Morgunblaðið - 11.06.1997, Síða 32

~32 MIÐVIKUDAGUR 11. JÚNÍ 1997
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
GUÐMUNDUR M.
ÞÓRÐARSON
Guðmundur
Marteínn Þórð-
arson fæddist í
Gerðum í Garði 9.
febrúar 1914. Hann
lést á Landspítalan-
um 1. júní síðastlið-
inn. Foreldrar hans
voru Þórður Þórðar-
son, sjómaður, f.
29.12. 1875, drukkn-
aði 27. 11. 1917, og
■"* Ingibjörg Illugadótt-
ir, f. 6.6. 1885, d.
20.2. 1973. Eftir að
Þórður drukknaði
var Guðmundi kom-
ið í fóstur hjá sr.
Friðrik Rafnar, sóknarpresti á
Utskálum, og konu hans Ásdísi
Guðlaugsdóttur Rafnar. Guð-
mundur átti sex systkini og er
eitt þeirra á lífi.
Árið 1953 kvæntist Guðmund-
ur Sæmundu Guðnýju Péturs-
dóttur, f. 8.11. 1923. Börn þeirra
eru: Hilmar, f. 3.3. 1953; Þórunn,
f. 14.1. 1955; og Guðbjörg Elsa,
f. 7.11. 1960. Börn Guðmundar
frá fyrra hjónabandi eru: Hulda,
f. 11.1. 1948; og Ólafur, f. 19.3.
1949.
Guðmundur starfaði megnið
af starfsævi sinni hjá Eimskipa-
félaginu, lengst sem bryti á ms.
Gullfossi eða frá því að skipið
var tekið í notkun 1950 þar til
það var selt 1973.
Utför Guðmundar verður gerð
frá Áskirkju í Reykjavík í dag
og hefst athöfnin klukkan 13.30.
Sjómannadagurinn rann upp, fag-
j^urt veður með nýjum vonum og fyrir-
ætlunum. Ský dró þá fyrir við frétt-
ina um að kær tengda-
faðir minn og stórvinur
Guðmundur M. Þórðar-
son væri hugsanlega að
beijast sinni síðustu
baráttu þessa heims.
Það staðfestist upp úr
hádegi er þessi mikli
heiðursmaður kvaddi
og er táknrænt að það
skuli bera upp á sjó-
mannadag.
Guðmundur bryti
var sannur sjómaður
nánast allan sinn
starfsferil og happa-
sæll á þeim vettvangi.
Það var engin tilviljun
að þessi maður var ráðinn í stjórn-
unarstarf mjög ungur því slíka
hæfni og hæfileika hefur hann haft
til að bera. Mér finnst það hljóti
að vera leitun að manni eins og
Guðmundi, brytanum, sem var allt
í senn, stjórnsamur, heiðurlegur,
sanngjarn séntilmaður, fylginn sér
og með sterka réttlætiskennd. Mér
hafa sagt vinir og kunningjar sem
sigldu með Guðmundi á Guilfossi
að hjá honum hafi menn bæði lært
að vinna og bera um leið virðingu
fyrir starfinu.
Að hafa verið bryti á flaggskipi
íslendinga frá byijun til enda segir
allt sem segja þarf um eiginleika
þessa einstaka manns. Það er stað-
reynd að þegar Guðmundur fór í
síðustu ferð með Gullfossi átti hann
að baki hlutverk sem bæði lærifaðir
og uppalandi flestra matreiðslu- og
framreiðslumanna á íslandi á þeim
tíma, því eftirsótt var að komast í
ferð með Gullfossi, hvort sem var
til að læra að vinna eða í ævintýra-
leit.
t
Eiginmaður minn, faðir okkar og afi,
GEIR STEFÁNSSON,
Stekkjarhvammi 38,
Hafnarfirði,
lést laugardaginn 7. júní.
Ólafía Sigurðardóttir,
Sigurður Geirsson, Svana Pálsdóttir,
ívar Geirsson, Sigrún Gunnlaugsdóttir,
Stefán Rafn Geirsson,
Geirþrúður Geirsdóttir
og barnabörn.
t
SIGURÐUR TRYGGVASON
kennari,
Kópavogsbraut 86,
Kópavogi,
verður jarðsunginn frá Kópavogskirkju föstu-
daginn 13. júní kl. 13.30.
