Morgunblaðið - 12.03.1982, Blaðsíða 28

MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 12. MARZ 1982
28_____________
Baldur Kristins-
son - Minningarorð
Fæddur 22. desember 1932
Dáinn 4. mars 1982
„llér er fyrir skildi skarð
hjartað brast, því brjóstið renndi
banaspjót úr dauðans hendi
*vi þín svo enda varð.“
(NX>
Erindi þetta er upphafserindi úr
eftirmælum um afa Baldurs, Elías
Pétursson, og á einnig við hér, því
báðir létust þeir um aldur fram.
Baldur var fæddur í Haukadal í
Dýrafirði, næstyngstur fimm
systkina, sonur hjónanna Daðínu
Guðjónsdóttur og Jóns Kristins
Elíassonar. Föður sinn missti
Baldur árið 1945, þá aðeins tólf
ára gamall og flutti Daðína þá
með börn sín til Reykjavíkur.
Þegar ég tengdist fjölskyldunni
árið 1947, tók ég eftir þeirri ein-
drægni sem rikti milli þeirra
systkina og móður þeirra og hefur
verið svo alla tíð síðan.
Baldur hafði snemma mikinn
áhuga fyrir vélum, og lærði vél-
virkjun hjá Kolsýruhleðslunni hf.
og vann upp frá því að iðn sinni,
ásamt viðgerðum á bílum og alls
kyns tækjum, um tíma hjá Þunga-
vinnuvélum hf., en síðan 1%2 var
hann með eigið verkstæði og vann
einnig mikið fyrir Sölunefnd varn-
arliðseigna.
Það var alltaf gott að koma til
hans á verkstæðið, hvort heldur
með bilaðan bílinn eða annað.
Baldur sá aldrei eftir tímanum til
að hjálpa öðrum. Oft litu líka vinir
og kunningjar inn til þess að
spjalla um landsins gagn og nauð-
synjar, því það var aldrei logn-
molla í kringum Baldur.
Árið 1957 gekk hann að eiga eft-
irlifandi konu sína, Viktoríu Hólm
Gunnarsdóttur. Brátt stækkaði
fjölskyldan og alls urðu börnin
sex, einn sonur og fimm dætur,
sem öll eru hið mannvænlegasta
fólk og eru þrjár yngstu dæturnar
enn í foreldrahúsum.
Þau hjónin réðust í að byggja
sér hús, að Glæsibæ 3, og fluttu í
það árið 1967 og hafa verið einkar
samhent í því að gera það sem
best úr garði og áttu þar fallegt og
gott heimili.
Þótt frístundir væru ekki marg-
ar, gaf Baldur sér þó stöku sinnum
tíma til að ganga til rjúpna, af-
raksturinn skipti ekki máli, hann
naut útiverunnar. Þá átti hann
einnig góðar stundir, er hann
renndi fyrir lax í Botnsá með
Helga Eyjólfssyni forstjóra, en
Helga mat hann mjög mikils.
Baldur var mjög barngóður og
nutu systkinabörnin þess í ríkum
mæli, ekki síður en hans eigin
börn og barnabörn, sem eru orðin
þrjú.
Baldur starfaði mikið fyrir
íþróttafélagið Fylki og vildi veg
félagsins sem mestan. Börnin hafa
öll starfað fyrir félagið og var oft
skemmtilegt að fylgjast með um-
ræðum um íþróttir á heimili
þeirra. Það var greinilegt að ekki
voru aðeins feðgar eða feðgin að
ræðast við heldur og ekki síður
vinir og félagar. Baldri tókst það
sem er hverjum föður svo dýr-
mætt, að vera vinur og félagi
barna sinna.
Fyrir nokkrum árum veiktist
Baldur og fékk þá fyrstu viðvörun
um það sem í vændum gæti verið.
Hann náði heilsu aftur, en varð að
gæta sín.
