Morgunblaðið - 15.11.1991, Side 34

34
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 15. NÓVEMBER 1991
Kveðjuorð:
Ágúst Guðlaugsson
frá Lækjarhvammi
Fæddur 14. ágúst 1903
Dáinn 26. ágúst 1991
Ágúst Guðlaugsson fyrrum bóndi
í Lækjarhvammi í Austur-Landeyj-
um lézt í Reykjavík 26. ágúst sl. í
minningargrein í Morgunblaðinu
31. ágúst var ævi- og starfsferili
hans ýtarléga rakinn og verður það
ekki endurtekið hér. Vegna gamal-
gróinnar vináttu og mikilla sam-
skipta heimila okkar Ágústar þykir
mér hlýða að minnast hans með
nokkrum orðum, þó seint sé.
Vorið 1930 fluttu foreldrar mínir
búferlum um sveit þvera, frá Úlfs-
stöðum að Vatnahjáleigu. Þau voru
að sjalfsögðu meira og minna kunn-
ug nýjum nágrönnum, en ég strákl-
ingurinn sem lítt hafði af bæ farið
þekkti fáa. Þó tókust fljótlega kynni
mín við fólkið í Lækjarhvammi sem
þá hét Norður-Búðarhólshjáieiga,
og réð þar nokkru um að þar á bæ
átti heima jafnaldri minn. Þá
bjuggu þar Guðiaugur Sigurðsson
(1866—1955) og kona hans Ing-
veldur Guðmundsdóttir (1866—
1948). Þau hættu búskap árið 1934
og tók þá við búinu Ágúst sonur
þeirra og kona hans Guðmunda
Ólafsdóttir frá Kirkjulandi, en hún
var gamall nágranni foreldra minna
frá þeim árum er þau bjuggu í Rim-
akoti.
Vorið 1934 urðu að mínu mati
allmerk tímamót í lífi minu og bar
tvennt til. Ég slapp í kristinna
manna tölu og eignaðist reiðhjól.
Hjól þetta var notað og orðið nokk-
uð lúið og voru bilanir talsvert tíðar
og í þeim tilvikum sem viðgerðir
urðu ofviða minni getu og verksviti
fór ég til Ágústar með hjólið og bað
hann ásjár og fór aldrei bónleiður
til búðar. En svo henti það óhapp
að ég taldi að nú væri saga hjólsins
öll því önnur álma framgaffals
kubbaðist í sundur. Eftir nokkrar
vangaveltur rölti ég með gaffalinn
til Agústar og spurði hann allt ann-
að en upplitsdjarfur hvort tök væru
á að hann gæti gert við gaffalinn.
Éftir að hafa virt fyrir sér brotið
sagðist hann skyldi reyna og fór í
smiðju og kveikti upp eld, hitaði
jámbút og sló hann til á steðja þar
til hann féll nákvæmlega inn í hol-
rúm gaffalsálmunnar og boraði svo
í gegn báðum megin við brotið og
setti þar í hnoðnagla. Þessi viðgerð
reyndist óbilug. Þaðvar þungu fargi
af mér iétt þegar ég hijóp heim
með gaffalinn.
En Ágúst kom meira við sögu
hér á bæ en að dyttja að áðurnefnd-
um hjólagarmi. Árið 1935 var
byggð hér heyhlaða og tók Ágúst
t
Faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
EGGERT ÞÓRARINN TEITSSON
frá Þorkelshóli,
verður jarðsunginn frá Víðidalstungukirkju laugardaginn 16. nóv-
ember kl. 14.00.
Rútuferð verður sama dag kl. 8.30 frá Umferðarmiðstöðinni.
Þeim, sem vildu minnast hans, er bent á Dvalarheimilissjóð
Kvennabandsins á Hvammstanga.
Teitur Eggertsson, Maria Pétursdóttir,
Ingibjörg Eggertsdóttir, Jóhann Jónsson,
Jóhannes Eggertsson, Sigríður Sigvaldadóttir,
Jóhanna Eggertsdóttir, Anton Júlíusson,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Innilegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu okkur samúð og vin-
áttu við andlát og útför
GUÐNA ÞORVALDSSONAR
fiskmatsmanns,
Faxabraut 71,
Keflavík.
