Tíminn - 17.06.1951, Blaðsíða 13

AUKABLAÐ
TÍMINN, suimudaginn 17. júní 1951
13
Ríki mitt var í fjósinu
Framhald af 12. siðu
eftir því, að ég horfði á tvær
stoðir í miðju fjósinu.
:— Hvað er nú um aö vera?
spurði hann varlega.
— Gjáðu til, frændi, sagöi
ég. Það. væri ólíkt betra aö
hreinsa hérna, ef þessir staur-
ar væru ekki.
— Já, sagði hann. Víst væri
það. En ef við tækjum þessa
stafi félli ioftið niður.
Ég féllst á, að það væri ekki
sem bezt.
— Nei. Það sem við éigum
að gera, sagði húsbóndinn til
að bæta mér upp þær vonir,
sem hann hafði svipt mig, er
að rífa upp gólfið að kasta
þessum flísum, gera mjóan
flór, sem snýr öfugt við þenn-
an, leggja þessar dyr af og
gera nýjar og brjóta svo skarð
í þennan vegg, svo að þar fá-
ist hentugt rúm til að blanda
fóðrið, og svona hélt hann
áfram.
Ég spurði eins blíðlega og
mér var auðið, hvort það
borgaði sig að hafa svo mikið
fyrir einni kú.
— Ef til vill ekki, sagði
harin og andvarpaði.
Fjósið var byggt fyrir marg-
ar kýr, sem ættu að standa
hlið við hlið 1 röð, svo að hver
héldi við aðrg, og setti henni
takmörk. Þegar ekki var nema
ein kýr í fjósinu, hélt ekkert
við, svo að h,ún gæti ekki
snúíð sér á básnum. Aftur-
hiutinn gat þá farið í stóran
hálfhring. Kýrnar virðast
eiga erfitt að átta sig á því
til hvers iau.tin í gólfið fyrir
aftan básinn þeirra er ætluð.
Ef þær geta vikið sér við, svo
að þær komist hjá því að nota
hana eru þær bara hriínar
af því, og það getur þvi orðið
yfirgripsmikið starf að moka
fjósið. Til að sjá við þessu lét
húsbóndinn stoðir beggja
megin við básinn. Það gerði
fjósmoksturinn iéttari, en
svæðið varð yfir að líta eins
og strönd, sem er viggirt gegn
innrásarhættu.
Eftir því sem timinn leið,
færðist fjcsið sfnám saman íbæta gluggana og gera áætl-
það horf að ver.a eins og fjósianir. Eitt ákváðum við fljótt.
ber.- Það gekk hægt að komaEinhvern góöah dag skyldum
endurbótunum fram, því aðvið steypa fiórinn.
við urðum að láta útivinnuna Milla kom á heimilið í sept-
ganga fyrir. Á óveðursdögum ember 1941.
áttum við marga stundina, Við steyptum góifið i janúar
húsbóndinn og ég, við að 1844.
P O L L Y
Dag nokkurn vorið eftir að
Milla kom til okkar, kom
húsbóntíinn inn í f jósið, þegar
cg var að mjólka, og sagði:
— Ég hefi náö í kvígu til
að vera Millu til samlætis í
sumar.
— Jæja, sagði ég. Og
hvernig er hún?
— Ég hefi ekki séð hana,
sagði húsbóndinn, en már er
sagt, að hún sé áþekk sirk-
ushesti.
Eigendur kvígunnar höfðu
fitað hana með það í huga, að
hún yrði góður bauti. Svo
höfðu þeir horfið að því ráði,
að gera úr henni góða mjólk-
urkú. Þegar þeir vissu, að
húsbóndinn var að svipast
eftir félaga fyrir Miilu, bentu
þeir honum á, að taka kvíg-
una í fóstur, þangað til hún
bæri í nóvember.
Þetta sama kvöld kom hús-
dýravagninn í hlað, og stór
og ljót skepna var leidd af
honum.
Húsbóndinn hafði liking-
una við sirkúshestinn frá
litnum á kúnni. Ekki var létt-
leiki i vexti hennar eða hreyf-
ingum. Ætterni hennar var
ráðgáta. Hún var með hvítt
höfuð eins og Herfordkýr, en
vantaði hornin, sem því kyni
eiga að fylgja. Hún var koll-
ótt. í þess stað hafði hún
hvítan brúsk í enni, og þess
'vegna minnti hún á sköllótt-
an mann. Hún hafði stór,
rauðbrún sveiflueyru, fæt-
urnir voru hvítir, en síðurn-
ar eirrauðar. Hún hafði
| breiða, hvíta mön eftir endi-
löngum hryggnum og halinn
var framhald af henni. Hún
var klunnaleg og beinadigur,
1 stór og vambmikil.
Húsbóndinn skýrði hana
Polly.
Fyrst í stað vorum við
Milla dálítið ráðsettar gagn-
vart Polly. Hún var svo há-
vaðasöm og glannaleg, að það
braut í bág við tigna rósemi
fjósiífsins. Framkoma henn-
ar var oft þreytandi og venj-
ur hennar hræðilegar.
Ef ég varð heldur seint
fyrir með gjöfina fyrir Millu,
beið hún rólynd og þolinmóð,
þangað til ég var tilkomin.
Svo mataðist hún siðlega,
eins og þaö að éta, væri leið-
inleg en óhjákvæmileg at-
höfn.
Polly var öðru vísi. Ef ég
varð of sein með fóðrið henn-
ar, öskraði hún frekjulega til
að reka á eftir mér. Þegar hún
fékk svo gjöfina, hámaði hún
hana í sig af mikilli velþókn-
un og kallaði svo eftir meiru.