I apríl sl. veiktist hann öðru
sinni og lá þá á Borgarspítalanum
í nokkrar vikur og kom þá best í
ljós karlmennska hans og vilja-
styrkur í þeirri miklu baráttu sem
þar var háð. Með góðri aðstoð
lækna og annars starfsfólks,
vannst sú orusta.
Oft minntist Baldur læknanna
og hjúkrunarfólksins með hlýhug
og þakklæti fyrir allt sem það
hafði fyrir hann gert. Nú hafði
hins vegar orðið mikil breyting á,
sjúkdómurinn hafði tekið sinn toll
og hann stóran. Glaðværðin brást
þó ekki og var aðdáunarvert
hversu vel hann brást við þessum
breyttu aðstæðum.
Þriðjudaginn 2. mars sl. varð
hann enn að fara á sjúkrahús og
var það lokaferðin, því hann and-
aðist þar tveimur dögum síðar.
Hér er genginn stórlyndur,
hreinskilinn og hreinskiptinn
maður og drengur góður.
Ég bið algóðan Guð að styrkja
móður hans, eiginkonu og fjöl-
skyldu. Með hjartans þakklæti
fyrir vináttu og tryggð.
Blessuð sé minning hans.
Albert Kristinsson
Fráfall Baldurs Kristinssonar
kom ekki með öllu á óvart. í
lengstu lög höfðu þó vinir hans og
samstarfsmenn vonað, að honum
yrði lengri lífdaga auðið. En eng-
inn má sköpum renna, og alltof
fljótt er Baldur nú kvaddur af
samstarfsmönnum sínum hjá Sölu
varnarliðseigna, en á vegum þess
fyrirtækis starfaði hann meira og
minna sl. 20 ár.
Kynni undirritaðs af Baldri
heitnum hófust fyrir 5 árum. Hið
ágætasta samstarf tókst með
okkur, sem stóð þar til hann veikt-
ist alvarlega á síðasta ári og varð
að draga sig í hlé frá störfum. Um
Baldur mátti segja, að í honum
sameinaðist vandvirkur og hæfur
starfsmaður, sem lagði metnað
sinn í að skila verki sínu vel. Tókst
honum oft með ótrúlegum hætti
að leysa hin erfiðustu verk af
höndum. Kunni fyrrverandi for-
stjóri Sölu varnarliðseigna, Helgi
Eyjólfsson, ekki síður en undirrit-
aður, að meta verkkunnáttu hans,
en með þeim var mikil og góð sam-
vinna og vinátta alla tíð.
Áhugamál Baldurs Kristinsson-
ar tengdust einkum íþróttahreyf-
ingunni. Á því sviði vann hann
mikið og óeigingjarnt starf fyrir
félag sitt, Fylki í Árbæjarhverfi.
Var oft skemmtilegt og fróðlegt að
ræða við Baldur um íþróttastarfið
og taka þátt í gleði hans, þegar vel
gekk hjá Árbæjarliðinu. Er óhætt
að fullyrða, að Baldur hafi haft
mjög næman skilning á gildi
íþróttastarfsins, einkum og sér í
lagi fyrir unglinga. Við fráfall
hans er vissulega skarð fyrir
skildi í röðum Fylkismanna.
Með eiginkonu sinni, Viktoríu
Hólm Gunnarsdóttur, eignaðist
Baldur sex börn. Af miklum
myndarbrag og dugnaði reistu þau
hjón einbýlishús í Árbæjarhverfi
og eru nú aðeins þrjár dætur í föð-
urhúsum. Eru Viktoríu og börnum
færðar samúðarkveðjur starfs-
fólks Sölu varnarliðseigna á sorg-
arstundu.
Það er, og verður alltaf, erfitt að
sjá á eftir vinum og nákomnum
ættingjum. Öll él birtir þó upp um
síðir, og góðar minningar um
Baldur Kristinsson eiga eftir að
yija þeim, sem hann þekktu, um
ókomin ár.