Ingibjörg Guðnadóttir, Sverrir Jóhannsson,
Andrea Guðnadóttir, Kristján Jóhann Agnarsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Þökkum innilega auðsýnda samúð og hlýhug við andlát og útför
föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
BJÖRGVINS FINNSSONAR
læknis.
Anna Friða Björgvinsdóttir,
Ólafur Björgvinsson, Emmi Krámmer,
Finnur Björgvinsson, Anna Jóhanna Alfreðsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
GUNNLAUGUR JÓNASSON
fyrrverandi bankagjaldkeri,
Seyðisfirði,
verður jarðsunginn frá Seyðisfjarðarkirkju laugardaginn 16. nóv-
ember kl. 14.00.
Vilhelmina Jónsdóttir,
börn, tengdabörn, barnabörn
og barnabarnabörn.
að sér smíði hennar. Hann var góð-
ur smiður og mjög vandvirkur, enda
leituðu margir til hans um smíða-
vinnu. Hann sagði mér að á yngri
árum hefði hugur sinn staðið til að
afla sér réttinda í trésmíði en sveit-
in og búskapurinn togaði á móti —
og haft betur.
Árið 1938 réðst faðir minn í að
byggja íbúðarhús og tók Ágúst að
sér smíði hússins og í þessu húsi
er búið enn. Á þessu 53 ára tíma-
bili hafa veður mörg og hörð geng-
ið yfir og hefur húsið staðið þau
öll af sér. Það hefur aldrei lekið
dropa og aldrei fokið af því járn-
plata og er það meira en sagt verð-
ur um ýmsar yngri byggingr. Fyrir
skömmu endursýndi Sjónvarpið
gamalt viðtal við Tómas Guðmunds-
son skáld, og ræddi hann þar m.a.
um húsbygginar á hans yngri árum
og komst hann þannig að orði að
við þær byggingar „hefðu lifandi
hendur fjallað um hvern hlut”. Þessi
orð má heimfæra upp á vinnubrögð
Ágústar við smíðarnar. Hendur
hans fjöliuðu um hvern hlut og
hann hafnaði umsvifalaust þeim
hlutum sem hann taldi ekki nógu
trausta.
Það var gaman að vinna með
Ágústi. Hann var viðræðugóður og
grunnt á léttu strengjunum og þó
margt væri skrafað kom það ekki
niður á kappsemi hans við vinnuna.
Samræður þeirra Ágústar og föður
míns voru býsna skondnar á stund-
um. Þeir voru báðir svolítið ertnir
og báðir höfðu einkar snoturt skop-
skyn og stundum virtist það vera
þegjandi samkomulag þeirra ef
þeim fannst viðræður gerast daufar
að annar hvor þeirra snerist önd-
verður gegn hinum. Þetta var sem
sé þeirra aðferð til að fá fram líf-
legri umræður!
Ágúst bjó góðu búi í Lækjar-
hvammi og var sérlega natinn við
skepnuhirðingu og var jafnan efst
í huga að búpeningi hans liði vel.
Hann var ósérhlífinn og sívinnandi
og er ekki fjarri sanni að honum
eins og mörgum öðrum hafi þorrið
þrek um aldur fram, enda var hann
ekki heilsusterkur.
Þau Ágúst og Guðmunda brugðu
búi árið 1967 og fluttu til Reykja-
víkur. Ég leit jafnan inn til þeirra
þegar ég var á ferð i Reykjavík og
var J)á ætíð fyrsta mál á dagskrá
að Ágúst spurði frétta úr Landeyj-
um, enda var hugur hans mjög
bundinn við gömlu heimaslóðirnar.
Síðan barst tal okkar vítt og breitt
um landsins gagn og nauðsynjar
og atburði líðandi stundar. En aldr-
ei létum við undir höfuð leggjast
að vega hvor að öðrum í góðsemi
og gátu þá viðræður okkar komist
á svipað stig og þegar þeir karl
faðir minn voru að tala saman forð-
um daga. Þetta þótti okkur Ágústi
aldreilis ómissandi þáttur þegar
fundum okkar bar saman.
