Morgunblaðið - 15.07.1969, Blaðsíða 16

Morgunblaðið - 15.07.1969, Blaðsíða 16
16 MORGUNBiLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 18. JÚL.Í 1960 „ÉG ER að fara heim; á Sumarvökuna", svara ég kunningja mínum, sem ég hitti í afgreiðslu Flugfélags ins. — „Það er undarlegur fjandi með ykkur Siglfirð- inga", segir þá hann. „Þið flytjið burt en fram í rauð- an dauðann eruð þið að tönnlast á að fara „heim", vera „heima" og svo eruð þið líka nýkomnir að „heiman"". Við erum á ferli frammi í Skútudal fyrir hádegi. Bæjarstjórn Siglufjarðar er í þann veginn að taka á- kvörðun, hvort gera eigi frekari kannanir á jarð- varmasvæðinu og hún hef- ur fengið til liðs við sdg þá Jón Jónsson, jarðfræoing, og ísleif Jónsson, verkfræð- ing. Fyrst er haldið að borhol- unni, sem gerð var fyrir nokkrum árum. Þarna fellur smálækur fram um klöpp en upp úr henni bunar heitt vatn. Mér firanst nokkuð koma til þessa samspils nátt úrunnar en bæjarstjórnar- menn láta sér fátt um. — Þessi ferð er farin í hag- ,¦: :ÖIÍÍ'II:S nýtum tilgangi en ekki til þess að standa sem glópur frammi fyrir því, þó svo æxlist til að heita vatnið buni upp í gegn um lækinn. Enda hafa sérfræðingarnir tveir frætt þá bæjarstjórn- armenn á því, að svona nokkuð megi víðar sjá en í Skútudal. En sem við nú skrefum þarna hlíðina í kjölfar þeirra Jóns og ísileifs, berst lambsjarmur skyndilega undan fótum okkar. Og nú þykist ég engra vitnia þurfa við. Þetta getur ekki talizt eðlilegt, jafnvel þó hér sé heitt vatn í jörð. En bæjar stjórnarmenn beina hauk- fránum sjónum sínum inn- ar í hlíðina, þar sem þeir Jón og ísleifur hafa sagt þeim, að borhola númer tvö eigi að koma upp. — Á með- an bjarga ég lambinu upp. Þetta er ekki stór hola, sem lambið hefur fallið í; að vera firðingur" Fimleikainennirnir frömdu alls kyns laftieifingax á fjaðurdýn- unni. knappt að það geti snúið sér við í henni og lenigdin er líklega innan við tvo metra. En hún er djúp. — Myndarlegur sparðahaugur er í öðrum endamum og og holubarmarnir era rót- nagaðir, þar sem lambið hefur náð til. Þegar ég hef sleppt lamb- inu, stendur það smástund gleiðfætt við holuna. Svo tekur það viðbragð; jarmair og hleypur burt. Það er farið að grípa niður, þegar ég held í humátt á eftir bæj arstjórninni. Göngu okkar um jarð- varmasvæðið er nú komið á lágan mel, þar sem Jón segir, að borhola númer tvö eigi að koma. Bæjarstjórn- armenn bera að grjót og hlaða vörðu. Hverjum steini fylgir heitstreniging ber- andans um vas'klegan fram gang til heilla hitaveitu- málum Siglfirðiniga. (Það er ekki fyrr en við erum aftur komndr í bæ- inn að ég minnist þess, þeg- við strákarnir fórum í sjó- inn innundan rústum Ev- angerverksmiðjunnar. Þá fundum við heita bletti í botninum og leituðum á þá, þegar kuldinn var að gegn- taka okkur.) Júlíus Júlíusson, kaup- maður, setur Sumarvök- una. í fyrra stjórnaði hann hátíðarhöldum í tilefni 150 ára afmælis Siglufjarðar sem verzlunarstaðar og 50 ára kaupstaðarfmælis. I raun og veru er Sumarvak an beinit framhald af þeim hátíðahöldum. Og nú sem fyrr kann Júlí us tökin á Siglfirðingum. Hann segir þeim gjarnan stuttar sögur og með dulitl um blæbrigðum í frásögn- inni hleypir hann lífi í mann skapinn. — „Ó, hann Júlli Júll", segir fólkið. Svo hlær það. Ég vissi fyrir, að Geir- harður Valtýsson er snilling ur á trompet og ég hafði líka heyrt því fleygt, að hann handléki fleiri hljóð- færi með sömu sndlldinni. Þó kemur hann mér nú á óvart í hlutverki æðstabít- ils Siglufjarðar; rífandi í strengi bassagítarsins með sama logandi fjörinu og þróttinum, sem bléisi hann í trompetinn sinn. — Þá sögu heyrði ég heima, að þangað hefðu komið spila- snillin/gar til að halda Sigl- firðingum tónleika. Þeir bönkuðu að sjálfsögðu upp á hjá Geirharði og tal þeirra barst að efnisskrá tónleik- fenna. Sem Getirharður heyrði eitt lagið nefnt, spratt hann upp og tjáði sig um leíðinlegheít úts'etning- imgarinnar. Eitthvað fór hann að dunda sér svona meðfram samtalinu og þeg- ar spilasmillingarnir kvöddu rétti hann þeim nýja út- setningu á laginu! Leikfélag Siglufjarðar var ptofnað 4. apríl 1951. Framlag þess til Sumarvök unnar er gamansamur saka- leikur; „Slettirekan". Þar segir frá hreingjörningakon unni, sem er með nefið niðri í hvers marms koppi, og hvernig henni tekst að koma upp um morðingjann innan fyrirtækisins, þó henni haldist í fyrstu illa bæði á líkum og söranunar- gögnum. — Leikstjóri er Júlíus Júlíusson, sem lengst Kvöidstund á Unaðseyju.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.