Ef hún fékk ekki meira,
hrakti hún stampinn sinn
fram og aftur um steingólfið
og gerði ítrekaðar tilraunir til
að éta úr honum botninn.
Þegar hún varð leið af því,
sneri hún sér á básnum og
seildist undir kviðinn á Millu
til að sleikja mig um hnén,
þar sem ég sat við að mjólka.
Þegar hún varð leið- á því líka,
andvarpaði hún djúpt og hóf
síðan að gaula, þangað til ég
vissi ekki annað mér til varn-
ar en að standa upp og bæta
við hana tuggu til að fá hana
til að þegja.
Þegar Millu var hleypt út á
vorin, steig hún teprulega til
jarðar og lét í mesta lagi
eftir sér að gera nokkrar
yndislegar sveiflur eins og
hver önnur dansmey. Hún
gekk að klóruþollinum og
„Ellefu krof á einni rá“ — en hvað er það hjá öllum þessum svínsskrokkum?. Þarna þyk-
ir dönskum húsfreyjum matarlegt og gott að koma.
Þessi mynd er af leikfimiskennara I Ameríku. Hann var
kominn á níræðisaldur, og einhverjir töluðu um, að hann
færi nú að stirðna tíl fimleikakennslu. Þá gerði hann sér
lítið fyrir og fleygði sér út úr flugvél með fallhlíf og tókst
ágætlega. Myndin er tekin þegar kona gamla mannsins er
að bjóða hann velkominn úr fluginu.
klóraði sér mjúklega á háls-
inum líkt og þegar ung
stúlka púðrar á sér nefið.
Þegar Polly kemur fyrst út,
verða skelfileg ólæti. Fyrst
hleypur hún um völlinn og
þeytir torfum undan fótum
sér og hefir þá stundum aft-
ari hlutann hátt á lofti. Sjái
hún einhvers staðar opna
mold, er það hennar bezta
skemmtun að stinga sér á
höfuðið í flagið og hylja sitt
stóra hvíta andlit með moldu.
Hún er sérfræðingur í því að
leggja gaddavírsgirðingar
niður, og klóruþollurinn er
laus í jörðu, þegar hún hefir
klórað sér eins og hana lystir.
Eitt sumarið beitti ég Polly
á smáraakurinn. Henni er
hneigð til ferðalaga í blóðið
borin, og þar sem smárateig-
urinn var ógirtur, tjóðraði ég
hana. Annan enda tjóðursins
batt ég í múlinn hennar en
hafði tvö fimmtíu punda lóð
í hinum.
Allt í einu fann Polly, að
hún hafði fengið nóga smára-
töðu og datt í hug að sjá sig
dálítið um. Svo fann hún, að
hún var ekki frjáls.
Hún hljóp um nokkra stund
og reyndi að losa sig. Svo
hætti hún því og tók bara á
rás í burtu. Það herti á tjóðr-
ið og í endanum á því þutu
50 punda lóðin í loftköstum,
lífshættuleg mönnum og
skepnum. Seinast slógust þau
fyrir tré og hnútarnir mínir,
sem ég ábyrgist að hefðu
haldið þremur eða fjórum
Millum, röknuðu upp, og
blýið féll til jarðar með
dimmu hljóði. Polly gaulaði
sigri hrósandi og hélt áfram,
þangað til við sóttum hana.
Polly var ekki nein ábyrgð-
arlaus kvíga, þegar þetta
gerðist. Hún var þá orðin
■ .■* ;rv
matróna og liðnir sex máp-
uðir af meðgöngutímanum. ,
En þrátt fyrir allan metnaS
minn vegna Millu, var það þó
óhemjan Polly, sem ruddis:t
inn í hjarta mitt. Polly, sem
yfirleitt getur ekki hreyft sig
án þess að velta einhvexju
um koll með brestum og braki,
sem hún ætlast til að allir séu
jafn hrifnir af og hún sjálf,
Polly, sem rekur út úr sér
tunguna og veifar eyrunuuj,
Polly, sem kemur á harða-
spretti með háværu kveðju-
gauli, þegar hún sér mig á-
lengdar og hleypur stundum í
kapp við mig, þar sem óg
hjóla. Polly, sem aldrei ge$í
það, sem henni er sagt, og
lætur aldrei á sig bíta, þó að
hemii sé refsað. Polly, sem
gerir allt sen» hún getur til
að votta hollustu sína og þyk-
ir vænt um vinahót, og er
fortakslaust reiðubúin að gefa
sig í hjartnæmar viðræðúr
með vangann í kjöltu minni
meðan tungan fægir mig um
hnén.
Tvennt bar til þess í fyrstu,
aö Polly vann sigur á tilfinn-
ingum mínum. Fyrst var
hlægileg framkoma hennar
við myndasmiðinn.
Sú myndataka var atburð-
ur. Ég hafði vakið minni hátt-
ar eftirtekt með því, að flytj^a
ræðu á fundi sjálfboðaliða við
landbúnaðarstörf. í því til-
efni var blaðamaður með lj ós-
myndara sér við hönd sendur
til að eiga viðtal við mig. Ég
var látin taka mér stöðu hing-,
að og þangað i yndislegum ep
tilgangslausum stellingum,
Þegar blaðamennirnir sáu, að
ég svipaðist eftir skepnununþ
spurðu þeir, hvort þeir mættu
sjá þær.
Ég fór með þá þangað, sem
kýrnar voru á beit.