Eins og fyrr segir lézt Ágúst 26.
ágúst sl. og var jarðsunginn á
Krossi í Landeyjum 31. ágúst.
Guðmundu, börnum þein-a Ág-
ústar og öðru venslafólki sendi ég
samúðarkveðju.
Jóhann G. Guðnason
Guðrún Hannes-
dóttir - Minning
Fædd 1. ágúst 1908
Dáin 5. nóvember 1991
Dauðinn bíður okkar allra og
hann verður ekki flúinn, en samt
kemur hann oft á óvart. Margar
minningar komu upp í hugann þeg-
ar ég frétti lát Gunnu frænku
minnar, en svo var hún alltaf köll-
uð. Hún varð bráðkvödd á.heimili
sínu í Bólstaðarhlíð 42 í Reykjavík
þann 5. nóvember sl., 83 ára að
aldri. Gunna var hluti af órofa heild
í mínum huga, sem voru hún og
systkini hennar, þau Þórður, Jón
og Gunnþórunn. Systkinin í Ból-
staðarhlíð voru viss hluti af tilveru
minni og systkina minna, allt frá
því við munum eftir okkur til þessa
dags.
Gunna var fædd á Eyrarbakka
1. ágúst 1908, næstelst 5 barna
Jónínu Þórðardóttur alþingismanns
frá Hala í Holtum og Hannesar
Þórðarsonar verslunarmanns frá
Gísiholti í Hoitum. Valdimar var
elstur barnanna, þá Gunna, Þórður,
Jón og Gunnþórunn yngst. Á Eyrar-
bakka sleit Gunna barnsskónum
ásamt systkinum sínum. Fjölskyld-
an flutti frá Eyrabakka til Reykja-
víkur fyrir 1930 og bjó þar alla tíð
síðan. Jónína lést stuttu eftir kom-
una í bæinn. Valdimar flutti að
heiman, giftist og stofnaði sitt eigið
heimili. Yngstu systkinin 4 héldu
heimili saman, fyrst með föður sín-
um á meðan hann iifði og síðan
áfram eftir að hann lést. Eftir að
ég man eftir mér fyrst bjuggu þau
á Flókagötu 3, en síðustu 25 árin
í Bólstaðarhlíð 42. Gunna hugsaði
að mestu um heimilið, hin systkinin
voru útivinnandi. Þórður var bak-
ari, Nonni trésmiður og Gunntóta
saumakona. Nonni lést eftir lang-
vinn veikindi 1972. Þórður lést
skyndilega 1977 og var systrum
sínum og öðrum sem hann þekktu
mikill harmdauði. Hann hafði verið
þeim systrum stoð og stytta.
Þegar faðir minn kom til Reykja-
víkur í skóla, bjó hann fyrstu árin
hjá Hannesi og fjölskyldu hans.
Síðan leigði hann herbergi úti í bæ,
en var mörg ár í fæði hjá þeim og
heimagangur þar. Má segja að hann
hafi alla tíð litið á systkinin sem
sín eigin og var mjög kært á milli
þeirra.
Það fór aldrei mikið fyrir Gunnu.
Hún var feiniin að eðlislagi og ekki
fyrir að láta á sér bera. Gamansöm
var hún á góðri stund með fjölskyld-
unni og hafði gott skopskyn. Á síð-
ari árum hefur komið í ljós hvaða
mann hún hafði að geyma í raun,
séniegaieftir.að Þóréur tló-og Gunntr-
óta veiktist. Þá stóð hún sig eins
og hetja þrátt fyrir ýmislegt mót-
læti. Létt var hún á fæti alla tíð,
en seinustu árin hafði hún skerta
sjón sem háði henni nokkuð.
