla í manni hitastigið. Ég hef aldrei haft þjón eða vinnukonu. En nú uppgötvaði ég, að þetta er aldeilis prýði- legt húsgagn. Ég skil ekkert í þeim, sem eru að gera sér rellu Út af vinnukonunum. Mér finnst þær vera mesta hnoss og tvímælalaust tilveruhlunnindi að láta brosmilda og ljós- hærða og bláeygða stúlku stjana við sig, með hvíta svuntu í bak og fyrir og hvíta hettu yfir hárinu og móður- legan umönnunarsvip í ungu andlitinu. Allt þetta sagði ég líka stúlkunni, sem hafði tek- i ið að sér aðalábyrgðina á mér þarna á sjúkrahúsinu. Og hún sagði, að sér fyndist þetta fal- lega mælt. Smátt og smátt sagði ég margt fleira fallegt við hana og við urðum beztu kunningjar. Við töluðum vís- indalega um magann í mér í samanburði við aðra maga, sem voru til athugunar þarna á sjúkrahúsinu. Við urðum sammála um, að eiginlega væri minn magi mesti kostagripur. Ég var alveg hættur að hafa óþægindi af honum. Það var bara læknirinn, sem ég hafoi óþægindi af. Hann var dag- lega að sletta sér fram í mag- ann á mér og gera alls konar tilraunir með hann. Þegar ég hafði legið þarna í nokkra daga, reyndi hann að eyði- leggja hann með því að svelta mig. Ég fékk lágmark af litl- um mat og mér tókst ekki að fleka þá ljóshærðu til þess að stinga að mér nokkrum kjöt- bollum í laumi. Ég álasaði henni fyrir að hún væri harð- brjósta og ég sá, að hún tók það mjög nærri sér. Ef sveltið hefði verið lengra má reynd- ar vel vera, að hún hefði kom- ið með bollurnar. Hvað veit ég? Þegar maður heldur stúlku vera fjarlæga og ó- sveigjanlega, er hún máske nær og sveigjanlegri en nokkru sinni fyrr. Það hélt ég í raun og veru einn daginn, því að þá kom hún með falleg- asta brosið, sem hún átti á vörunum og stóran disk af rús- ínugraut með sveskjum. Ég settist upp í rúminu, tók fast og innilega í hönd hennar og át grautinn. Ég varð saddur og ánægður og hugsaði mér að segja eitthvað ljómandi fal- legt við hana, þegar ég hafði sofið miðdegisblundinn minn. En áður en að því varð, kom læknirinn. Og með lækninum kom slanga. Þið megið ekki misskilja mig. Ég á hvorki við stúlku né nöðru, heldur langa mcrauða gúmmíslöngu. Stúlk- an mín og tvær aðrar komu líka. Læknirinn heimtaði að ég gleypti slönguna. Ég neit- aði og þakkaði fyrir og sagðist vera svo prýðilega saddur. En haldið þið, að hann hafi látið sig? Ég leitaði hjálpar og huggunar hjá þeirri móður- legu ljóshærðu. En hún for- herti hjarta sitt og í staðinn fyrir að rétta mér hjálpar- hönd, setti hún upp blíðasta brosið sitt og bað mig nú um að vera þægan. Hún tók í höndina á mér og horfði á mig með bláu augunum sín- um. Gat ég annað en látið und- an? En með sjálfum mér þótti mér vænt um að ég hafði ekki fengið tækifæri til að segja henni þetta fallega, sem ég hafði ætlað að segja henni fyrir rúsínugrautinn með sveskjunum. Ég át gúmmíslönguna eins og hetja. Það var ekki geðs- legt bragð að henni, en mér datt í hug, að læknirinn mundi iðrast og gera yfirbót, er hann sæi hve mikið ég legði á mig til þess að gera honum til hæf- is. Ég var kominn svo langt, að það stóð ekki nema rétt bláendinn af þessari gúmmí- görn út úr munnvikinu á mér, og ég var í þann veginn að hakka hana í mig, þegar lækn- irinn greip í hann og hélt hon- um. Ég reyndi að mótmæla þessu háttalagi. En það er ekki hlaupið að því að haga orðum sínum ræðumannslega, þegar munnurinn og hálsinn er fullur af ótuggðu gúmmíi. Þess vegna getur verið að læknirinn hafi ekki gripið það sem ég sagði. Að minnsta kosti sinnti hann því ekkert, en dró upp eins konar pumpu, sem hann festi á endaþarminn á slöngunni og fór að pumpa eins og háseti á götugum mót- orbát. Og þarna kom brunandi bæði grauturinn og rúsínurnar og sveskjurnar. Ég gat nú ekki að því gert, að mér fannst ómerkilegt að öfunda mig svona af miðdegismatnum. Það gat svo sem verið, að stúlkan hefði af gæzku sinni stolið grautnum handa mér og hann ætti að notast handa öðr- um. En það var nú hart samt. En það var víst ekki þannig sem í þessu lá. Ég skildi þab, þegar farið var að grandskoða grautarspýjuna. Læknirinn rýndi í þetta og sagði: — Tarna var skrítið! Ég get ekki fundið neitt! Síðan fór hann og aliar stúlkurnar út og ég fór að brjóta heilann um þetta. Hvort eldabuskan hefði kannski misst dýrmætan demantshring ofan í grautarpottinn og nú væri verið að leita a'j honum í öllum, sem hefðu fengið graut til miðdags. Tilhugsun- in um þetta huggaði mig dá- Sjá næstu blaðsíðu. FÁLKINN 17

x

Fálkinn

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.