Morgunblaðið - 19.07.1987, Síða 1

PRENTSMIÐJA MORG UNBLAÐSINS
BLAÐ
SUNNUDAGUR 19. JÚLÍ 1987
Sel í Grímsneshreppi
Rætt við Ellinor Kjartansson á Seli í Grímsneshreppi
Það er ekki fágætt að
menn setji sig í
rómantískar stellingar
þegar talið berst að
óvenjulegu lífshlaupi fólks
og tali þá um einkennileg
örlög eða eitthvað í þá
veruna. Um slíkt er tómt
mál að tala við Ellinor
Kjartansson, fædda
Zitzewitz, húsmóður á Seli
í Grímsneshreppi. Hún
horfir nokkuð hvasslega á
mig í gegnum þykk
gleraugun og segir mér
beint út að hún trúi ekki á
örlög eða neitt þess háttar.
Lífið sé aðeins samansafin
af tilviljunum og guð segist
hún heldur ekki trúa á,
heldur mátt sinn og megin.
Ellinorá Seli
f maður vill eitt-
hvað nógu
mikið þá verður
það“, segir hún
ákveðin og allar
rómantískar
hugleiðingar
sem vöknuðu
hjá mér á yndislegu sumarkvöldi í
“grænni sveit milli blárra fjalla og
hvítra jökla" fjúka út í veður og
vind er ég sit við stóra og breiða
eldhúsborðið í eldhúsinu á Seli,
andspænis Ellinor. Hún er svo blátt
áfram og skynsöm í tali, segir hlut-
ina svo afdráttarlaust að öll tilfínn-
ingasemi virðist hrein tímaskekkja.
Þó er hún ekki kuldaleg eða frá-
hrindandi, heldur miklu fremur
hlýleg og rausnarleg í viðmóti. Ég
hafði ekki talað lengi við hana þeg-
ar ég fann að þama fór tilfinninga-
rík kona sem oft hefur fengið að
kenna sárt til, bæði sem ung stúlka
heima í Þýskalandi á stríðsárunum
og ekki síður sem þroskuð kona á
Islandi.
Mann sinn, Árna Kjartansson
missti hún fyrir einu og hálfu ári
og fósturson sinn misstu þau hjón
ungan að árum. Þau eignuðust
ekki böm saman en ólu upp tvo
drengi. Árni átti dóttur og stjúp-
dóttur af fyrra hjónabandi og voru
þær stálpaðar þegar Árni og Ellin-
or giftust árið 1950.
„Hann hét Knútur drengurinn
sem við misstum,“ segir Ellinor.
„Hann kom til okkar þriggja ára.
„Þú ert mamma mín,“ sagði hann
við mig þegar hittumst fýrst og svo
kom hann hlaupandi til mín með
útbreiddann faðminn. „Já,“ sagði
ég og tók hann upp og eftir það
var hann hjá okkur. Þegar hann
var á þrettánda ári dó hann í örm-
um mínum. það var sár reynsla að
missa elskulegan dreng. Læknar
áttuðu sig ekki á að hann var með
bráða botnlangabólgu og því fór
sem fór. Hann átti afmæli þriðja
júlí og þann dag er ég fegin að fá
stund út af fyrir mig til að hugsa.
Ellinor heldur nú heimili með
tveimur ógiftum mágum sínum
sem báðir eru orðnir aldraðir og
Geir Guðmundssyni, nítján ára
gömlum uppeldissyni sínum. „Geir
missti móður sína þriggja ára gam-
all en kom hingað eftir gos í Eyjum,
þá fimm ára garnall," segir Ellinor.
„Hann er stoð og stytta heimilis-
ins, gerir allt sem þarf og gerir það
vel.“
Á sumrin er stjúpdóttir Ellinor,
Þórunn, einnig á Seli. Hún og hálf-
systir hennar Sigrún Guðmunds-
dóttir eru báðar kennarar og búa
fyrir sunnan. Sigrún er gift Krist-
jáni Sigtryggssyni skólastjóra í
Reykjavík. Báðar eru þær Ellinor
hjálplegar. Þórunn kcmur á hverju
sumri og hjálpar stjúpmóður sinni
við umfangsmikla ferðaþjónustu
sem rekin er á Seli á þeim árstíma.
Ellinor og Árni voru einna fyrst til