Morgunblaðið - 07.06.1973, Blaðsíða 23

Morgunblaðið - 07.06.1973, Blaðsíða 23
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 7. JÚNÍ 1973 23 Jóhann Finnsson tannlæknir—Minning Fæddur 23. nóvember 1920. Dáinn 2. júní 1973. Jóhann Finnsson, tannlæknir lézt 2. júní síðastliðinn. Er þar gengíinn eiwn bezti drengur sem ég hef kynnzt, langt um aldur fram og með óvenju slysalegum hœtti. Jóhann var fæddur að Hvilft í önundarfirði, 23.11. 1920 og var því 52 ára þegar hann lézt. Hann var sonur hjónanma Finms Fiinnssonar, bónda í Hvilft og Guðlaugar Sveinsdótt- ur. Kynni okkar Jóhanns hófust þegar hann immritaðist til náms í tanniæknadeild Háskólans haustið 1947, en hann lauk það- an kandidatsprófi í janúar 1950. Ekkd óraði mig þá fyrir þvi að piltur þessi ætti efrir að verða nánasti samstarfsmaður minn, samkennari og hjálparhella um tveggja áratuga skeið. Tannlæknadeildin var nú lág- reist og litils megnug á þeim ár- unum og í sárri þörf fyrir aukið kenmaralið. Mér leizt strax vel á þennan greinda og ðtula pilt, sem reyndist þvi betur sem lengra sóttist námið. Ég leitaði álits og aðstoðar Vilmundar Jónssonar, landlækn is um að reyna að fá Jóhann til kenmslustarfa við tannlækna- deildina er hann hefði lokið námi. Það var auðsótt máil af Vitaiundar hálfu er hann vissi hver pilturinn var, en þá var nú erfiðara um vik að ráða kennara að Háskólanum en nú, enda fjárráð næsta ólík. Allt lánaðist þetta þó og Jó- hann fór til Englands að loknu prófi til frekara náms. Hann hóf síðan kennslu við tann- lœknadeiidina haustið 1951 og kenndi síðan óslitið þar ýmsar greinar tannlækninganna, ef frá eru taldar fjölmargar utanlands ferðir hans til frekara náms. Eitt tímabil var hann við fram- haldsnám í Bandaríkjunum og á Norðurlöndum í eitt og hálft ár og var vilji hans til að fylgj- ast vel með í sínum kennslu- greinum einlægur og ótviræður. Jóhann var lánsamur kennari og bar þar margt til. Hann var afbragðs vel að sér í tannlækn- isfræði, að minu mati einhver fjölhæfasti tannlæknir sem ég hefi kynnzt. Þar að auki átti hann hægt með að skilja stúdent ana, vinna trúnað þeirra og traust og var alla tíð ódeigur talsmaður þeirra. Það er því ekki lítið áfall fyr ir tannlæknadeildina að missa óvænt afbragðs kennara og leið beinanda og mun það seint að fullu bætt. Jóhann var kvæntur ágætri konu, Kristveigu Bjcmsdóttur c- áttu þau fjögur mannvænieg börn. Ég færi þeim innilegar samúðarkveðjur. Þá mun ég jafnan minnast Jóhanns er ég heyri góðs manns getið. Jón Sigtryggsson. Reiðarslag, sársauki eins og högg í andlit, sól hættir að skina, söngur vorfugla þagnar, blóm fölna, myrkur á alla vegu. Vinurinn okkar góði í grand- leysi að reyna kallana sína i sundreið. Gæðingnum fatast tckin og maðurinn með ljáinn á næsta leiti. Lífskrafturinn, þrek ið og karlmennskan lýtur í lægra haldi fyrir knapa á bleik- um reicókjóta. Það var fyrlr tuttugu árum, sem við fögnuðum tíu ára stúd- entaafmæli og þá voru tveir horfnir úr hópnum. Og enn hef- ur verið höggvið i sama kné- runn, skarðið hefur stækkað, og það sem við getum sizt sætt okk ur við er, að almættið hefur far- ið i manngreinarálit, þeir fremstu hafa iorfið