Morgunblaðið - 18.05.1983, Side 23

MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 18. MAÍ 1983
55
U,
jc
Saxon-flokkurinn {öllu sínu veldi.
Viö erum, höfum
alltaf veriö og
veröum alltaf bara
Saxon
— segir söngvari sveit-
arinnar, Biff Byford
Biff var fyrst að því spuröur
hvort þeir kumpánar væru ánægö-
ir meö nýju plötuna.
„Jamm, ekki nokkur vafi, þetta
er besta plata okkar til þessa. Á
þessari plötu hefur okkur nefnilega
tekist aö ná einhverju sérstöku
fram, sem okkur tókst ekki á fyrri
plötum okkar. í rauninni vorum viö
að ná einhverju fram, sem viö höf-
um allan tímann verið aö gera, en
ekki tekist aö þrykkja í plast fyrr en
nú.
Ég held aö platan beri þaö bara
með sér hvaö okkur fannst ofsa-
lega gaman aö vinna aö henni. Iðu-
lega er þaö þannig, aö maöur iok-
ast hálfpartinn inni í sjálfum sér um
leið og komið er inn fyrir veggi
hljóöversins, en ekki aö þessu
sinni. Oftlega var þaö svo þegar
við komum inn í stjórnklefann, eftir
aö hafa verið aö djamma, til þess
aö spyrja hvernig gengi, aö pró-
dúserinn okkar leyföi okkur þá aö
heyra þaö, sem viö höföum veriö
aö djamma án þess aö vita aö ver-
iö væri aö taka þaö upp, og sagö-
ist vera himinlifandi. Fullt af efni á
plötunni varö til þannig. Ekkert
stress og ekkert vesen.“
— Hvaö finnst ykkur um báru-
járniö í dag. Er þaö á undanhaldi
eins og poppblöðin segja?
„Mér sýnist ekki,“ segir Biff og
heldur svo áfram: „Sjáöu til, viö
vorum að Ijúka viö að leika fyrir
3.500 manns og ég sá ekki betur
en þetta fólk skemmti sér allt sam-
an konunglega. Ætli skýringuna sé
bara ekki aö finna í þeirri staö-
reynd, að blööunum leiöist oröiö
aö skrifa um bárujárnsrokk. Þau
vilja fá eitthvaö nýtt.
í sjálfu sér sklptir þaö okkur ekki
höfuömáli hvort einhverjir blaöa-
Það er víst orðið ærið langt síöan umsjónarmaður Járnsíðunnar lofaði einum dyggum aðdáenda hennar, að
bárujárnsrokki yröi meiri sómi sýndur á síðunni en verið hefur undanfarna mánuði. Staðreyndin er nefnilega sú, aö
sakir gagnrýni frá nokkrum hræðum hefur þessi eðla tónlist — eða öllu heldur umfjöllun um hana, dottið niður úr
öllu valdi. Nú skal breytt til betri vegar og bárujárnið hamrað á ný.
í dag verður aðeins litið á fimmmenningana í Saxon. Þeiru eru nýlega búnir að senda frá sér plötuna Power and
the Glory og ætti hún aö vera væntanleg hingaö til lands innan tíöar. Saxon hefur um nokkurra ára skeið verið ein af
allra traustustu rokksveitum Breta með söngvarann Biff Byford í fararbroddi. Hér á eftir veröur gluggað eilítið í viðtal
við hann, sem tekið var í Rómaborg fyrir nokkrum vikum.
Biff Byford í vígamóöi
á tónleikum.
menn eru ánægöir með okkur, en
viö fáum heldur ekkert taugaáfall
ef einhverjum likar ekki viö okkur.
Þaö er gallinn viö marga blaða-
dóma poppblaöanna, aö þeir eru
skrifaöir af mönnum, sem hafa
ekkert gaman af tónlist okkar.
Okkar mál er aö skemmta krökk--
unum, sem koma til aö horfa á
okkur. Á meðan þaö tekst erum
viö ánægöir.
Enginn skyldi halda, að við
græddum einhverjar stórfúlgur á
að fara í tónleikaferðir eins og
hingaö til Ítalíu. Tekjurnar af tón-
leikunum gera ekki betur en aö
duga fyrir útgjöldunum. Samt
hættum viö ekki aö feröast — þaö
hefur alltaf veriö mottó hjá okkur
aö halda eins marga tónleika og
viö getum og því ætlum viö aö
halda á lofti áfram."
— Hvað meö Saxon í dag?
„Ég held aö Saxon sé bara sú
hljómsveit, sem hún í rauninni er.
Eg hef ekki rekiö mig á þaö, aö viö
séum aö stæla einn eöa neinn,
enda leggjum viö okkur ekki niöur
við slíkt. Viö spilum tónlist, sem við
höfum gaman af. Þetta er aöallega
held ég spurning um hvort fólk
„loves us or fuckin’ hates us“
(þessa setningu treystir Járnsíöan
sér ekki til aö koma yfir á sóma-
samlega islensku, enda hljómar
hún mun betur á móöurmálinu).
— Hvernig fer hljómsveit eins
og Saxon aö halda þetta stans-
lausa púl, ár eftir ár?
„Við notum ekki kókaín eins og
svo margar hljómsveitir gera í dag.
