Morgunblaðið - 03.01.1993, Qupperneq 30

30
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 3. JANÚAR 1993
Isleifur Pálsson frá
Langekru - Minning
Fæddur 17. mars 1906
Dáinn 26. desember 1992
Mig langar í fáum orðum að
minnast góðs vinar og frænda
míns, Isleifs Pálssonar, en hann
lést 26. desember 1992 eftir erfið
veikindi. Hann var oft búinn að
tala um að gott væri að fá að deyja
í rúminu sínu og þá ósk fékk hann
uppfyllta er hann lést á heimili
sínu, Heiðvangi 2, Hellu. Hann var
búinn að vera nokkra daga á
Sjúkrahúsi Suðurlands en fékk að
fara heim um jólin.
ísleifur var albróðir ömmu minn-
ar Vigdísar en hún er nú 82ja ára
og býr í Keflavík. Þau vorujfjögur
alsystkinin en Vigdís og ísleifur
náðu ein fullorðinsaldri.
Eftirlifandi eiginkona ísleifs er
Guðrún Valmundsdóttir, oftast
kölluð Gunna. Hún hefur hjúkrað
honum í öllum hans veikindum og
staðið eins og klettur við hlið hans
alla tíð og var hjónaband þeirra
afar gott og þau hjónin höfðingjar
heim að sækja.
Eignuðust þau sjö böm og eru
barna- og bamabörn orðin 27.
ísleifur bjó í Ekru frá árinu
1941 er hann tók við búi móður
sinnar, þar bjuggu þau hjónin til
ársins 1977, en fluttust þá á Hellu
og hafa átt þar heima síðan.
Fyrst kynni mín af þessum heið-
urshjónum vom þegar ég fékk að
dvelja hjá þeim í Ekmnni fáeina
daga. það var góður og lærdóms-
ríkur tími. ísleifur átti alltaf lausa
stund fyrir mig enda mikill barna-
vinur. Það er margs að minnast
úr sveitinni enda átti ég eftir að
dveljast oft hjá þeim part úr mörg-
um sumram. Flesta daga var
margt um manninn í Ekranni, en
alltaf var nóg pláss og nægar veit-
ingar. Stundum vorum við nokkrir
krakkar í senn hjá þeim sem köll-
uðum okkur kaupafólk og oft fjör
í mannskapnum, en gömlu hjónin
kunnu lagið á okkur og við bámm
mikla virðingu fyrir þeim.
Það var gaman að vera með
ísleifi þegar hann var að hringja
klukkunum í Oddakirkju, en því
starfi gegndi hann í mörg ár. Ég
var ekki há í loftinu þegar ég sagð
ísleifi og Gunnu frá því að ég
ætlaði sko að gifta mig í Odda-
kirkju þegar ég yrði stór, svo heill-
uð var ég af kirkjunni. Ég stóð við
orð mín, gifti mig þar og er nú
gift bónda hér á Rangárvöllum.
Þau hjónin töldu mér trú um
það, þegar ég var unglingur og
farin að vinna hjá þeim við bústörf-
in, að ég væri efni í sveitakonu.
Enda er það mikið þeim að þakka
að ég er bóndi í dag. Bæði kenndu
þau mér að meta sveitalífið og
kynnast skepnunum. Já, það er
margs að minnast með ísleifi, hann
var mér ætíð góður vinur og leit
ég oftast á hann sem afa minn.
Börnin mín sóttu mikið til hans,
þó sérstaklega Ámi, 5 ára, sem
nú sér á eftir góðum vini sem allt-
af gaf sér tíma til þess að lesa um
hana Grýlu. Bestu stundir ísleifs
vora þegar hann var umkringdur
börnum, hann hafði gott lag á
þeim og átti margar sögur og fróð-
leik handa þeim frá gamla tíman-
um. Mikill söngmaður var hann
og kunni ógrynni af sálmum og
naut hann þess að syngja í góðra
vina hópi. Síðustu árin var hann
sjúklingur og oft rúmfastur. Hon-
um þótti best að vera heima hjá
sér og það gat hann lengst af,
meðal annars vegna góðrar
umönnunar hjá eiginkonu sinni og
einnig yngstu dóttur Guðbjörgu,
sem leit til með þeim hjónum,
stundum oft á dag.
Með þessum fátæklegu línum
vil ég kveðja Isleif og bið algóðan
Guð að styrkja elsku Gunnu og
fjölskyldu.