fyrst: Steini Halldórs, skrautblóm mála- deMdarmanna, Hermann Gunn- arsson, presturinn með gull- hjartað, Einar Jónsson, uppfinn ingamaður af guðs náð oj nú Jó hann Finnsson, heimsmaðurinn með sannís'lenzka höfðingjainn- rætið. Orð eru lítils megandi á stundu sem þessari. Þögn í lotn ing samir bezt virðingu góðs drengs. Lof og gulihamrar voru ekki að skapi Jóharons, hann hefði i bezta falli brosað og sagt: „Látið ekki svona krakk- ar." Við nutum þess heiðurs, sem af sumum var misskilinn, að vera kölluð heimsmannabekkur, þegar við sátum í skóla undir stjórn Sigurðar sáluga Guð- mundssonar norður á Akureyri og Þórarinn heittain Björnsson áréttaði þetta skemmtilega þeg- ar hann þakkaði okkur komuna á tíu ára stúdentaafmælinu. . ið vorum stolt af þessu heiti og flíkuðum þvl gjarnan, þegar við hittumst á gleðifundum. Auðvit- að hafa mörg i okkar hópi orð- ið heimsborgarar með árunum, en sá eimi sem var það í reynd á skólabekk fyrir norðan, var Jóhann Finnsson. Hann tók yngri bekkjarbræður sína ti'I bæna og kenndi þeim framkomu og fas fyrirmanna, en var þó svo mikill Islendingur, að við borð lá, að hann hefði raun af þvi að þurfa að læra erlend tungumál. Greiðvikni og hjálpsemi gerðu Jóhanni erfitt um vik að taka sanngjarna greiðslu fyrir unnin störf, en þó vissum við, sem þekktum hann bezt, að fjár- málavit hans var á heimsmæli- kvarða og viðskiptajöfrar sóttu fast að honum til að fá hann að standa fyrir stórfyrirtækjum, og það undir eins meðan hann var ungur stúdent. Hann vakti traust, hvar sem hann fór, var höfðingi heim að sækja, allra manna kátastur í vinahópi, opin skár, hreinskilinn, raungóður, heill, gerði alla hluti eins vel og hann bezt gat. Við sem eftir stöndum syrgj- um góðan dreng og sendum eftir lifandi konu, börnum, aldraðri móður ásamt stórum hópi vanda manna samúðarkveðjur, drúpum höfðum segjandi: Requiescat in pacem. Björn Bjarman. JÓHANN Finnsson var fjórði nemandinn, sem útskrifaðist frá tannlæknadeild Háskóla ísdands og jafnframt sá síðasti, sem út- skrifaðist samkvæimt fyrstu reglugerð hennar, þ. e. menn urðu að hafa lokið miðhluta- prófi í læfcnisfræði tii að kam- ast í deildina. Hann útskrifaðist 30. jan. 1950 eftir tilskilið nám. Jóhann var ágætur náms- maður. Við vorum þá aðeins tveir kennarar við tannlækna- deildina, prófessor Jón Sig- tryggsson og undirritaður. Það lætur því að líkum, að sam- bandið milli okkar kennaranna og nemenda var mjög náið og persónulegt. Allar minningar frá þessum tíma um þennan ágæta mann eru mér hugþekk- ar. Hann var samvizkusamur nemandi, ávallt kurteis og glað- sinna. Að loknu kandidatsprófi fór Jóhann til Englands og stund- aði þar sérnám í tannrétting- um. Eftir heimkomuna gerðist hann svo kennari við tannlækna- deildina og hefur verið það síðan, að undanteknum þeim tíma, sem hann stundaði nám í Bandaríkjuiium í tannholds- sjúkdómum og kenndi hann eftir það þá fræðigrein hér heima. Hann var alla tíma mjög duglegur kenmari og sérstak- lega vel látinn af öilutn þeim sem samskipti höfðu við hann, hvort sem í hlut átti starfsfólk, nemendur eða samkennarar. Á vináttu þá sem myndaðist milli okkar Jóhanns, þegar hann var nemandi