Alfreð Þorsteinsson
í dag kveðjum við félagar í
handknattleiksdeild Fylkis kæran
félaga, Baldur Kristinsson, Glæsi-
bæ 3, Reykjavík.
Er undirritaður hóf æfingar
með félaginu fyrir 6 árum kom
geðþekkur maður á miðjum aldri
og kynnti sig sem formann deild-
arinnar og bauð mig velkominn á
æfingar. Þar var Baldur kominn
og stofnaði til þeirra kynna er eigi
rofnuðu fyrr en harðri baráttu
hans við erfiðan sjúkdóm lauk
hinn 4. mars sl. Þrátt fyrir að
hann léti af formennsku var hug-
urinn til deildarinnar hinn sami
og ávallt er fundum bar saman
voru málefni hennar ofarlega á
baugi og fullyrða má að fáir eða
enginn hafa lagt íþróttafélagi til
jafn mikið starf og efnivið til
starfa, þar sem öll börn hans hafa
æft og keppt með hinum ýmsu
flokkum deildarinnar. Mér er
minnisstætt eitt sinn er meistara-
flokkur karla fór til keppni í 2.
deild á Akureyri. Meirihluti hóps-
ins fór með flugvél kl. 9 á laugar-
dagsmorgni en Baldur sem liðs-
stjóri og tveir leikmenn ætluðu að
koma með flugvél norður kl. 2 síð-
degis. Um hádegi gerði ófært fyrir
flug til Akureyrar svo aðeins voru
níu leikmenn til staðar þegar leik-
ur skyldi hefjast kl. 4.
Klukkan 3 hringdi Baldur norð-
ur og bað liðsmenn að gera sitt
besta þar eð útséð væri um flug
norður. í hálfleik og eftir leikinn
hringdi hann til að fylgjast með
gangi og úrslitum leiksins og sýnir
þetta best áhuga hans fyrir vel-
gengni hópsins sem hann leit á
sem sín eigin fósturbörn. Starf
þeirra er stjórnarstörfum sinna er
sjaldan ofmetið og ég veit að um
leið og ég þakka Baldri samfylgd-
ina og bið fjölskyldu hans og hans
ágætu eiginkonu Viktoríu H.
Gunnarsdóttur guðsblessunar á
ókomnum árum, að þá mæli ég
fyrir mun þeirra fjölmörgu er æft
hafa og unnið að stjórnarstörfum
með Baldri og að þrátt fyrir
skoðanamun að þá sé starf hans í
röðum okkar Fylkismanna aldrei
ofmetið.
Arnþór Óskarsson
Baldur er dáinn, þessi frétt kom
eins og reiðarslag yfir mig. Samt
vissi ég að kallið gat komið hve-
nær sem var. En það er erfitt að
skilja tilganginn. Hvers vegna
hann? Aðeins 49 ára gamall og líf-
ið rétt hálfnað. Baldur hefur alltaf
verið til, frá því ég man eftir mér
og sem betur fer á ég minninguna
eftir og hún hverfur aldrei.
Hann var fæddur 22. 12.1932 og
giftist móðursystur minni, Vikt-
oríu Hólm, 9. júní 1957. Sá dagur
er einnig afmælisdagur minn og
hef ég alltaf verið mjög hreykin af
þessari tilviljun.
Baldur var einstaklega barngóð-
ur og tóku þau tvíburadætur mín-
ar í fóstur nýfæddar til þess að ég
gæti lokið prófum. Og þar eignuð-
ust þær sinn þriðja afa. Baldur afi
hafði alltaf tíma til þess að taka
börn í fangið og það lýsir honum
vel.
Sjálf eignuðust Baldur og Vikt-
oría sex börn: Gunnar fæddan 19.
marz 1957, kvæntan Ingu Gunn-
arsdóttur og eiga þau einn son,
Robert. Irisi fædda 1. nóvember
1958, gifta flrni Hafsteinssyni,
eiga þau eina dóttur, Ernu Hrund,
Ernu fædda 11. maí 1960, gifta
Smára Baldurssyni og eiga þau
nýfæddan son, Birnu fædda 9.
september 1961, og Rut og Evu
fæddar 14. september 1964. 011 sjá
þau á eftir góðum föður, tengda-
föður og afa.