Blessuð sé minning ísleifs.
Anna María Kristjáns-
dóttir, Helluvaði.
Það þurfti engum sem til þekktu
að koma á óvart þó að tengdafað-
ir minn, Isleifur Pálsson, kveddi
þennan heim aðfaranótt annars í
GÖMLU DANSARNIR
Okkar sérgrein
r
A mánudögum og miðvikudögum í sal
félagsins í Álfabakka 14A í Mjódd.
Ath. að miðstöð strætisvagna er í Mjódd.
Alla mánudaga (12 tíma námskeið)
Kl. 20.30-21.30 Framhaldshópur,
fyrir lengra komna.
Kl. 21.30-22.30 Byrjendahópur, þar sem
grunnspor eru kennd ítarlega.
Kennsla hefst mánudaginn 11. janúar 1993.
Opinn tími og gömludansaæfíng verður
annan hvern miðvikudag, fyrst 20. janúar.
Kl. 20.30-21.30 Opinn tími - þú mætir
þegar þér hentar.
Kl. 21.30-23.00 Gömludansaæfmg - þeir sem
koma í opna tímann fá frítt.
Dansið þar sem flörið er
o

/ONl
\9'>x
Við bjóðum upp á sértíma
fyrir starfsmannafélög
og aðra hópa
eftir samkomulagi.
Innritun og upplýsingar í síma 681616.
jólum. Hann sem hafði barist við
langvarandi veikindi í mörg ár,
orðinn saddur lífdaga og sáttur við
Guð og menn.
ísleifur Pálsson var fæddur í
Galtarholti á Rangárvöllum 17.
mars 1906 og ólst þar upp. 15 ára
gamall fluttist hann með foreldrum
sínum að Langekra í sömu sveit.
Þar átti hann heimili til ársins
1977 er hann flutti að Heiðvangi
2 á Hellu.
Þegar Isleifur var ungur maður
voru landbúnaður og sjávarútveg-
ur aðalatvinnugreinar lands-
manna. Báðar þessar atvinnu-
greinar kynnti hann sér. Hann
vann á búi foreldra sinna, en fór
á vertíð á vetrum til Vestmanna-
eyja og stundaði þar sjósókn. En
bóndinn varð yfirsterkari enda var
ísleifur bóndi af Guðs náð. Það var
því eðlilegt framhald þegar ísleifur
tók við búi af móður sinni árið
1941 en faðir hans hafði þá látist
árið áður. Þetta sama ár kvæntist
hann Guðrúnu Valmundsdóttur
sem staðið hefur sem klettur við
hlið hans æ síðan eða í rúmlega
51 ár.
Eins og áður er frá greint var
ísleifur bóndi af Guðs náð, athug-
ull mjög og fór afskaplega vel með
skepnur. Það vakti athygli hversu
vel ísléifur hugsaði um sitt bú.
Allt sem hann gerði var mjög
snhyrtilegt og nostrað við hvern
hlut. í hlöðunni var heyið leyst
með heykrók og þess vel gætt að
stálið væri alveg lóðrétt, annað
fannst honum ekki fallegt. Svo var
heyið hrist vel svo það yrði lyst-
ugra fyrir skepnurnar og að síð-
ustu var svo hlaðan sópuð svo ekki
færi nokkurt strá til spillis.
Margar ferðir fór ísleifur í
smalamennsku inn á Laufaleitir,
þ.e. afrétt Rangvellinga. Fjall-
kóngur var hann á vesturfjalli um
skeið. Ekki efa ég það að þar hef-
ur nýst vel hans mikla athyglis-
gáfa sem einkenndi hann allt hans
líf. Þar þekkti hann hvern stein
og gat lýst hverri þúfu. Eins hefur
hans frábæra sjón sjálfsagt notið
sín vel í fjallaferðum og smala-
mennsku. En þessari góðu sjón
hélt hann alveg fram undir það
síðasta.
Ekki verður lífshlaupi ísleifs lýst
öðravísi en að minnast á hversu
sérstakt yndi hann hafði af söng.
Sjálfur var hann söngmaður góður
og kunni íjöldann allan af vísum
og kvæðum. Sífellt var hann syngj-
andi í hinu daglega amstri, en
ekki síst hafði hann gaman af að
taka lagið á gleðistundum í góðra
vina hópi.