Eftir að ég man fyrst eftir mér
leið varla sú helgi að Þórður og
Nonni kæmu ekki til okkar í heim-
sókn á sunnudagsmorgnum eða við
færum til systkinana í kaffi eftir
hádegi. Einnig var föstf venja að
fara til þeirra á jóladag á meðan
pabbi hafði heilsu. Jólasúkkulaðið
var drukkið og með því gómsætt
meðlætið bakað af Þórði. Jólaísinn
hans var borinn fram síðast og var
hann betri en nokkur búðarís. Ég
byijaði ungur að aldri að fá kaffi-
sopa hjá Gunnu og Gunntótu úr litl-
um bolla sem þær áttu og einn
sykurmola með. Þá fannst mér ég
vera fullorðinn. Alltaf áttu þau gos
að gefa okkur krökkunum sem í
þá daga var ekki daglega á borðum,
þótti það hinn mesti kosta drykkur.
Gjafmildi þein-a var mikil, alltaf
fengum við systkinin rausnarlegar
jóla- og afmælisgjafir, því öll voru
þau á ákaflega barngóð.
Eftir að ég eltist var ekki síður
. gott að koma til þeirra, setjast nið-
ur og fá sér kaffi í eldhúskróknum
í rólegheitum. Gestrisnin var í fyrir-
rúmi, ávallt hlaðið kaffiborð með
dýrindis kræsingum. Þá var rætt
um alla heima og geima. Sérstak-
lega höfðu þau áhuga á hvernig
gekk í skólanum og síðan eftir
skólagöngu lauk á hinu daglega
amstri.
Nú er Gunntóta ein eftirlifandi
systkinana í Bólstaðarhlíðinni. Hún
hefur verið heilsulítil síðustu tvö
árin og dvelst í Hátúni. Það verður
einkennilegt að koma heim um jólin
og fínna ekki Gunnu á sínum stað
eins og venjulega. Bólstaðarhlíðin
hefur alltaf verið einn af fyrstu við-
komustöðunum þegar við höfum
komið í heimsókn til Islands. Ég
þakka guði fyrir að Gunna mín fékk
að sofna svefninum langa í rúminu
sínu heima hjá sér og þurfti ekki
dvelja í lengri eða skemmri tíma á
sjúkrastofnum. Ég veit að hún hef-
ur sjálf viljað hafa það svona. Mér
finnst mjög leitt að hafa ekki tök
á því að koma heim og fylgja Gunnu
minni til grafar, en aðstæður leyfa
það ekki. Ég og fjölskyldan mín
þökkum fyrir að hafa haft Gunnu
sem hluta af okkar lífi. Gunntótu,
Yaldimar og Ingibjörgu sendum við
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Hvíli Gunna í friði og guð blessi
hana.
Bjarni Valtýsson,
Madison, Wisconsin.
Björgvin Magnús■
son - Minning
Fæddur 2. júní 1971
Dáinn 19. október 1991
í ágúst sl. byijaði Björgvin hjá
okkur hér í „Bæjarhrauninu” rúm-
lega tvítugur að aldri.
Tæplega fimm ára gamall lenti
hann í bílslysi og var fjölfatlaður
frá þeim tíma. Nú tæpum sextán
árum eftir slysið er Björgvin látinn.
Þótt samvera okkar hafi ekki verið
löng er hans sárt saknað hér og
hefur mikið tómarúm myndast
innra með okkur. Jafnframt hefur
mikið tómarúm myndast í starfsem-
ina hér, sem þó enn er í mótun þar
sem einn af þremur þáttum starf-
seminnar miðaðist við þarfir hans.
Hann var sá fyrsti og sá eini sem
var svo mjög fatlaður sem naut
þjónustu héðan.
Björgvin kom misjafnlega vel
upplagður til okkar í hæfingu/þjálf-
un eins og gengur og gerist. Okkur
leið alltaf betur þegar við sáum og
fundum á honum að hann var vel
upplagður og hress. Við munum
seint gleyma þeim tilfinningum sem:
• - rneðab annarra ;geix1u. tengsl okkarí
við hann svo sérstök. Minning hans
mun lifa.
Við viljum votta aðstandendum
svo og heimilismönnum -og starfs-
mönnum í Einibergi okkar dýpstu
samúð.
Starfsfólk og leiðbeinendur
i Hæfingarstöðvar jReykjaness.