Ég sendi þér elsku Vikka mín,
börnum þínum, Daðínu og öllum
ástvinum Baldurs mínar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Ég bið guð að hjálpa okkur öll-
um í sorg okkar.
Ásthildur
Hinn hraði vöxtur Reykjavík-
urborgar undanfarinn mannsald-
ur hefur að nokkru leyti gefið
henni einkenni bráðvaxta ungl-
ings. Stærðarhlutföll röskuð og
hinn innri þroska skortir til jafns
við vöxtinn.
Eitt dæmi slíks er að upp risu
stór byggðahverfi kring um gamla
kjarnann án þess að nægjanlega
væri séð fyrir félagslegri aðstöðu
ungmenna þar.
Þessi saga er kunn, en við vitum
líka að mikið hefur verið unnið að
úrbótum á þessu sviði sem fleir-
um. í hverfunum risu upp menn
sem vildu bæta úr. Þeir stofnuðu
íþrótta- og æskulýðsfélög hverf-
anna, unnu á félagslega sviðinu,
jafnframt því að sækja á yfirvöld
borgarinnar eftir nauðsynlegri
fyrirgreiðslu til að byggja upp að-
stöðu fyrir félagsstarfið.
Til liðs við frumherjana komu
svo fleiri atgervismenn sem ljáðu
orku sína til að hefja flaggið sem
hæst.
En því er þessa málefnis getið
að í dag er til moldar borinn einn
hinna þróttmiklu merkisbera
íþróttafélags Árbæjarhverfis,
Fylkis.
Baldur Kristinsson þekkti þetta
málefni vel. Hann kom til borgar-
innar á miklum umbrotatímum
hennar og með sinni góðu konu
eignaðist hann sex mannvænleg
börn. Þeim hjónum auðnaðist að
reisa sér myndarlegt hús í Árbæj-
arhverfi og börnin fóru að stunda
handknattleik í íþróttafélagi
hverfisins. Börnunum gekk vel,
enda með afbrigðum gervileg. Þau
eru í dag margrómað og gott
íþróttafólk.
Og Baldur hreifst með. Hann sá
strax hvers virði þessi starfsemi
var ungmennum sem þá bjuggu í
umhverfi uppruðnings úr húsa-
grunnum og höfðu hvergi sam-
eiginlegt athvarf eða viðfangsefni
utan heimilis. Hann gekk til Iiðs
við Fylkismenn.
I Baldri Kristinssyni öðlaðist
Fylkir einn sinn ötulasta forvíg-
ismann.
Hann beitti sér í öllum þeim
málum sem honum þótti til fram-
fara horfa hjá félaginu, þótt helsti
vettvangur hans væri jafnan i
handknattleiksdeild.
Lengi var hann formaður deild-
arinnar, en ekkert verk var svo
smávægilegt í hans augum að
hann tæki ekki hendi til þess, teldi
hann að úrlausn þess gerði deild-
ina hæfari til að gegna hlutverki
sínu.
Stundum afgreiddi formaðurinn
jólatré og greni, stundum keypti
hann inn flugelda, stundum gekk
hann ásamt liðsmönnum sínum og
safnaði áheitum á liðið meðal
Árbæinga. Þess á milli samdi
hann við þjálfara og sat stjórnar-
fundi, en oftast og mest var hann
meðal liðsmanna á æfingum og
viðstaddur keppni.
Minnugur þess að umbun æf-
ingastritsins kæmi í keppninni
fylgdi hann liði sínu hvenær og
hvar sem hann gat. Og það á ekki
við um meistaraflokkinn einan,
þótt Baldur væri sannarlega
kappsfullur að eðlisfari og keppn-
in þar hörðust. Það átti við um
alla yngri flokkana líka, enda er
gildi starfsins ekki hvað minnst
meðal þeirra.