Þegar ég kynntist ísleifi var
hann orðinn heilsulaus maður og
hættur búskap. Það hljóta að hafa
verið mikil viðbrigði fyrir hann,
þennan mikla hugmann þegar
hann á góðum aldri missir heilsuna
og getur lítið gert upp frá því,
verður bara að standa fyrir utan
hringinn og fylgjast með. Aðdáun
mína vakti með hvað miklu æðru-
leysi ísleifur tók veikindum sínum
og aldrei heyrðist hann kvarta. Ef
honum leið mjög illa og var spurð-
ur hvernig honum liði þá í mesta
lagi hristi hann höfuðið. Það hlýtur
að þurfa mikið jafnaðargerð til að
standast þessa raun í mörg ár.
Ég vil svo um leið og ég kveð
tengdaföður minn þakka honum
fyrir öll neftókbakskornin sem
hann var ósínkur á að rétta mér.
Einnig vil ég skila þakklæti frá
börnunum mínum, fyrir þau átti
hann alltaf nægan tíma. Það var
alveg sama hvenær var, alltaf gátu
þau leitað til afa og ömmu á Horn-
inu. Alltaf hafði afi tíma til að
spjalla við þau og það var líka
sama hvaða atburður varð í þeirra
lífi, hvort sem það var í skólanum,
íþróttum eða bara í leik og starfi,
allt varð að segja afa. Enda var
afi góður hlustandi.
Að lokum vil ég fyrir hönd fjöl-
skyldu minnar þakka samfylgdina
og ógleymanlegar stundir. Ég bið
góðan Guð að styrkja tengdamóður
mína og okkur öll á þessum tíma-
mótum.
Árni Hannesson.
Laugardaginn 2. janúar var afi
okkar, ísleifur Pálsson, jarðsung-
inn frá Oddakirkju á Rangárvöll-
um. Hann var fæddur 17. mars
1906 í Galtarholti og lést á heim-
ili sínu, Heiðvangi 2 á Hellu, 26.
desember síðastliðinn. Foreldrar
hans voru Páll Pálsson bóndi í
Langekra á Rangárvöllum og síð-
ÞJÓÐHÁTÍÐARSJÓÐUR
SEÐLABANKA ÍSLANDS
KALKOFNSVEGI 1, 150 REYKJAVÍK
Þ J ÓÐHÁTÍÐ ARS J ÓÐUR
auglýsir eftir umsóknum um styrki úr sjóðnum á árinu 1993,
Samkvæmt skipulagsskrá sjóðsins nr. 361 30. september 1977 er
tilgangur sjóðsins „að veita styrki til stofnana og annarra aðila,
er hafa það verkefni að vinna að varðveislu og vernd þeirra verð-
mæta lands og menningar, sem núverandi kynslóð hefur tekið í arf.
a) Fjórðungur af árlegu ráðstöfunarfé sjóðsins skal renna til Frið-
lýsingarsjóðs til náttúruverndar á vegum Náttúruverndarráðs.
b) Fjórðungur af árlegu ráðstöfunarfé sjóðsins skal renna til varð-
veislu fornminja, gamalla bygginga og annarra menningarverð-
mæta á vegum Þjóðminjasafns.
Að öðru leyti úthlutar stjórn sjóðsins ráðstöfunarfé hverju sinni i
samræmi við megintilgang hans, og komi þar einnig til álita viðbót-
arstyrkir til þarfa, sem getið er í liðum a) og b).
Við það skal miða, að styrkir úr sjóðnum verði viðbótarframlag
til þeirra verkefna, sem styrkt eru, en verði ckki til þess að lækka
önnur opinber framlög til þeirra eða draga úr stuðningi annarra
við þau.“
Stefnt er að úthlutun á fyrri hluta komándi árs. Umsóknarfrestur
er til og með 26. febrúar 1993. Eldri umsóknir ber að endurnýja.
Umsóknareyðublöð liggja frammi í afgreiðslu Seðlabanka íslands,
Kalkofnsvegi 1, Reykjavík. Nánari upplýsingár gefur ritari sjóðs-
stjórnar, Sveinbjörn Hafliðason. i síma (91)699600.
Reykjavík, 29. desember 1992.
ÞJÓÐHÁTÍÐARSJÓÐUR
ari kona hans, Ingiríður Einars-
dóttir.