Inga Hanna Ólafsdóttir,
Hulda Björg Sigurðardóttir, Haukur Sigurðsson,
Anna Margrét Sigurðardóttir, Ólafur Atli Sigurðsson.
t
Ástkær móðir mín og amma okkar,
GUÐRÚN JÓHANNA JÓNANNESDÓTTIR,
Heiðargerði 17,
Akranesi,
verður jarðsungin frá Akraneskirkju fimmtu-
daginn 12. júní kl. 14.00.
•V
Ingvi Böðvarsson,
BöðvarIngvason,
Þóra Ingvadóttir,
Sigurður Ingvason.
Það var skemmtilegt að hlusta á
hann segja frá þessum árum, frá
kóngaveislum þegar hráefni þurfti
að sækja til mismunandi landa vegna
þess að ekki fékkst svo mikið hér á
landi, sérstaklega ekki fyrir frum-
kvöðla og brautryðjendur eins og
Guðmund.
Hann hafði ótrúlegt minni. Gat
sagt tíma og dagsetningar tugi ára
aftur í tímann og var það oft
skemmtiefni í dýrindis veislum á
Laugarásveginum sem við fjölskylda
hans sátum á jólum sem og öðrum
tyllidögum, þar sem brytinn sá líka
um alla matreiðslu af sinni alkunnu
snilld.
Guðmundur var mikill fagur- og
sælkeri en um leið nægjusamur fram
í fingurgóma. Þessi maður keypti
aldrei veraldlega hluti nema þeir
væru vel gerðir enda sást það utan
á þessum „sjarmör". Snyrtimennska
og fín framkoma var honum í blóð
borin. Mér er ávallt í fersku minni
þegar hann kom eitt sinn sem oftar
í Veisluna til okkar Elsu, gekk inn
á sinn hæverska hátt, kíkti í allar
hillur, inn í kæli og skoðaði afrakst-
ur dagsins á gagnrýninn hátt, sagði
nokkur vel valin orð og kvaddi svo.
Þá segir ung stúlka sem var nýbyij-
uð hjá okkur. Hvaða litli sæti dúllu-
karl var nú þetta? Þetta var talandi
dæmi um þá útgeislun sem brytinn
hafði, útgeislun og „sjarma“ sem
hafinn var langt yfir kynslóðabilið.
Við í Veislunni bárum öll mikla
virðingu fyrir Guðmundi enda fór
þar maður sem mikið mátti læra af.
Það er engin tilviljun að þessi maður
var sæmdur heiðursmerki forseta
íslands Ásgeirs Ásgeirssonar í maí
1954 og síðan æðsta heiðursmerki
Sjómannadagsins í Reykjavík. Þrátt
fyrir miklar fjarverur frá fjölskyldu
og vinum, þá sinnti Guðmundur
ákaflega vel skyldum sínum sem
heimilisfaðir og ekki síst síðari árin
með barnabörnum sfnum, enda er
afamissirinn mikill.
Það eru ófáar stundirnar sem
strákamir okkar EIsu hafa notið
með afa sínum og vandséð hvernig
okkur nútímafólkinu hefði tekist
okkar brambolt í veitingamennsk-
unni án hjálpar Guðmundar og konu
hans Sæmundu sem voru öllum
stundum með strákana okkar. Ég
vil nota þetta tækifæri til að þakka
þeim báðum ómetanlega aðstoð í
þeim efnum.
Guðmundur var lífskúnstner mik-
ill og hafði einnig unun af öllu
íþróttalífí, þá sérstaklega knatt-
spymu. Það hefur eflaust verið sæt-
ur sigur strákanna hans í Fram í
fyrsta leik eftir andlátið er þeir
minntust hans með því að leika með
sorgarband. Já, Guðmundur var
mikill Frammari og einn af máttar-
stólpunum í stuðningsmannaliðinu.
Veiðimennska var einskonar ár-
átta þessa góða manns og mikið var
gaman að veiðisögum frá fyrri tíð
með nákvæmum lýsingum á stað,
stund og stærð físka. Eitthvað var
hann óhress með gæftaleysi síðustu
ára, en útiveran og heilnæmt lífemi
sem þessu fylgdi heillaði hann mjög.
Ég átti þess kost að fara í nokkrar
veiðiferðir og þar vom hlutirnir sko
á hreinu, allar græjur á sínum stað
sem og allur viðurgjörningur, hvort
sem um var að ræða smurða brauð-
ið eða súpukjötið.