Alla undraði hve miklum tíma
Baldur fórnaði þessari hugsjón,
ekki hvað síst þá sem aftar stóðu í
liðinu og ekki höfðu yfirsýn hans
yfir vettvanginn allan.
Baldur var ætíð reiðubúinn til
að fórna eigin vinnu hvenær sem
nauðsyn bar til vegna Fylkis. Hið
sama gilti um frítíma hans. Allar
æfingar, allir kappleikir og flestir
fundir íþróttahreyfingarinnar eru
á þeim tíma sem menn vilja gjarn-
an nota til eigin afþreyingar. Slíkt
geta forystumenn íþróttafélaga
lítið leyft sér, og þá reynir á nán-
ustu förunauta á lífsins braut.
Án áhuga og samvinnu konu
sinnar, Viktoríu Hólm Gunnars-
dóttur, hefði Baldur Kristinsson
ekki getað gefið samborgurum
sínum svo mikið af sjálfum sér
sem raun varð á. Hver sá sem kom
á heimili þeirra hjóna í erindum
Fylkis hlaut að finna að hann var
velkominn og að erindið naut for-
gangs á þeim bæ.
íþróttafélagið Fylkir í Árbæj-
arhverfi er því í mikilli þakkar-
skuld við Viktoríu, ekki síður en
við látinn eiginmann hennar.
Raunar er svo um flesta Árbæ-
inga, einkum hina yngri.
Viktoríu, börnunum og öðrum
aðstandendum Baldurs Kristins-
sonar votta ég mína dýpstu sam-
úð.
Bjarni Grímsson,
félagi í Fylki.
Baldur er Vestfirðingur að upp-
runa og sleit barnsskónum í
Haukadal í Dýrafirði. Foreldrar
voru Daðína Guðjónsdóttir og
Kristinn Elíasson trésmiður.
Baldur var næstyngstur fimm
systkina, en faðir þeirra lést árið
1945 og fluttist þá fjölskyldan til
Reykjavíkur.
Baldur hóf nám í vélvirkjun hér
í Reykjavík og lauk sveinsprófi
1955. Hann kvæntist eftirlifandi
konu sinni, Viktoríu Hólm Gunn-
arsdóttur, 9. júní 1957 og eru börn
þeirra 6: Gunnar, fæddur 1957,
kvæntur Ingigerði Gunnarsdóttur,
íris, fædd 1958, gift Erni Haf-
steinssyni, Erna, fædd 1960, gift
Smára Baldurssyni, Birna, fædd
1961, og tviburasysturnar Rut og
Eva, fæddar 1964, en þrjár yngstu
dæturnar eru enn á heimili for-
eldra.
Fyrstu kynni okkar Baldurs eru
tengd okkar unga íþróttafélagi
hér í hverfinu. Það var í svartasta
skammdeginu nokkrum dögum
t
Útför mannsins míns og föður,
GUÐJÓNS EINARSSONAR,
Eskifirði,
veröur gerö frá Eskifjarðarkirkju laugardaginn 13. márs nk. kl.
14.00.
Halldóra Guönadóttir,
Erna Guöjónsdóttir.
t
Þökkum innilega samúö og hlýhug vegna fráfalls
PÁLS ÓLAFSSONAR.
Fyrir hönd vandamanna,
Ásta Ólafsdóttir, Ólafur Jónsson.
t
Eiginmaöur minn, faöir okkar, bróöir og mágur,
ÓLAFUR A. SIGGEIRSSON,
Sólheimum 35,
andaöist í Landspítalanum 1. mars sl.
Útförin hefur fariö fram.
Innileg þökk fyrir hlýhug og samúöarkveöjur.
Ragnheiöur Jónsdóttir,
Jón Ólafsson, Siggeir Ólafsson,
Aslaug Siggeirsdóttir, Friöjón Sigurösson.