Afi eignaðist 3 alsystkini, 9 hálf-
systkini og 2 uppeldissystkini. 7
dóu ung og einungis 7 komust til
fullorðinsára. Þau voru Margrét,
Guðmundur, Guðrún Pálína og
Valmundur, sem voru hálfsystkina
hans, og Guðmundur Óskar Ein-
arsson, sem var uppeldisbróðir
hans. Öll eru þau nú látin, en á
lífi eru Vigdís alsystir hans búsett
í Keflavík og Fjóla Aradóttir upp-
eldissystir hans sem býr í Reykja-
vík.
Á yngri árum aðstoðaði afi föð-
ur sinn við búskapinn á vorin og
sumrin en var annars vetrarmað-
ur, m.a. í Kirkjubæ og á Strandar-
höfða. Síðar fór hann á vertíðir til
Vestmannaeyja og stundaði þar
sjóróðra og einnig fór hann á vert-
íðir til Þorlákshafnar eftir að hann
hóf sjálfur búskap.
Hinn 18. október 1941 kvæntist
hann eftirlifandi konu sinni, Guð-
rúnu Valmundsdóttur frá Galtar-
holti, og tóku þau við búi í Lang-
ekru sama ár. Þau hjón eignuðust
7 börn. Þau era: Ámi bóndi í Þjórs-
árholti kvæntur Helgu Óskarsdótt-
ur og eiga þau 4 börn, Sigrún
húsfreyja í Kálfholti gift Jónasi
Jónssyni og þau eiga 4 böm og
fimm barnabörn, Valborg húsmóð-
ir í Kópavogi gift Karli Stefáns-
syni og eiga þau 4 börn og 3 barna-
börn, Páll bóndi í Langekru kvænt-
ur Halldóra Valdórsdóttur og þau
eiga 2 börn, Ingimar Grétar bóndi
á Sólvöllum, Margrét Steinunn
kennari í Kópavogi gift Albert Jó-
hannni Högnasyni og eiga þau 3
börn og Guðbjörg fóstra á Hellu
gift Áma Hannessyni og þau eiga
2 börn.
Afi var góður verkmaður, ósér-
hlífinn og hugmikill við hvað sem
hann tók sér fyrir hendur. Hann
var mikill bóndi, ræktunarmaður
og sérlega glöggur á allar skepn-
ur. í réttum þar sem afi var þurfti
t.d. aldrei að nota markaskrá því
hann þekkti ógrynni af mörkum
og mundi hver átti hvað. í fjalla-
ferðum var hann athugull, ratvís
og þekkti öll örnefni.
Umgengni hans við dýrin ein-
kenndist af natni og nákvæmni
sem mátti best sjá á óvenju vel
fóðraðum og fallegum gripum. Þó
er okkur sérstaklega minnisstætt
hversu mikið snyrtimenni hann
var. Hverri gegningu lauk með því
að sópað var yfir hlöðugólfið og
alla fóðurganga og hver hlutur
settur á sinn stað.
Afí var ræðinn og fróður um öll
mál sem voru efst á baugi, þó 1
eðli sínu væri hann hógvær og léti
lítið yfir sér.
Trúin skipaði háan sess í lífi afa
og var hann mikill kirkjunnar
maður og hringjari í Oddakirkju
til margra ára.
Söngelskur var hann og kunni
fjöldann allan af sálmum og ætt-
jarðarlögum. Oft tók hann barna-
börnin og barnabarnabörnin á kné
sér og raulaði fyrir þau en hann
hafði sérstakt dálæti á börnum og
naut þess að hafa þau í kringum
sig. Engan var betra að biðja ef
eitthvert okkar langaði að heyra
sögu, spila á spil eða að fá hjálp
við að komast yfir reiðskjóta.
í Ekru bjuggu afi og amma til
ársins 1977 en þá brugðu þau búi
vegna þverrandi heilsu afa og flutt-
ust að Hellu. Þó að afi væri hug-
mikill og vinnusamur, eins og áður
hefur komið fram, þá tók hann
veikindum sínum með miklu
jafnaðargeði og æðruleysi allt til
dauðadags. Elsku amma, mamma
og aðrir aðstandendur, megi góður
Guð styrkja ykkur á þessari
stundu. Minningin um góðan mann
mun lifa í hjörtum okkar allra.
Dauðans stríð af þín heilög hönd
hjálpi mér vel að þreyja,
meðtak þá, faðir, mína önd,
mun ég svo glaður deyja.
Minn Jesús, andlátsorðið þitt
í mínu hjarta ég geymi,
sé það og líka síðast mitt,
þá sofna ég burt úr heimi.
(H. Pétursson. Ps. 44)
Systkinin Kálfholti.