Morgunblaðið - 29.06.1980, Blaðsíða 1

Sunnudagur
29. júní
Bls. 33—64
25. ágúst árið 1975
var frú Sandra Larson á
ferð í bíl sínum á þjóð-
veginum milli bæjanna
Fargo og Bismarch í
N-Dakótafylki í Banda-
ríkjunum. Klukkan var
rúmlega þrjú um nótt,
og ætlaði konan þá um
morguninn að taka próf
til þess að öðlast réttindi
sem fasteignasali. Með
henni voru fimmtán
ára dóttir hennar og
fjölskylduvinur þeirra,
sem ók bílnum.
Er þau voru komin
um það bil sjötíu kíló-
metra frá Fargo, heyrðu
þau skyndilega þrumur
miklar og eldingar.
Þegar þremenningarnir
litu út um bílrúðuna sáu
þau sér til mikillar furðu
átta til tíu eldhnetti
sem liðu áfram í beinni
röð og stefndu þvert fyrir
bílinn. Ekki gátu þau
greint nein smáatriði á
hnöttum þessum, en
sáu þó að þeír voru um-
leiknir reykskýjum.
Hnattatrossan nam
staðar u.þ.b. fimmtán
metrum frá bílnum og
sex metrum fyrir ofan
kjarrskóg nokkurn. Þá
skiptu þrír hnattanna
skyndilega um stefnu og
voru horfnir sjónum
þremenninganna á
augabragöi.
Sandra hélt því fram síðar að
hún hefði fundið til einhverrar
furðutilfinningar í höfðinu við
ásjón hnattanna. Maðurinn sem
ók bílnum sagi að þegar hnett-
irnir hefðu birzt hefði sér fund-
izt bíllinn hægja á sér af ein-
hverjum óskiljanlegum orsökum
þótt hann hefði verið á áttatíu
kílómetra hraða. „Mér fannst við
skyndilega vera sem í klaka-
böndum“ sagði hann. Annað sem
gerðist var það að dóttirin, sem
setið hafði milli móður sinnar og
ökumannsins alla leiðina, sat nú
í aftursætinu eftir atburðinn.
Þegar þau létu setja benzín á
bílinn í Tower City, urðu þau öll
furðu lostin þegar í ljós kom að
klukkan var orðin tuttugu mín-
útur fyrir fimm. Ferðin þangað
hafði því tekið þau klukkustund
lengur en venjulega, en furðu-
sýnin gat samt ekki hafa varað
lengur en nokkrar sekúndur.
Nokkrum mánuðum síðar
fréttu tveir kunnir bandarískir
vísindamenn af ofangreindum
atburðum. Menn þessir, Dr. Leo
Sprinkle og prófessor Allen
Hynek, höfðu um árabil fengizt
við rannsóknir á atburðum sem
þessum. Fengu þeir nú leyfi
móður og dóttur að láta dáleiða
sig og reyna þannig að endurlifa
atburði umræddrar nætur. Dá-
leiðslan fór fram fjórða, fimmta
og sjötta janúar 1975 og einnig
átjánda janúar 1976 og þá í
viðurvist John Colemans, sjón-
varpsmanns frá Chicago. Við
fyrstu tilraunirnar lýstu mæðg-
urnar atburðum næturinnar og
bar lýsingu þeirra algerlega
saman.
En við fjórðu dáleiðsluna, eftir
að Dr. Sprinkle var búinn að
þráspyrja Söndru um hina dul-
arfullu sýn, gellur hún við og
segir: „Þeir lentu". Heldur hún
svo frásögninni áfram og segir
að bíllinn hafi skyndilega stað-
næmzt af sjálfum sér. Hafi hún
þá misst meðvitund og fundizt
hún svífa í lausu lofti.
Af þessu má glöggt sjá hve
varnarlaus og ráðþrota við erum
gagnvart atburðum sem þessum.
Eftirfarandi samtal vísinda-
mannanna og frú Söndru Larson
gerir grein fyrir klukkustund-
inni sem þau glötuðu á leiðinni á
svo óskiljanlegan hátt. Þegar
þessar samræður áttu sér stað
var frú Larson í djúpdáleiðslu,
en það er ástand sem útilokar
algerlega að nokkur geti skýrt
eða haft áhrif á vitnisburð þess
sem dáleiddur er.
Larson: Ég sé hvernig bíllinn
tekst á loft.
Sprinkle: Hvert fór bíllinn?
Larson: Eitthvað út í busk-
ann.
Sprinkle: Sáust ljósin ennþá?
Larson: Sum þeirra.
Sprinkle: Voru ljósin skærari
eða daufari en áður?
Larson: Ég veit það ekki.
Ljósið angrar mig ekki lengur.
Sprinkle: Nálgast bíllinn ljós-
in?
Larson: Já.
Sprinkle: Hve stór er hnöttur-
inn? Er hann stærri en hús?
Larson: Hann er eins og stórt
hnattlaga hús.
Sprinkle: Stendur hann á
jörðunni?
Larson: Nei, hann svífur
nokkrum metrum fyrir ofan
jörðu.