minn, féll aldrei ^lðar nokkur skuggi. Hver, sem kynntist Jóhanni Finnssyni nokkuð náið hlaut að verða þess vís, að þar var á ferð heilsteyptur persónuleiki drengskapar maður. Hann var ráðhollur og þá jafnan bezt til hans að leita, þegar mest þurfti á skilningi og manndegu viðhorfi að halda. Vinátta hans var laus við alia eigingirni og aldrei heyrði ég hann hallmæla nokkr- um manni né vera til viðtals um annarra ágalla. Jóhann gerði mörgum gott í starfi sínu og mun ekki hafa metið hvert verk sitt til hæstu fjármuna endurgreiðslu. Hanm var ágætur heimilisfaðir og kostaði kapps um að veita konu siinni og börnunum þeirra fjórum, fagra og farsæla daga. Hann átti sumarbústað nærri Reykjalundi og þar dvaldi fjöl- skyldan í yl og gróanda sum- arsins og niaut hvíldar og yndis. Liðinn vetur hefuir fært okk- ur íslendingum margar þungar biisifjar, og mun lengi verða minnzt í íslenzkri sögu. Sjóslys hafa verið óvenju mörg og margur hrtaustur sjómaður gist vota gröf. Finnst mér sem óvenju margir samferðamenn mór kunnir hafi horfið af svið- inu þessa aíðustu mánuði. Síðustu dagar maímánaðar voru sólríkir. Þó oft andaði köldu af norðri var maður orð- inn bjartsýnn á, að sumarið væri komið. En þá dregur skyndilega ský fyrir sól. Jó- hann Finnsson hefur drutoknað. Það hefur orðið átakanlegt og óakiljanlegt slys. Við, sem þekktum Jóhann og vissum hve gætinn hann var og sjálfsör- uggur eigum ef til vill erfiðast með að skilja svona slys. Víst verður Jóhann harm- dauði ölium þeim er til hans þekktu, en harmatölur mundu honum sízt að skapi, þótt hann látinn liggi. Ég mun ávallt minnast Jóhanns er ég heyri góðs manns getið, og votta ég ástvinum hans öllum mína inni- legustu samúð. Guðmundur Hraundal. Þú hvarfst inn í eilífðina, þeg ar þú tefldir í tvisýnu eins og þú vandist við og löngum hef- ur tíðkazt í umhverfi, sem þú ólst upp í. Þegar kona, jafn- aldra þin að vestan, sem þekkti þig frá mannamótum og samkomum fyrr á árum á Vest- fjörðum, sagði andlát þitt á Þing völlum um síðustu helgi, varð þeim, sem þetta skrifar, á að segja: „Jóhann hefur sennilega alltaf verið ofurhugi . . . jafn- vel gapi." Kunningjakona þín sagði að bragði: „Ekki endilega, heldur óhræddur eins og karl- menn eiga að vera." Og svona var þér kippt frá okkur snögglega, svona varstu rifinn á brott ískalt og með hrottalegum hætti. Kannski hef ur þinn tími verið kominn eins og hjá bardagamanni lífsins, sem verður allt í einu að beygja sig undir hörð örlög — hver veit? Það er erfitt að átta sig á því fyrir okkur, vini þina og félaga, einkum af árg. 43 frá M.A., þar sem þú varst alltaf potturinn og pannan í öllum afmælum og samkundum, að við getum aldrei gengið að þér vísum til að ylja andrúmsioftið með kátinu og elskulegheitum, sem þú áttir tll meira af en aðrir, langtum meira, kæri Jóhann. Þú gafst jákvæðan tón inn í umhverfið, hvar sem þú fórst, og varst blessunarlega laus við frádræga afstöðu gagnvart möninum og málefnum eins og einkennir margan íslendinginn, skóla- sem óskólagenginn; þú varst maður kærleika og lífs- ins. Einhver sagði, að þú hefð- ir haft svo heitt hjarta, að það hefði verið hægt að brenna sig á