Komið er að kveðjustund. Guð-
mundur, þú sem hefur auðgað líf
mitt og fjölda annarra á nokkuð
langri ævi. Ég geri ekki ráð fyrir,
miðað við lítillæti þitt, að þú hefðir
viljað kveðja með öðrum hætti. Ég
þakka þér allar þær yndislegu stund-
ir sem ég naut með þér og votta allri
fjölskyldunni mína dýpstu samúð.
Brynjar Eymundsson.
En orðstírr deyr aldrei þeim er
sér góðan getur. Þessi hending úr
Hávamálum á vel við núna þegar
ég minnist Guðmundar bryta
tengdapabba.
Mér er það ljúft að hripa litla
hugleiðingu á blað, en mikið hefðum
við viljað hafa þig hjá okkur aðeins
lengur. En færiband lífsins heldur
áfram sínum hæga gangi og minnir
okkur á að öll færumst við nær hinu
óumflýjanlega.
Fyrstu kynni mín af Guðmundi
bryta voru þegar ég réðst sem þjónn
á Gullfoss. Brytinn, eins og hann
var alltaf kallaður í okkar hóp sem
störfuðum á Gullfossi, hafði með
höndum hið erfiða starf að stjórna
óstýrilátu ungu fólki í farþegasölum
skipsins. Þar naut hann ómældrar
virðingar en því læt ég öðrum eftir
að lýsa. Þó verð ég að minnast á
eitt atvik sem mér líður seint úr
minni. Við höfðum danskan yfirþjón
sem var dálítið breyskur á stundum
og þurfti brytinn eitt sinn að taka
hann á beinið. Eftir að hafa hellt
sér yfir „stakkels" Danann þrífur
hann í hnakkadrambið á mér sem
stóð næstur, keyrir mig niður og
segir: „Hneigðu þig fyrir Dananum."
Sem betur fer skildi ég háðið í þess-
ari gjörð og náði ekki að reiðast.
Sem betur fer höfum við samið frið
við Dani og hef ég seinna meir lært
að meta þá góðu þjóð að verðleikum.
Leiðir skilja í langan tíma en síð-
astliðinn sextán ár hef ég verið svo
lánsamur að vera í fjölskyldu hans.
Ég er mjög þakklátur fyrir að hafa
verið honum samferða þessi ár.
Guðmundur verður alltaf í minn-
ingu minni. Það var öllum ljóst að
þar fór mikill persónuleiki. Bara það
að sækja veiðileyfi á bóndabæ varð
að athöfn eins og verið væri að gera
ríkjasamninga milli þjóða. Virðing
fyrir náunganum var hans aðals-
merki og aldrei heyrði ég hann hall-
mæla nokkrum manni. Guðmundi
bryta var lagið að tjá sig með höfð-
inglegri framkomu sinni og þurfti
því ekki orðskrúð til.
Nú þegar ég kveð tengdapabba
þá er eins og ég í sömu andrá sé
að kveðja pabba minn sem lést fyrir
þremur árum en þeir áttu margt
sameiginlegt. Höfðu báðir stundað
siglingar og voru hinir mestu mátar.
Það verða ekki fleiri sjóferðasögur
sagðar. Ekki fleiri veiðiferðir farnar
í vötnin blá. Ég kveð Guðmund bryta
og þakka honum samfylgdina.
Kæra Sæja, ég votta þér dýpstu
samúð mína.
Sigvaldi.
+
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
SIGURBJÖRG SÆMUNDSDÓTTIR,
verður jarðsungin frá Fossvogskirkju föstudaginn 13. júní kl. 13.30.
Sævar Kristinn Jónsson,
Sigurður Jónsson,
Halldóra Jónsdóttir.
tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
virðingu við andlát og útför
HALLDÓRS SIGURÐSSONAR
frá Miðhúsum.
Aðstandendur.
Hann Guðmundur afi minn er
dáinn. Mig langar til þess að minn-
ast hans með nokkrum orðum.
Til viðbótar því að vera nafnar
þá áttum við sameiginlegt áhuga-
mál, fótboltann, þrátt fyrir að við
héldum ekki með sama liðinu. Afi
var Frammari en ég held með KR
eins og amma mín. Það var alltaf
gaman að fara með afa á völlinn eða
horfa á leiki í sjónvarpinu eða á stóra
skjánum í Glæsibæ. Eg hafði hlakk-
að svo mikið til þess að vera með
honum í sumar, átti að búa hjá afa
og ömmu á Laugarásveginum í skól-
afríinu.