Þvínæst var líkami Söndru
hrifinn af einhverjum eða ein-
hverju, en hún var öll orðin
stjörf. Ekki mundi hún ná-
kvæmlega hvernig „innbyrðing"
bílsins inn í hnöttinn fór fram,
en þar inni sagðist hún hafa séð
bílstjórann, og lá hann bundinn
á rannsóknarborði, en dóttur
sína sá hún hvergi.
Síðan var Sandra Larson
klædd úr öllum fötunum og
borinn á hana vökvi sem gerði
það að verkum að henni fannst
hún lamast og kólna, og svo var
skafið úr nefi hennar með hnífi.
Hynek: Voru margir viðstadd-
ir þegar þessu fór fram?
Larson: Mér virtist það aðeins
vera einn.
Hynek: Hvernig var veran
klædd?
Larson: Hún var í einhvers-
konar gúmmífötum.
Hynek: Líktist veran mann-
eskju eða var hún framandi
ásýndum?
Larson: Augun stóðu á stilk-
um og virtust geta lesið hugsanir
mínar.
Söndru Larson fannst hún
vera flutt til baka hálftíma
síðar, og þá voru bæði dóttir
Er hægt ad ko
í nútíð og úr ni
Ernst Meckelbt
Medfylgjandi grein
hans, sem brátt mun
ast ur framtið
'tíö í fortíð?
irg trúirþví.
er útdráttur úr bók
koma á markaðinn
hennar og bílstjórinn komin á
undan henni. Billinn var kominn
ofan í skurð, og var hann í sextíu
kílómetra fjarlægð frá þeim stað
þar sem þau höfðu numið staðar.
Þegar þau svo loksins héldu
ferðinni áfram til Bismarck, var
eins og þau hefðu skyndilega
gleymt öllu sem gerzt hafði.
Kynni að vera að þau hafi öll
þrjú séð ofsjónir? Eða höfðu þau
öll orðið fyrir nákvæmlega sömu
eftirköstum eftir eitthvert sam-
eiginlegt áfall? En það mælir
allt á móti að svo hafi verið.
Þá er aðeins eftir sú tilgáta að
um svik og pretti sé að ræða.
Framburður Söndru Larsons var
rannsakaður ofan í kjölinn, og
stóð allt heima sem hún hafði
sagt, bæði hvað varðaði ökutíma
og allt annað. Bæði Sprinkle og
Hynek voru fullvissir um það að
móðir og dóttir væru að segja
satt.
En hvern trúnað má á frásögn
þessa leggja? Hvað gerðist raun-
verulega þessa umræddu
klukkustund? Var fólkið flutt
nauðugt til rannsóknar út fyrir
takmarkanir tíma og rúms?
Hafði þessi klukkustund ekki
bætzt við aldur þeirra? Það
mælir margt með því að fólkið
hafi raunverulega verið hrifið
burt úr jarðneskum tíma og
rúmi í eina klukkustund.
En það er engin ný bóla að
fólk telji sig verða vart við
óskiljanleg fyrirbæri eða ufo
(-unidentified objects), og er
þess skemmst að minnast Kenn-
eth Arnolds sá níu glóandi
risaskífur á sveimi yfir Wash-
ington árið 1947.
I þúsundir ára hafa menn séð
furðuhluti á himni, og hafa þeir
verið í hinum margvíslegustu
myndum. Voru tákn þessi og
stórmerki þekkt meðal Egypta
til forna, á dögum Alexanders
mikla og á tímum Rómaveldis,
en biskupar Miðaldanna gerðu
allt sem í-þeirr'a valdi stóð til
þess að bæla niður rannsóknir á
slíkum fyrirbærum. Skáld og
hugsuðir fyrri tíma, svo sem
Lívíus, Plútark, Plíníus eldri og
þeir Síseró og Seneka, reyndu að
rekja þessi dularfullu himnafyr-
irbæri til goðsögulegra orsaka,
sem er ofur skiljanlegt.
Lýsingar á þessum fyrirbær-
um fyrri tma virðast mjög í
samræmi við það sem menn hafa
séð á vorum dögum. Frásagnir
sjónarvotta eru það margar og
greinargóðar að ótækt virðist að
dæma þær allar sem heilaspuna,
lygi eða ofsjónir einar.
Lýsingarnar á fyrirbrigðunum
eru mjög líkar á öllum tímum,
en ekki má gleyma þeirri stað-
reynd að sjónaukar og önnur
rannsóknartæki voru ekki upp á
marga fiska fyrrum.
Tíðni þessara fyrirbæra síð-
ustu þrjúþúsund árin virðist
hrekja kenningu Erich von
Dánikens um það að ætíð hafi
verið um að ræða verur frá
öðrum hnöttum. Ef svo hefði
verið, hlyti áhugi þeirra á plán-
etu vorri, sem er aðeins ein af
mörgum milljörðum sinnar teg-
undar í Vetrarbrautinni, að vera
löngu dofnaður.
Ekki virðist rétt að flokka öll
óútskýranleg fyrirbæri undir
heimsóknir frá öðrum plánetum.
I sumum tilvikum er áreiðanlega
um sjaldgæf náttúrufyrirbæri
að ræða, missýnir og jafnvel
pretti. Einnig eru merki þess að
framtíðin geti haft áhrif á nútíð-
ina, örvað þróun tækni og vís-
inda og beint þeim á ákveðnar
brautir. Hvernig væri annars
SJÁ NÆSTU SÍÐU