því. Einn vina þinna sagði: „Það er hart að geta ekki hitt hann aftur. Mér finnst ég eiga svo margt ósagt við hann." Ann air félagi sagði: „Hann skar sig í spað fyrir mann, ef því var að skipta. Og maður endurgalt honum aldrei. Það er hart." Það er svolitið einkennilegt, að á ' vissan hátt mynd- aðist þagnarskylda i félagsskap, þegar þú í fimmta bekkjar ferð inni vestur á Snæfellsnes bjarg aðir lifi þess, sem sendir þér þessi kveðjuorð. Þá réð ungæð- ishátturinn ferðinni og tekið upp á því að glannast fram á yztu klettabrún og gínandi sjór inn beint niðri undir. Allt i einu byrjað að renna til. Og þú eldsnöggur og náðir föstu taki. Það var skrýtin tilfinning að vera þannig bjargað úr háska. Einstaka sinnum var þetta rifj- að upp, en með háttvisi. Þú áttir til vestfirzkra að telja, og eins og einkenn- ir marga slika var í þér harka og karlmennska, en á hinn bóg- inn létt lund sem prýddi þig eins og réttur háralitur. „Horum omnium fortissimi sunt Belgae" — hraustastir þeirra allra eru Belgir, stendur í fyrstu bók Caesars, sem við lás- um saman, og þannig sagðist Brynleifur kennari okkar hafa byrjað ræðu sína á bindindis- mannaþinigi í Bruxelles og hlot- ið kapó og hurra fyrir, og þessi orð leita alltaf á hugann, þegar hugsað er til vestfirzkra skóla- og bekkjarbræðra, sem voru fjandamum hraustari og kjörn- ir i framlinuna. Sigurður heit- inn skólameistari skipaði þá í ábyrgðar- og foringjastöð- ur. Þeir báru af öðrum að rösk leik. Þú varst bæði röskur og hraustur, alltaf hraustur, jafn- vel þótt þu fyndir til — kannski alveg eins mikið og aðr ir eða jafnvel meira — hver veit? Lifsstill þinn var með heimsmannsblæ allt frá þvi að við oflátungarnir í máladeild 43 tókum upp á þvi að bera barðastóra ameriska hatta og ganga i síðum jökkum með zut zut sniði. Þú fékkst einn slik- an sendan frá bróður þinum í Ameríku, bjartan eins og sól- skinið i Flórida, og þann- ig tróðstu upp með okkur í skammdegismánuðunum — þann ig fylktum við liði á Hótel Gull foss ellegar á Gildaskála Kea, þú, Barði Frið, Hermann Gunn arsson, Jón Þorst, Ötti, Kalli Jó, Hörður Helga, ég, Val- týr og Jón Hjalti og héldum veizlur st&rar með tilbehör. Þvi líkar veizlur. Þú hefur nú orðið viðskila við okkur í einni slíkri bæjar- ferðinni. Við erum að leita að þér, vinur sæll, og við finnum þig örugglega. Roðgúl á Stokkseyri, 6. júní 1973. s t g r. Kveðja frá Tannlæknafélagi l.slands Sú harmafregtn barst að morgni s.l. sunnudags, að koll- ega Jóhann Finnsson væri lát- inn, hefði drukknað eins og kunnugt er af fréttum á leið til lands ríðandi úr Geldinganesi. Þar flæðir yfir granda milli ness og lends og gerast þar straumar harðir, þegar stór- streymt er. Jóhann var fæddur at Hvilft I Önundarfirði 23.11. 1920. For- eldrar hans voru þau hjónm Guðlaug Sveinsdóttir og Finnur Finnssoin, bóndi þar. Ólst Jó- hann þar upp 1 hópi ellefu systkina, sem öll gengu mennta- veginn. Jóhann Finnsson lauk námi frá tannlæknadeild Háskóla Is- lands, en hafði áður lokið mið- hjutaprófi frá læknadeild H.