Sú staðreynd, svo og hin, aö við
leggjum okkar alltaf alla fram hvar
sem viö erum að spila, gerir út-
slagiö. Það skiptir ekki máli hvort
viö leikum í litlum klúbbi eöa fyrir
8.000 manns — viö erum alltaf
bara Saxon.“
Hljómsveitin Næturþel:
Saga af brandarakörlum
Eitthvað virðist þeim haldast illa é
hljómsveitarfélögum Kristni Jóni Guó-
mundssyni og Steini Skaptasyni (
hljómsveitinni Næturþel. Béóir hafa
leíkió í fjölda hljómsveita, en nú vant-
ar þá félaga mann eóa jafnvel menn í
nýju sveitina.
Kristinn á aö baki feril i jafn Iftt
þekktum sveitum og Tipp Topp, Stíf-
grím og Honey Cake. Þá hefur hann
leikið í Skólahljómsveit Kópavogs, sem
vart veróur talln tll poppsveita hvernig
sem á er litiö.
Steinn á öllu skrautlegri ferll aö baki.
Hann var í Stífgrím og Honey Cake meö
Kristni Jónl, en elnnig í Nema Lögregl-
an, Pig Face, Áreitin og þá síöast en
ekki síst Stunu úr fornbókaverslun.
Samhliöa Næturþeli er hann í Ys-
flokknum.
Hvernig er hægt aö taka svona menn
alvarlega, ég bara spyr? Engu aö síöur,
gangi þeim vel I leitinni aö hljómsveit-
armeðlimum.
Mogo Homo, eins og sveitin er skipuö í dag. Frá vinstri: Steinunn,
Tommi, Óöinn, Óskar og Sunna María fremst á myndinni.
„Viö erum aöallega í bakröddun-
um,“ svaraöi Steinunn, „en svo syng
ég eitt lag ein. Þaö er kannski ekki
alveg aö marka hlut okkar söng-
kvennanna í hljómsveitinni ennþá,
því þaö hefur engin almennileg
reynsla fengist á okkur sem söng-
konur.“
Skjálfti
— Hafið þið einhverja reynslu
sem söngkonur?
„Nei,“ segja þær samtímis, „þetta
er frumraunin.“ „Ég læröi reyndar
aöeins aö syngja hjá Guömundu Elí-
asdóttur, en þaö er oröiö langt síð-
an,“ bætti Steinunn inn í. „Svo hef ég
líka lært aöeins á píanó."
-Voruð þið ekkert taugaóstyrkar
þegar þiö komuö fyrst fram?
„Jú, mikil ósköp, vorum alveg stíf-
ar,“ sögöu þær hvor á eftir annarri.
„Svo varö ég svo þreytt á eftir, þegar
allt var afstaðið, aö mig langaöi rnest
til þess aö fara aö sofa,“ bætti Sunna
Maria viö.
— Hefur Mogo Homo einhvern
boðskap fram aö færa í textum sín-
um og tónlist?
„Ekki kannski beint einhvern
boöskap annan en þann, aö viö vilj-
um aö fólk reyni aö vera bjartsýnna
en þaö hefur veriö til þessa. Viö reyn-
um aö vera bjartsýn og viljum endi-
lega smita sem flesta af því. Umfram
allt viljum viö gera heiöarlega tilraun
til aö koma meö eitthvaö nýtt,”
sögöu þau er ég skildi viö þau undir
yfirboröi Austurstrætis.
— SSv.
Kaktus-sveitin hress og kát eins og hanahópur á hól.
Stutt þurrkatímabil austanf jalls á enda:
Varið ykkur á
Kaktusnálunum
Hljómsveitir landsins koma og
fara og taka þá ekki síður örum
breytingum en veöriö. Kaktus er
nafn, sem margir — einkanlega
þeir, sem sótt hafa sveitaböllin stíft
fyrir austan fjail — kannast viö.
Hljómsveitin var lögö niöur sl.
haust, en hefur nú verið endurvakin.
Vorið hafði svipuö áhrif á popparana
austanfjalls og kýrnar og iðrin tóku
öll aö leika á reiöiskjálfi.
Hristingnum lauk með því aö
Kaktus var endurvakinn og rykiö
dustað af græjunum. Þeir bræöur
Björn og Ólafur Þórarinssynir, sem
lengi hafa veriö viöriönir gamla
Kaktusnafniö, eru aö sjálfsögöu í
nýja bandinu.
Þá hafa tveir meölimir hljómsveit-
arinnar Róta (Rætur í nefnifalli skyldi
einhver koksa á þessu), Sigríöur
Birna Guðjónsdóttir og Gunnar
Jónsson, bæst í hópinn.
Ótalinn er þá Pálmi Gunnarsson,
sá landskunni bassaleikari og stór-
söngvari. Með tilkomu hans er óhætt
að segja, aö Kaktus er sveit, sem
vert er aö veita athygli. Ekki svo aö
skilja, að hún hafi ekki veriö þaö án
hans.
Að sögn meðlimanna er markmiö-
iö að halda uppi linnulausu stuöi á
sveitaböllum i sumar meö öll nýjustu
lögin i pokahorninu. Þá mega
þungarokkarar eiga von á glaöningi
ef þeir láta sjá sig.