Þar sem ég hef búið í annarri
heimsálfu síðustu fimm árin töluðum
við stundum saman í síma og nærri
alltaf um fótbolta. Afi vissi eiginlega
allt um íslenskan fótbolta og mikið
um Manchester United sem hann
hélt líka með.
Þrátt fyrir að afi væri orðinn gam-
all maður var hann alltaf duglegur
að hreyfa sig og fara út. Eg fór
stundum með honum inn í Glæsibæ
þar sem hann vann. Þegar ég var
yngri og keppti í knattspyrnu með
Gróttu kom afi stundum að horfa á
mig spila. Við fórum stundum að
veiða silung. Síðustu árin veiddum
við frá landi en þegar ég var yngri
var róið út á Meðalfellsvatn eða
Þórisstaðavatn og gistum við þá oft
í tjaldinu hans afa.
Afi hafði alltaf gaman af því að
elda mat. Maturinn hans afa var
sérstaklega góður - hann var sér-
fræðingur á því sviði. Þegar við fór-
um að veiða var alltaf heit súpa og
brauð og ýmislegt annað góðgæti.
Það var rétt að ég gæti fengið að
taka með kók að drekka. Matseld
var ekki sameiginlegt áhugamál hjá
okkur, en mér fannst hins vegar
gott að borða matinn hans afa.
Það verður skrítið að búa einn hjá
ömmu í sumar, enginn afi. Við amma
verðum að halda uppi merki afa.
Ég sé um fótboltann og hún um elda-
mennskuna, en maturinn hennar
ömmu er ekki síðri en hjá afa.
Ég vissi að afi hafði verið dálítið
veikur í vetur - vonandi líður honum
vel þar sem hann er núna. Ég vil
þakka honum fyrir allt sem hann
hefur gefið mér og bið guð um að
styrkja ömmu í sorg hennar.
Guðmundur Hilmarsson.
Elsku afi. Ég veit að þú vildir
aldrei velta þér upp úr hlutunum.
Þú hélst því fram að það gerði illt
verra. Ég verð samt að fá að skrifa
þér þetta bréf, þar sem ég fékk ekki
tækifæri til að segja bless.
Það er svo margt sem hægt er
að segja um þig. Mér finnst samt
að þú ættir að vita að ég dáði þig
og allt í fari þínu. Styrk þinn dáði
ég einna mest. Sama hvað gekk á,
þá varst þú alltaf til staðar. Ég hef
alltaf getað leitað til þín og ömmu
ef eitthvað bjátaði á. Þið spurðuð
aldrei. Sama hve smávægileg og
heimskuleg vandamál mín voru, þá
gafstu mér alltaf tíma og gagnrýnd-
ir mig aldrei.
Ég á svo margar góðar minningar
um þig. Þú sagðir ekki mikið en þú
fórst nú samt ekki leynt með álit
þitt á hinu og þessu. Það kom fram
í hinum ýmsu svipbrigðum og
hummum í hinum ýmsu tóntegund-
um. Þér tókst líka illa að leyna því
þegar þú varst kátur yfir einhverju.
Þú varðst sposkur á svip og tókst
oft andköf af eftirvæntingu. Samt
þurfti alltaf að draga út úr þér allt.
Ég held að það hafi verið mesta
spennan að gera okkur hin forvitin.
En þetta á ég ekki eftir að sjá
aftur. Þú hefur alltaf verið til staðar
fyrir mig og hér er ég að þykjast
kanna heiminn á meðan þú dróst
síðustu andartökin heima á íslandi.
Ég veit samt að þú hefðir örugglega
ekki viljað hafa þetta öðruvísi. Þú
varst ekkert á leiðinni neitt.
Það er svo margt sem hægt er
að segja um þig. Ég er að reyna
að finna orð sem lýsa tilfinningum
mínum til þín en þau eru öll svo
ofnotuð og klisjukennd. Það eina
sem ég get sagt er: Þú varst afi
minn. Takk, elsku afi, fyrir allt og
sérstaklega fyrir það að hafa verið
til staðar.
Þín
Ingibjörg.