Í., eins og þá var kraf iat. Um haustið sama ár fær Jó- hann styrk frá British Counciil og nemur tannrétringar á East- man Dental Hospital i London. Jóhann kemur heim eftir árs- dvöl i London og tekur að sér kennslu í tannréttingum við tannlæknadeild H.l. svo og al- menna kl:>niska kennslu. Jafn- hliða kennslustörfum sínum rak Jóhann eigin tannlækningastofu fyrst að Lækjargötu 6B og siðar að Hverfisgötu 106A. Hafði hann umfangsmikinn praxis og undruðust margir vinnnþrek hans. Jóhann mun hafa gert sér grein fyrir því, að framfarir og breytingar innan tannlækni* fræðinnar eru örar og því nauð- syn á að viðhalda og auka stofn- menntun. Tók hann þvi sig upp ásamt fjölskyldu sinni i ágúst 1962 og stundaði framhaldsnám við tannlæknaskólann i Birming ham, Alabama í Bandaríkjunum í eitt ár. Lagði Jóhann aðallega fyrir sig tannholdssjúkdóma og að nokkru leyti barnatannlækn- imgar. Auk þess, sem hann var ólatur við að stunda svokallaða helgarkursusa, sem haldnir eru flestar helgar þar suður frá fyrir praktiserandi tannlækna, sem vilja auka við og viðhalda þekkingu sinni. Þegar heim kom sumarið 1963 lét Jóhann ekki þar við sitja og héit enm utan til frekara náms og dvaldist við tannlæknaskólann í Árósum um þriggja mánaða skeið þá um vet urinn og lagði stund á sömu greinar og áður í Alabama. Er óhætt að fullyrða, að Jóhann hafi verið mörgum islenzkum tannlæknum fyrirmynd þess, að stofnmenntun er fyrst einhvers virði svo framarlega áð aukið sé við hana og fylgzt með nýjung- um á hverjum tima. Að sjálf- sögðu var Jóhann með, þegar nokkrir íslenzkir tannlæknar tóku sig upp og sóttu fyrir- lestra og kursusa í Chicago I febrúar síðast liðnum. Jóhann kvæntist eftirlifandi konu sinni frú Kristveigu Björnsdóttur 1. júM 1949 og hafa þau eignazt fjögur elsku- leg og mannvænleg börn. Hús þeirra að Hvassaleiti 77 ber dugnaði og smekkvisi húsrað- enda fagurt vitni. Jóhann var félagslyndur mað ur og sat í stjórn Tannlækna- félags íslands i fimm ár sem gjaldkeri. Þá starfaði hann einn ig í ýmsum nefndum innan T.F.l. Jóhann var einn af stofnendum Dentalíu, Innkaupasambands tannlækna, og sat í stjórn þess i mörg ár. Um leið og Jóhanni Finnssyná eru þökkuð margvísleg störf hans í þág'i íslenzkra tann- lækna, sendir Tannlæknafélag Islands innilegar samúðarkveðj- ur til konu hans, frú Kristveig- ar, barna, aldraðrar móður og annarra ættingja. Blessuð sé minning hans. Hörður Sævaldsson. Hún var blóðug bylgjan sem barst að landi frá Eiðisgranda síðastliðið laugardagskvöld. Okkur verður flestum að gjöra okkur i hugarlund hversu bezt verður kosið um gerð samferðaman-ns. Leirt okkar að fyrirmynd og fullkomleika í þessu efni hefir stundum verið nefnd mannshug sjónin. Leitin að manninum sem full- nægir í öllu þessari hugsjón okkar getur orðið löng, svo lðng að ævin v^rður of stutt til þess að niðurstaða fáist, enda mis- jafnar kröfur gjörðar eftir alári 0£ umhverfi. Þessi einfalda hugleiðing vitj- ar okkar þær döpru stundir sem vinir og féiagar Jóhanns Finnssonar, tannlæknis, verða að una þessa daga. Undirritaður bekkjarbroðir sem þykist hafa átt þvi láni að fagna, að teija Jóhann meðal beztu vina, er ekki i vafa um, að haim hefiæ fáa. þekkt sem nær standa mannshugsjón jafn- Framhald á bls. 35

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.